Tewater 2014

 

Kleur bekennen

Toen Sikkens Supergloss werd overgenomen door International is het kleurnummer 242 (Hawaii Beige) uit het assortiment gehaald. En die kleur zit nou net op onze boot. De lichtere variant 243 is nog verkrijgbaar maar die vinden we te licht. De iets donkerdere 242 kleurt erg goed met de Supergloss groen 239 (Thames Green). Maar ja, de potten die we nog hebben opgekocht in het verleden zijn inmiddels leeg. En er moet toch een keer geschilderd worden. Gelukkig hebben we een goede bron die veel weet van verf. Na wat onderzoek heeft hij de standaard kleurcode van de 242 achterhaald. Met deze code is de kleur te mengen in Rubbol AG Plus want dat schijnt ongeveer hetzelfde goedje te zijn als Supergloss.

Afgelopen weekend samen met onze 'goede bron' de romp geschilderd want hij kan namelijk echt schilderen. Vooraf al een grote pot staalplamuur gekregen (hint). Staalplamuur droogt binnen enkele minuten in tegenstelling tot de epoxyplamuur (enkele dagen als het meezit bij deze temperatuur). Een hele verbetering want nu kunnen we sneller doorwerken. Het schilderwerk wordt mooi strak en in de zon glans het je tegemoet. Hij moet hard lachen om de waterlijnverf. Daarvan had ik namelijk nog een potje staan. Het verschil is waarschijnlijk de prijs, vandaar de hilariteit. Veel geleerd van zo'n dagje schilderen. De tips van vandaag: 1. Rollertje omwikkelen met tape voor je begint met rollen. Dan haal je de pluisjes er af. 2. Waterlijn afplakken: Plak de boven- of ondergrens. Plak daartegen om de 60 cm een stukje tape met de juiste breedte voor de maatvoering (of 2 boven elkaar naar gelang hoe breed het moet worden). Houd deze breedte aan met afplakken en de waterlijn wordt overal mooi gelijk. 3. Als verf niet helemaal dekt: eerst een laag aanbrengen als kleeflaag, dan even later nog een keer een laag er overheen. 4. Schuren van een nieuwe verflaag blijkt uit trekproefen soms een slechtere hechting te geven dan niet schuren. Dus als de laag relatief nieuw en glad is, er gewoon overheen schilderen.
Oh ja, de 239 groen blijkt trouwens hetzelfde als Grachtengroen. Wij noemen het Alggroen.

Thuishaven

07.08.13: Braasemmermeer - Haarlem stad. We hadden op de heenweg al beloofd dat we op de terugweg zouden aanleggen in Haarlem om te shoppen. Dat doen we dan ook. Eerst vinden we geen plek in de binnenstad. Alles is vol en uiteindelijk liggen we op een kop net achter het bord 'einde P'. Of eigenlijk net er overheen. Karin gaat nog even kijken vanaf de kant of er een beter alternatief is en komt onderweg de havenmeester tegen. Die vertelt dat je in het hoogseizoen overal mag liggen. Dus varen we snel tot voor de brug en leggen aan schuin tegenover de watersportwinkel. Goed plekje! In het winkeltje kopen we een nieuwe puts (de oude  zijn we verloren toen het touw knapte) en een olielampje. Karin gaat shoppen. 's Avonds eten we op het plein bij de brasserie en daarna ijseten aan het water. Vanaf het terrasje kunnen we onze eigen boot bewonderen. Weer eens wat anders!

08.08.13: Haarlem - Thuishaven. Het einde is in zicht. We varen door het Noordzeekanaal. Voor ons zit een kruiser die opvallend dicht op het midden vaart. We verbazen ons er wel over. Er komen hier ieder half uur 2 hogesnelheids ferries van Connexion voorbij. Toch best spannend idee op zich. Via kanaal 4 horen we dat er een schip uit de Westhaven komt net als we er langs willen varen. We houden even in en al gauw draait een containerschip voor ons langs richting IJmuiden.
Het bevestigt voor ons dat het toch handig is dit soort voorkennis. Inmiddels nadert er ook een vrachtschip van achteren. De kruiser vaart er nog steeds. Pas als de vrachtboot ons is gepasseerd en al vlak achter de kruiser zit, krijgen ze het in de gaten. Het roer wordt omgegooid en het is duidelijk 'maken dat je weg komt'. Een dag later wordt er een kruiser overvaren bij Wemeldinge. Ook door een achteroploper. Niet ondenkbaar als je dit soort acties ziet. We varen de Voorzaan in en komen in een opstopping voor de Wilhelminasluis. Er moet een duwboot met 6 bakken naar binnen en die heeft de hele sluis nodig. We moeten dus een rondje wachten. Het duurt al met al een uur en dan kunnen we door. Het is hard gaan waaien en we kiezen het beschutte kanaal om daarna over te steken naar Thuishaven. Er staat een goeie 6. We merken dat de golfslag op het meer weinig indruk meer maakt na die paar uur stampen op de Oosterschelde van een week geleden. We moeten er wel om lachen. Voortaan hoeven we niet meer in de haven te blijven liggen als het wat harder waait. We hebben lekker wat ervaring op kunnen doen deze drie weken. Het verblijf op de boot is goed bevallen. Het leven op de kleine ruimte gaat prima. Zelfs met een hond die af en toe behoorlijk chagrijnig is. Hoewel, het baasje kan er af en toe ook wat van, dat mag gezegd worden. Vooral als hij weer eens zijn hoofd heeft gestoten. Het sanitair in de havens is erg goed en volgens ons beter dan dat van de gemiddelde camping. Het rondreizen en alles met de tijd en het weer nemen is heerlijk. Het droogvallen willen we vaker doen. We hebben het al over het wad dus we zullen zien. Maar dan wel met een gesloten tankdop. Het varen op getijde water en zout water in het algemeen is geweldig. Het leven met het ritme van eb en vloed. Het geeft op de een of andere manier rust. Ergens is het jammer dat we thuis zijn.

06.08.13: WV De Hollandsche IJssel - Gouda - Braasemmermeer. We liggen een kwartiertje voor de sluis van de Algera brug. Dan gaan de deuren open. Als we opvaren zien we dat stormvloedkering helemaal niet dicht is (nee natuurlijk niet want er is helemaal geen storm...). We hadden dus gewoon door kunnen varen! Lekker suf. Dit is er echt weer een in de categorie mooie bloopers. Net zoiets als toeteren voor de brug als iedereen weet dat het middagpauze is (uit de oude doos). We varen maar met een stalen gezicht door de sluis. We hebben per slot niet voor niets al die tijd gewacht. De Hollandse IJssel is prachtig en slingert zich als een echte rivier door het landschap. Er is opvallend weinig vrachtverkeer. Een paar bruggen moeten we wachten en de meeste kunnen we onderdoor. We leggen een flinke afstand af en stoppen bij een recreatie gebied in het Braassemermeer (De Hemmen). We liggen hier prachtig aan een steiger uit de wind en in een hoek waar bijna niemand ligt. Dat komt omdat de ingang supersmal is. Of komt het misschien omdat iedereen liever in de buurt van de friettent ligt, want daar is het opvallend vol. 's Avonds dus een patatje van onze laatste cash. We spelen met Banjer en we laten hem nog een rondje speuren. Hij loopt sinds een paar maanden bij de Speurhondenschool. Hij heeft er lol in en voelt zich al een hele speurhond. Het is fantastisch om te zien hoe hij het spoor volgt, de afslagen herkent en uiteindelijk de persoon of het voorwerp vindt. En al lopen er nog 20 mensen door het spoor, dan nog pikt een hond dat ene spoortje er uit. Fascinerend en mooi om te zien en achter aan te lopen.

Hollandse IJssel

05.08.13: Willemstad - Dordrecht - Krimpen ad IJssel / WV De Hollandsche IJssel. Vanaf het Hollands Diep is er veel vrachtvaart. Dat is af en toe opletten vooral wanneer je de vaarweg kruist of rechtdoor wilt als een vrachtschip afslaat. We waren er voor gewaarschuwd maar eigenlijk valt het nog steeds mee. Als je oplet en goed stuurboord wal vaart is er meestal ruimte genoeg. Ook kiezen we soms het water naast de geul als dat kan en nodig is. En niet zeker weten betekent voor ons wachten. De onbeladen schepen komen verrassend snel dicht bij. Daarin kun je je makkelijk in vergissen. Regelmatig kijken helpt en dan is de snelheid aardig in te schatten. Onbeladen schepen varen langzamer maar liggen lager in het water. Ze vallen daardoor weg in de contouren van de horizon. Je ziet er zo een over het hoofd. Regelmatig achterom kijken helpt. Onderweg hebben we een portable marifoon gekocht. In de kuip is de marifoon binnen namelijk slecht te horen en te bedienen. En met de mast plat is het aansluiten van de antenne niet handig omdat de kabel dan in het gangboord ligt. Een portable leek ons de makkelijkste oplossing en toch ook een stukje veiligheid. En dat blijkt in dit drukke vaarwater erg handig. Veel luisteren we uit op kanaal 10. Regelmatig hoor je meldingen van vrachtverkeer dat een water wil kruizen of opdraaien. Een paar keer worden we op de marifoon vooraf gewaarschuwd voor schepen bij ons in de buurt die afslaan of het water op komen. De marifoon hangt aan de giek onder de huik vlak boven ons hoofd. Goeie aanschaf vinden we. Via de Dordtse Kil gaat het over de Oude Maas de Noord op. De mast hebben we vanochtend weer plat gelegd dus we hoeven niet te wachten voor de spoorbrug bij Dordrecht. Bij de Lek hebben we het een beetje gezien. Het regent en we zoeken een plekje in de haven van WV De Hollandsche IJssel. Een kleine ondiepe jachthaven maar precies goed voor ons. We maken soep en zijn blij dat we niet meer in de regen hoeven te staan. 's Avonds is het droog en Martijn en ik gaan vissen. Martijn vangt met zijn net de ene na de andere vis in tegenstelling tot zijn vader...

Willemstad

04.08.13: Zierikzee - Willemstad. Het is tijd om over de terugweg na te denken. We hadden graag nog een keer willen droogvallen maar dat zal gezien de tijd niet meer gaan. Vandaag vertrekken we richting Willemstad. Van daar gaan we via Gouda terug naar het Noorden. In de sluizen van het Volkerak is het weer een drukte van belang. Maar als iedereen een plekje heeft gevonden keert de gemoedelijkheid terug. De sluizen blijft een dingetje. We hebben inmiddels een aanpak maar die mislukt om de een of andere reden nogal eens. Het idee is om eerst achter vast te leggen. Door daarna wat motor en roer te geven draait de punt naar de kant. Eén keer ging het perfect. De andere keren was het een meer of minder geslaagde vrije improvisatie van nog maar een bolder verder of net niet de landvast om de bolder kunnen krijgen dus dan toch maar eerst voor vastleggen. We weten de chaos meestal te bepereken en de pikhaak brengt vaak uitkomst. Het is voor de stuur een combinatie van dingen waar je routine in moet krijgen. Meestal gaat de meeste aandacht uit naar het gedrang en komt de rest dan net iets later (lees te laat).
Maar we kunnen er inmiddels om lachen. Meestal weten we het wel te beperken tot een ongenante vertoning. En het helpt als anderen er een grotere puinhoop van maken. Dan houden we elkaar voor dat we het best aardig doen. We gaan er maar van uit dat het de routine is die nog ontbreekt. Meestal liggen we stuurboord tegen de muur. Tegen een andere boot is veel makkelijker. Maar vaak is dat hier polyester dus kiezen we meestal ons eigen plekje langs de muur, waarna anderen bij ons aanhaken. Eerst lieten we de motor aan maar dat blijkt niet nodig. Iets waar we deze vakantie achter zijn gekomen. We hebben ook niet eerder deze drukte en wachttijden gehad voor het schutten.
Al met al zijn we er best tevreden over en varen we nu met vertrouwen de sluis in.

Op het Volkerak zetten we de fok bij. Dat levert toch bijna een knoop op. Er zijn nog een paar platbodems onderweg in dezelfde richting die hetzelfde doen. Een leuk gezicht.
We willen eigenlijk naar Strijensas maar Willemstad ziet er zo leuk uit dat we ter plekke besluiten naar binnen te varen om te kijken of er plek is. De havenmeester kijkt een beetje moeilijk als we zeggen dat we met de hond liever niet dubbel liggen. Hij heeft wel een alternatief: een 15 meter box recht vooruit. Dat lijkt ons prima. We moeten wel twee lange landvasten aan elkaar binden om een heen en weertje te krijgen naar de achterste paal maar dat maakt ons niet uit. We liggen. We gaan het dorp in en eten bij een restaurantje op het plein. Willemstad is een gezellige bedoeling en erg in trek. De binnenhaven ligt tjokvol maar dat mag de pret niet drukken. We zwerven nog een poos door de stellingen die deel uit maken van het oude verdedigingswerk van de stad. Willemstad is beslist een plek om terug te komen.

Harders

's Avonds zitten we nog even in de kuip te vissen. Er zitten hier Harders. In welke haven van Zeeland niet zou je kunnen zeggen. Ze zoeken voedsel onder de steigers en schieten geregeld weg als je langs loopt. Ze hebben een beetje de bek van een Karper maar zijn slanker en sneller. We maken de hele vakantie al grapjes over een Harder aan je hengel. En dat onze hengel dat waarschijnlijk niet overleeft. Maar dat dat ook niet zo erg is...want dan hebben we een goede reden om een nieuwe te kopen.
Even later is het zo ver. We waren gewaarschuwd; ze laten zich niet zomaar vangen. En vissen tussen de boot en de steiger is dan niet zo'n slim uitgangspunt. Vooral niet als dan ook het schepnet niet wil uitschuiven en vervolgens aan de kleine kant blijkt te zijn... Even lijkt de hengel het inderdaad te begeven.

Hij buigt gevaarlijk door als de Harder door alle tumult op de steiger, de vlucht kiest onder de boot. Na een poosje zien we kans om hem in het schepnet te manoeuvreren. Als hij zijn staart intrekt past hij er precies in. Martijn is helemaal opgewonden en trots en ik niet minder. Deze omvang vis hebben we nog niet eerder aan de haak gehad. We bewonderen de Harder nog even en laten hem dan weer vrij.

We moeten een beter plan verzinnen om aan een nieuwe hengel te komen.

Dobberen naar Zierikzee

03.08.13: Neeltje Jans - Zierikzee. We varen angstvallig tussen de boeien door naar open water. Het verloop van de geul blijkt best lastig en maakt een scherpe knik. Als je niet oplet mis je zo een boei en zit je weer op dat verrekte mosselbankje. We hijsen de zeilen maar er is bijna geen wind. Briljant. Gaan we een keer zeilen...

Toch komen we wel vooruit, hoewel de meningen daarover verdeeld zijn.  En zo dobberen we een poosje richting Zierikzee. Als de wind helemaal wegvalt (of was die er al die tijd al niet?) bergen we de zeilen op en varen op de motor verder. In Zierikzee is niet te reserveren dus wagen we het er maar op. We worden opgevangen door de havenmeester in een rib. Hij wijst ons eerst naar een plek ergens bij een aak, maar ziet dan dat we een hond hebben. Daarom krijgen we een plekje langs de steiger. Erg aardig. Het is niet druk maar we hebben gehoord dat het hier 4 rijen dik kan liggen. Bij het binnenvaren zien we plotseling de Ko-i-Noor liggen. Marjolijn en Otto zijn bekenden bij ons uit de haven. Even later zien we de kinderen op de stijger lopen. Als we liggen lopen we even langs.
We drinken limonade bij hun aan boord. Het is weer bloedheet. Tussen de middag komen we elkaar weer tegen en drinken we nog wat op een terrasje. De kinderen spelen bij het anker en komen onder de teer terug. Martijn voorop en het meest zwart van allemaal. We proberen nog wat met terpentine maar de kleren worden er niet schoner op. Marjolijn en Otto varen vanavond of morgenochtend verder. Er is kermis in Zierikzee alleen is die op Zondag gesloten. Regels zijn regels. Martijn vindt het maar onzinregels en is erg teleurgesteld. Na scheepsberaad besluiten we dus om nog een dagje te blijven. 's Avonds gaan we vissen.

Ooseterschelde met Zeelandbrug

Dagboek van een scheepshond 4

31.07.13 - Op het programma vandaag staan zwemmen, inkopen doen, strand, Geochache zoeken, barbequeen en wat we verder nog verzinnen. Te beginnen met zwemmen. Alle opblaasbare drijfmiddelen komen tevoorschijn. Het is met de hitte lekker om af en toe in het water te zijn. We hebben een driehoekig doek gespannen tegen de zon. Dat geeft wat schaduw in de kuip voor Banjer.

Dagboek van een scheepshond 4
We hebben Banjer in zijn zwemvest gehezen en voor hij het weet til ik hem van de steiger in het water. Hij begint meteen te zoeken naar de uitgang maar kan die niet vinden. We zwemmen een stuk met hem van de steiger weg. Tenminste dat proberen we want als je in zijn buurt komt probeert hij zich aan je op te trekken met zijn voorpoten. Schrammen en striemen van de nagels als gevolg. Het is de kunst om hem van je af te houden en naast hem te komen.
We hebben het laddertje dat als loopplank dient aan één kant aan de stijger vastgemaakt. Onder de andere kant een fender gebonden zodat het laddertje op het water drijft. Als we de fender wat onder water duwen kan Banjer zijn voorpoten op het begin zetten en klimt hij zo over de loopplank op de steiger. Hij wilde in het water altijd grond onder zijn poten hebben maar nu is het dan toch gelukt om hem te laten zwemmen. Hij lijkt het zelfs een beetje leuk te vinden. Dat blijkt als we even later in het water liggen en hij uit zichzelf besluit om via de loopplank weer het water in te gaan. Leuk! Na een paar keer is hij bekaf en houden we er mee op.

's Middags zoeken en vinden we de schat (geocache) en zitten op het strandje. Toby en Sepp zijn er naartoe gezwommen. Wij lopen rond de haven naar het strandje. Martijn heeft zijn zwemdiploma nog niet maar kan al wel zwemmen zonder bandjes. Hij is er best trots op en wij ook natuurlijk. Het maakt het leven op en rond de boot een stuk makkelijker. 's Avonds gezellig barbequeen dit keer op de boot bij Annet en Toby. Met eigengemaakte pindasaus! Verhalen worden uitgewisseld. Op zee zeilen lijkt ons ook wel wat. Na Zeeland dus het wad maar eens op zoeken. Er gaat nog een vork overboord die we het de magneet uiteindelijk weer boven water krijgen. Morgen vertrekken ze naar Noord Holland en gaan wij naar Neeltje Jans.

Naar Roompot

30.07.13 - Stavenisse - Roompot. Van de week kregen we een sms van Annet en Toby die met de boot naar Frankrijk en Engeland zijn. Ze liggen in de Roompot en we hebben afgesproken om elkaar daar te ontmoeten. Als het lukt want er staat een stevige wind. Steviger dan gisteren dus dat belooft wat. We wagen het er toch op onder het mom dat we altijd tot Colijnsplaat kunnen gaan of anders terug. Als we de haven uit komen begint het feest meteen. De golven zijn nog een stukje hoger dan gisteren en we varen aan de wind Noordelijk om de Vondelingsplaat heen. We hebben de fok gehesen en gaan als een speer. Maar we vallen ook een beetje van de koers af omdat het zo hard waait. We halen de fok in en varen dan tegen de wind in naar Noord Beveland. Daar willen we onder de Zeelandbrug door en dan langs Colijnsplaat langs de kust naar Roompot. De boot stampt op de golven en we krijgen regelmatig een flinke klets water over ons heen.

We maken er een filmpje van. Leuk voor thuis...   

Na een poos komen we bij de plek waar we onder de Zeelandbrug door willen. Als we dichterbij komen zie ik plotseling 12 meter staan op een van de pijlers. S**t hoe kan dat nou, hij was toch 15 meter? Blijkbaar niet goed gekeken dus. Als ik nog een keer kijk zie ik onder de 12 nog net een 13 staan. We zijn 12 meter. De vraag is of dat dan past. We hebben net een meter eb dus theoretisch... We varen langzaam dichterbij en vlak voor de brug zie ik dat het niet te zien is of het past. Dit wordt een gok en het volgende moment zitten we al onder de brug. Het past net zo ziet het er uit. Het lijkt een halve meter speling voor zover je dat zo kunt zien. Pfffff spannend hoor. Weet niet waar je een nieuwe trommelstok zou moeten kopen als je hem aan diggelen vaart... We lachen opgelucht als we onder de brug door zijn. We besluiten door te varen naar Roompot. Het gaat eigenlijk best en de boot houdt zich prima. Je wordt alleen nat en bent constant aan het corrigeren maar op zich gaat het. We zijn gisteren al een beetje afgestompt zou je kunnen zeggen. Bij Roompot staat Annet met Sepp ons al op te wachten. Sepp en Martijn zitten bij elkaar in de klas en kunnen hier leuk met elkaar spelen. Annet heeft een box voor ons geregeld vlak naast die van hun. Gezellig! Eerst nog een tussenstop bij de passantenstijger omdat we er net op tijd achter komen dat de kluiverboom nog naar beneden is. Foutje. Dan met opstappers naar de box. Toby (die ons al niet meer had verwacht) is er ook. De jongens spelen met elkaar, roeien en vangen krabben. De ouders praten bij over de vakantie, varen en thuis. 's Avonds barbequeen we bij ons op de boot. Het is gezellig samen en we blijven morgen nog een dag.

Dagboek van een scheepshond 3

Ik word overboord getild en in het kleine bootje gezet. Wat nou weer? Vind het maar niks. Eens kijken waar we heen gaan. Naar de kant lijkt het. Zeker om te plassen. Maar ja, dat had ik al gedaan, heh heh. Stiekum 's nachts. Baasje is niet zo'n snelle roeier hoor. Geeft de wind de schuld, pff. En dan loop je eindelijk lekker door het gras, zet hij het ineens op een rennen, hups, zo het water in! Moet ik dat ook?... Oh kijk nou, hij gaat het bootje ophalen. Sterk staaltje apporteerwerk hoor! Respect. Maar mij krijg je echt niet zo gek, als je dat maar weet!

Het akkefietje met het bootje heeft aardig wat energie gekost. Niet vastgelegd dus. Wel het strand opgetrokken maar net niet genoeg. Of was het de vloed? Het was in ieder geval hard zwemmen. Het is dat Karin vanaf de boot begon te roepen anders was het zwemmend niet meer gelukt. Ik zie de plaatselijke krantenkoppen al voor me: 'Man met hond verliest boot'. Lekker suf.

We varen vandaag via de Keeten naar de Oosterschelde. De wind is kracht 5 en we hebben een beetje wantij lijkt het. We stampen door de golven tegen de wind in. We moeten er even aan wennen want zo'n hoge golfslag hebben we niet eerder gehad. Af en toe krijgen we en douche over ons heen. Martijn vindt het geweldig maar gaat na verloop toch naar binnen. Banjer blijft buiten. Hij ziet er uit als een verzopen kat. Hij kan de lol er duidelijk niet van inzien.

Verzopen kat

We merken dat de boot zich goed houdt en we komen op zich prima verder. De weidsheid van het water is een groot verschil met de voorgaande dagen. We wilden eerst naar Zierikzee maar bij nader inzien kiezen we voor Stavenisse. Het is eigenlijk een stukje van niks maar varen is onder deze omstandigheden niet ideaal. Al snel zien we de haveningang. En die is smal, met en met een bochtje. En omdat het afnemend water is, nog smaller dan bij vloed. Je kunt er net met twee boten langs elkaar heen varen als ze niet te groot zijn.
We hebben gebeld en de havenmeester heeft ons box S1 gegeven. We varen naar binnen maar de letters lopen niet tot S. Toch wat over het hoofd gezien? We draaien en varen weer naar het begin maar ook daar geen S1.We vragen iemand op de stijger en die wijst naar de passantensteiger achter in de haven. We besluiten daar aan te leggen en al snel komen we er achter wat er aan de hand is. De havenmeester is dezelfde als die van Sint Annaland. Dus we hebben daar een box gekregen in plaats van hier! We moeten er erg om lachen. Achter ons ligt een stel met een Tholense Schouw. Ze komen bij ons uit de buurt en we praten wat over de vakantie en de boot. Ze komen al heel lang in Zeeland en hebben veel tips. Karin heeft 'Oma's snoepwinkeltje' ontdekt in het dorp. Een super leuk klein winkeltje vol met snoep. Er is keus uit 240 soorten. De eigenaresse heeft (met recht) plezier in haar werk en vertelt over de winkel. Er is ook een prachtige oude kassa waar de kinderen zelf mogen afrekenen. Een aanrader om even langs te gaan. Martijn vindt het geweldig en we vertrekken met een grote zak snoep.
Als het eb is, past er nog maar 1 boot door de geul. Het haventje is klein en pittoresk met uitzicht op de molen. In het dorp is verder weinig te beleven. 's avonds krijgen we van de achterbuurman de tip dat de molen draait. De molenaar is een jonge jongen die ons vol passie uitlegt hoe alles werkt. We mogen ook even boven kijken. We kopen twee zakjes meel en lopen terug door de regen. Voor het eerst deze vakantie.

29 juli - Krabbekreek > Stavenisse. Het was dat ik op Karin rolde en Martijn in het net bleef hangen toen we 's nachts omkiepten. Het stuk relingnet is een overblijfsel van toen Martijn nog baby was. Niemand echt uit bed gevallen dus maar Karin had wel slecht geslapen zei ze. We zijn er 's nachts niet meer uit geweest om te controleren. Blind vertrouwen in het anker.
Omdat Banjer na het opkomen van het water niet meer uit is geweest besluiten we richting het strandje te varen en hem daar met Schilpad naar de kant te varen. We ankeren net buiten de vaargeul of bij nader inzien eigenlijk meer net op de rand van de geul.We tillen Banjer in de boot. We hebben een zwemvest voor hem gekocht. Hieraan zit een handgreep en dat blijkt voor dit soort situaties erg handig. Ik roei met Banjer naar de kant. Hij blijft niet echt lekker stil zitten waardoor het roeien niet zo gaat. We komen met moeite vooruit. Tegenwind. Na enige tijd bereiken we het strand.

Dagboek van een scheepshond 2

Tsja en dan heb je de hele middag lekker om de boot gerend (waar was het water trouwens gebleven?) krijg je dat rare zwemvest weer aan en word je aan de giek omhoog getakeld. Echt geen grap. Nou daar zitten we weer.
Baasje rolt een matje met gras uit en wijst er naar. Wat zou hij nou bedoelen? Dacht hij soms dat ik daar in trap. Je ruikt van 10 meter afstand dat dat geen echt gras is. Nee mij niet gezien, dan nog liever ophouden. Hij blijft wel aandringen zeg. Kijk nou, hij doet het ook nog even voor ook. Tsjonge tsjonge. Mij niet gezien. Ik ga slapen.

De eerste keer droogvallen

28 juli - Krabbenkreek. We willen graag een keer droogvallen. Omdat we dat nooit eerder hebben gedaan lijkt de plaat tegenover Sint Annaland ons een mooie gelegenheid. Mooi vlak, zand, geen drukke vaargeul in de buurt. laag water is rond twee uur. We vertrekken tegen elfen.

Het water boven de plaat is al redelijk ondiep maar we kunnen er nog goed varen. Na een poosje gooien we het anker uit. Met de vaarboom peilen we rond de boot en merken al snel dat het water bij het achterschip veel dieper is dan bij de punt... we verleggen een stuk naar voren waar het overal even diep is. Tsja, en dan nu maar wachten. Lang hoeven we niet te wachten want het waterpeil daalt snel. Voor we het weten kunnen we door het water rond de boot lopen. We liggen nog niet vast.
Achter ons waar de plaat hoger is wordt de strook zand steeds breder en komt steeds dichterbij. Dan voelen we eindelijk de bodem. Het is een leuke belevenis. Ik zit op het bankje aan bakbood. Martijn speelt binnen in de kajuit. Karin komt naast me zitten en dan.....kiepen we achterover! Het is maar een klein stukje maar we schrikken toch even. De kielbalk onder het schip is ongeveer 20 cm hoog en ligt op het zand.
De boot gaat daardoor op een van de twee zijden liggen. Een heel klein beetje schuin maar wel net lastig. Voor Banjer om de kajuit uit te komen want het trapje is scheef. Voorhet koken want het gasfornuis is zo scheef dat je de pan liever wilt vasthouden. Na een poosje ruiken we diesel... Ik ga op onderzoek uit en heb al meteen een vaag vermoeden. Dat wordt bevestigd want ook de diesel loopt naar 1 kant. Boven in de dop zit een gaatje voor de ontluchting en uit dat gaatje druppelt nu de diesel... Da's ten opzichte van alle andere ongemakken van het scheef liggen wel de minst fijne. Ik zoek een stukje hout en een plastic zakje en dicht het gaatje. We gaan vanaf nu op zoek naar een gesloten dop voor het droogvallen.

En dan is al het water weg! Het is een beetje een vreemde gewaarwording. Het blijkt dat we de boot precies op de punt van een zandplaat hebben geparkeerd. Achter ons een geul en voor ons de Krabbenkreek waar een aantal schepen liggen te ankeren. Doe dat maar beter na. Het is wel een fantastisch gezicht.
We lopen rond de boot en vangen garnalen met Martijn. Als we terug komen van een stukje wandelen met Banjer staan er twee mannen bij de boot. De een staat er in pose voor en de ander maakt foto's. We zijn een soor toeristische attractie lijkt het! Vanaf Sint Annaland komen af en toe mensen met motorbootjes naar de plaat om er rond te lopen. Kinderen zoeken kokkels om te verkopen aan de plaatstelijke restaurants. 10 Euro per emmer krijgen ze. Het droogvallen is een geweldige ervaring. Hoe zal dat zijn als je echt in de middle of nowhere ligt. Even snel als het water verdween, komt het ook weer op en voor we het weten drijven we weer. Grappig moment als je dan weer los komt.

De boot draait zich in de wind (of was het nou de stroom) achter het anker. Dat anker hebben we voor de zekerheid nog wel even verlegd om te voorkomen dat we vannacht bij een draai onverhoopt in de geul terecht  komen. Dan liggen we namelijk echt scheef! Handige manier gevonden om het anker goed vast te krijgen: Ketting strak trekken en het anker een stuk in de grond drukken. Een ander gaat dan op de ketting staan zodat deze extra spanning krijgt. Een beetje met het anker heen en weer bewegen en de bladen graven zich diep in het zand. Vannacht vallen we nog een keer droog. De vraag is wie er dan uit zijn bed rolt...

Nieuwe Maas

23 juli WSV Hoogvliet - Nieuwe Maas - Spui - Tiengemeten - De Hitsert. We stoppen voor boodschappen bij Nieuw-Beijerland. Het is eb en de kade is hoog.
Banjer moet er wel op de een of andere manier af. Op het wadtrapje hebben we planken met vloerkleed gemaakt. Hiermee gaat hij van boord omdat hij niet durft te springen. We maken een parkoersje via het gangboord naar de punt. daar het dak op en vanaf het dak via het trapje op de kant. Dat werkt.
We tanken bij WV Blinckvliet. Van daar gaat het naar het Haringvliet naar Tiengemeten. We kunnen hier helaas niet aanleggen want de haven is vol en er staat een bord dat je er ook niet mag overnachten. Jammer. Daarom varen we door naar de Hitsert. We hebben even gebeld en een boxnummer gekregen. Het invaren gaat helemaal mis. We komen met de punt uit bij de tweede paal. Een herinnering aan de worsteling met windkracht 6 in Friesland komt weer naar boven. Daarom houden we dit keer de paal maar vast. Dan heb je tenminste wat. Dat blijkt een goede zet want langs de 2e paal schuiven we langzaam naar de 1e paal. Van daar kunnen we de neus naar binnen duwen en komen zo de box in. We hebben wel wat bekijks maar gegeven de situatie hebben we het nog netjes opgelost vinden we. Het is een leuke haven. We liggen direct aan het gras met uitzicht over het Haringvliet. Prachtige plek om te barbequeen dus dat doen we dan ook. Maar eerst gaan we zwemmen bij het nabijgelegen strandje.

Hitsert - uitzicht op Tiengemeten

24 juli - We blijven in de Hitsert en wandelen naar de pont die ons naar Tiengemeten brengt. Op het eiland is een leuke natuurspeeltuin waar we vorig najaar ook zijn geweest. Martijn wil er graag heen om nog een keer vlotten te bouwen. Dat doen we en we varen de hele speeltuin door. Het is nog steeds heet en Banjer is tamelijk chagerijnig. 's Avonds pannekoeken!

25 juli - Hitsert - Volkeraksluis - Krammersluis - Grevelingensluis - Herkingen. De Krammersluis Noord is stuk. Binnen liggen de onvortuinlijke watersporters die er niet meer uit kunnen. Het duurt enige tijd tot we de opdracht krijgen om om te varen naar de Zuidelijke sluis die bedoeld is voor vrachtvaart. Hier passen we met zijn allen inclusief een paar vrachtschepen met gemak in. Al met al heeft dit een uur of 2 in beslag genomen. De volkeraksluis ging een stuk sneller maar al met al neemt het sluisgebeuren behoorlijk wat tijd in beslag. Het is al ver in de middag als we door de Grevelingensluis gaan.

Tijdens het schutten ontdekt Martijn een krab die langs de kademuur wandelt. Hij is helemaal onder de indruk want het is geen kleintje zoals we ons hadden voorgesteld.  Vanaf de sluis is het een klein stukje naar Herkingen. We liggen bij de WSV.
Aan het begin van de steiger stikt het van de krabben. We hebben thuis al een krabbentuigje gemaakt met een touwtje en een wasknijper. Met een stukje spek vist Martijn binnen de kortste keren de ene na de nadere krab uit het water. Hij heeft de grootste lol als vervolgens de krabben ontsnappen en via de stijger weer in het water plonsen. Een leuk spelletje.

26 juli - Er is gisteravond een flinke onweersbui over gekomen. In de nasleep is er nog wat wind gemeld en  daarom blijven we in Herkingen. We doen wat boodschappen. Ook de watersportwinkel krijgt een bezoek. Het plan was aanvankelijk om naar een van de eilandjes te gaan maar we besluiten om te blijven liggen.De douches zijn te lekker.

Zeehondensafari

Zeehonden

27 juli- Herkingen - Sint Annaland. Door de sluis rechtsaf. Het is maar een klein eindje varen naar Sint Annaland. Het is eb en naast de Krabbenkreek ligt de plaat droog. Voor ons een paar boten die plotseling een rare draai maken. Als we dichterbij komen zien we waarom. Op de plaat direct langs het water liggen twee zeehonden! We sturen buiten de geul om dichterbij te komen. Da's het voordeel van een platbodem! We kunnen ze vanaf hier mooi bekijken. De beesten liggen er rustig bij en trekken zich weinig aan van alle aandacht. In Sint Annaland treffen we een wat kribbige havenmeester. Het is er duidelijk te druk dus we blijven hier niet lang. We zitten op het terras en halen pizza bij de tegenovergelegen pizzeria.
We hebben een paar schepen op de plaat zien liggen. Morgen gaan we hetzelfde doen.

22 juli - JH Zeilzicht - Nieuwe Maas - WSV Hoogvliet. De weg via Gouda blijkt gestremd. Even ervoor komen we langs een versmalling vanwege werkzaamheden. Na de brug merken we dat de motor langzamer op toeren komt en dat we langzamer varen. Ik begin me meteen zorgen te maken. Weer het filter verstopt? De motortemperatuur ligt wat hoger dan normaal omdat het buitenwater dat de kielbalk (met koelvloeistof) moet koelen relatief warm is. We zitten stabiel rond de 80 graden en normaal is dat lager. We leggen wat tussen het motorluik voor extra koeling. Dat helpt maar het vermogen is nog steeds niet normaal. We leggen aan om te kijken of er wat aan de schroef hangt. Ik ga te water via het trapje aan het roer maar er blijkt niets aan te hangen. Vreemd. Als we verder varen is het probleem spontaan verdwenen. Achteraf denken we dat het aanleggen en achteruit slaan eventuele troep heeft los gemaakt. Een andere verklaring hebben we niet. Nog even stress als de temperatuurmeter het spontaan heeft begeven. De reparatiekwaliteiten van Karin komen goed van pas als blijkt dat de sleutel niet meer op de contactstand staat. Pffff genoeg voor vandaag. De weg via Gouda blijkt gestremd. Daardoor moeten we via Rotterdam. Precies wat we niet wilden maar je moet wat. We varen door de stad. Via de Parksluizen komen we op de Nieuwe Maas. Van hier dwars door de Rotterdamse haven. Als we de Nieuwe Maas op varen merken we meteen dat er een flinke stroming staat. Alleen de andere kant op dat we dachten! De bocht wordt heel ruim maar dat is hier geen probleem. We dachten stroom mee te hebben maar dat is niet het geval. Hoe kan dat? Behalve stroming staat er een serieuze golfslag veroorzaakt door de grote schepen die passeren. We zijn niet de enige die er wat moeite mee hebben. Met ons ploetert een motorboot mee op. Af en toe staan we bijna stil. Martijn heeft de grootste lol. Voor hem is het net een kermisattractie. Voor de stuurman meer een klus om de boel recht te houden. Banjer vindt het spannend en kruipt tussen mijn benen. Zo varen we een uur en passeren grote zeeschepen die aangemeerd liggen in de havens. Plotseling gaat het sneller. We naderen nu ook het punt waar we moeten oversteken naar de Oude Maas. We hebben het juiste moment gekozen tussen het vrachtverkeer door. Op de Oude Maas is het water een stuk rustiger. We hebben inmiddels 8 uur gevaren en het wordt tijd om een slaapplaats te zoeken. We vinden er een aan stuurboord, WSV Hoogvliet. Het is een klein haventje vlak voor de hefbrug dat amper te zien is als je aan komt varen. We varen naar binnen en worden meteen door de havenmeester naar de juiste plek gedirigeerd. Hij vertelt dat we net op tijd binnen zijn omdat bij eb de ingang 40 cm diep is. Ik sta hem nog een beetje onnozel aan te kijken als tot me doordringt dat het een getijdenhaven is. Dat hadden we hier nog niet verwacht maar op zich logisch want de stormvloedkering is vlakbij. Dat verklaart ook de tegengestelde stroming op de Nieuwe Maas. We hadden gewoon de vloedstroom tegen. Bij eb liggen we vast maar niet droog. Martijn vermaakt zich prima met het peilen van het afnemende water en vissen met het schepnet.

21 juli - WV IJmond > Spaarne > Kagerplassen > JH Zeilzicht. De route gaat door Haarlem. We hebben de mast plat dus kunnen onder de meeste bruggen door. Toch zijn we uiteindelijk niet veel sneller dan de rest en gaan we in konvooi door de stad. Best leuk om Haarlem eens van het water te zien. Bij iedere aanlegplek roepen Martijn en ik:"Nee, er wordt niet geshopt". Dat bewaren we voor de terugweg.
We komen bij de Kagerplassen. Op een warme zondag als deze is dat een belevenis op zich want Delft heeft alles wat drijft van stal gehaald om de dag door te brengen. Als we het kanaal aan het eind van de plas in varen komt er een armada van allerlei soorten boten tegemoed. Opvallend veel sloepjes in een zigzagkoers. Over de volle breedte van het kanaal wel te verstaan. Het lijkt alsof iedereen bezig is elkaar in te halen. En daar is op een drukke dag als vandaag wel wat ruimte voor nodig. Vaarregels helpen niet meer dus ik besluit om maar een ramkoers in te zetten op de rechterflank. Gelukkig maakt 7 ton staal hier nog enige indruk want we krijgen spontaan ruimte. Op een enkele toastsmerende stuurman na die op het laatste moment nog net het roer om gooit.
Het is nog steeds bloedheet. We houden het voor gezien en leggen aan bij Zeilzicht. We liggen mooi dicht bij een boom waar je lekker in de schaduw kunt zitten. Er is een groot grasveld waar Banjer los kan lopen. We zwemmen met Martijn en de havenmeester komt nog een grote drijfband brengen. We zijn vandaag goed opgeschoten.

Vakantie Zeeland 2013

20 juli 20013 - Thuishaven - Noordzeekanaal - WV IJmond. De voorbereidingen voor de vakantie naar Zeeland zijn al een tijdje gaande. Gisteren zijn de spullen naar de boot gebracht en vandaag willen we vroeg vertrekken. Maar dat valt wat tegen. Toch nog veel spullen die we waren vergeten en we moeten nog tanken. Het is dus tegen half 11 voor we eindelijk op weg zijn.
Onverwacht hebben we gisteren nog een techisch probleem opgelost. De koelkast die kapot was, bleek het nog te doen maar de accuspanning was te laag. Bij Vrolijk worden we snel bijgespijkerd in de wondere wereld van 12 volt. En dat je accus in de winter een beetje moet blijven vertroetelen omdat ze het dan echt langer doen. In plaats van een nieuwe koelkast dus een nieuwe deepcycle accu en een serieuze acculader. Het totaal is overigens goedkoper dan een nieuwe compressorkoelkast dus al met al een meevaller! Wel een heel gesleep op een warme dag.
We varen naar het Zuiden en komen op het Noordzeekanaal. Van daar richting Haarlem. Het is bloedheet en al ver in de middag dus we kiezen de eerste de beste haven na het kanaal, WV Ijmond om te overnachten. De koelkast is nog nooit zo koel geweest en de koude biertjes smaken goed.

Dagboek van een scheepshond I

Banjer onze scheepshond, een witte retriever, was vorig jaar in september 5 maanden oud. We konden hem zonder probleem op de punt tillen en hij liep in de haven gewillig met ons mee.

Nu, 7 maanden later, weegt hij 30 kilo en zit in wat hondenkenners noemen 'de tweede angstfase'. Dat betekent dat alles plotseling weer spannend en eng is. Dus om hard tegen te blaffen, voor weg te rennen of vol voor in de ankers te gaan. En steigers en boten vallen in die categorie. Verder alles in de haven dat klappert, heen en weer beweegt of er gewoon onbetrouwbaar uit ziet.

Tsja, en daarop waren we even niet voorbereid. De boot lag er net in en we haalden Banjer uit de auto. Niets vermoedend liepen we naar de steiger en wat we ook maar probeerden, hij ging er niet op. Zelfs niet een heel klein stukje. Wat nu? Uiteindelijk tillen we hem maar op en zetten hem op de punt. Op zijn buik kruipt hij naar de kajuit en kiest vervolgens het linker gangboord om voor de kuip te blijven steken op het schot. Hij is bang en weet niet goed wat hij moet doen. We tillen hem over het schot dat het gangboord van de kuip scheidt en prijzen hem vervolgens de hemel in. Gelukkkig we zijn aan boord.

Na een poosje moet Banjer plassen en ik til hem over het schot naar het gangboord. Hij durft er zelf niet overheen te stappen. Vervolgens gaat hij liggen piepen en komt niet meer vooruit. We leggen matjes op de punt omdat die schuin afloopt en wat glad is. Na een poosje komt hij schoorvoetend, buik vlak boven het dek, oh nee toch niet...weer in zijn achteruit tot zijn achterkant het schot raakt. Na een paar pogingen durft hij wat verder en kan ik hem van de punt tillen. Terug weer hetzelfde liedje maar nu nog harder blaffen en wegrennen als ik hem wil optillen. Ja, als retriever laat je je niet twee keer foppen. Na een aantal keer dit ritueel boot op, boot af, besluiten we om met hem over de steigers te gaan lopen. Zonder riem, doorlopen en niet omkijken, af en toe roepen. En ja hoor hij komt kruipend over de steiger mee. Schichtig op zij kijkend naar het water alsof daar ieder moment een zeemonster kan opduiken. Bij het eind van de steiger is hij al weer op de terugweg, zo'n 15 meter vooruit en telkens omkijkend. Graag zo snel mogelijk er weer af als dat kan. Zo volgen nog een paar steigers. Mensen kijken vreemd op als ze een hond voorbij zien tijgeren. Toch lijkt het wat beter te gaan.  Desondanks is het als hij de boot op moet nog steeds hetzelfde.

Zo zijn we nu een paar weekenden bezig en inmiddels gaat het goed. Al na een aantal steigerwandelingen liep hij redelijk rustig mee. Van een trapje hebben we een soort hondenloopplank gemaakt door de sporten af te dekken met een houten plaat. Daarop vloerkleed. Met een haak hangen we hem aan de rand. Dit is het prototype en Banjer durft er al mee van de punt af. Het lijkt wel wat op een hondenglijbaan. Er mogen nog dwarslatjes op het vloerkleed voor extra grip. Als we hem er met 4 poten op zetten durft hij ook naar boven. Het schotje bij het gangboord is geen probleem meer en hij loopt inmiddels uit zichzelf naar het voordek als er iets interessants voorbij komt. De trap af de kajuit in gaat ook, zij het nog wat onbehouwen. Maken dat je wegkomt dus als hij in flip-de-vliegende-eekhoorn-stijl naar beneden komt. Naar boven gaat alleen met een aanloopje of een zetje.

Onze volgende uitdaging is roeien in Schildpad.

Alweer geen weer

April 2013 - Over een paar weken gaan we het water in en het weer zit niet mee. Het is werken tussen de buien door. Sneeuwbuien welteverstaan. Met dekzeilen ontstaat gaandeweg een soort tent en daaronder is het redelijk droog. Een aantal delen van het onderwaterschip zijn kaal gemaakt omdat er veel roestplekken door kwamen. Na 5 lagen Primocor ziet het er weer mooi uit. Dit spul droogt trouwens ook bij lage temperaturen en dat is nu wel zo prettig. Uiteindelijk de antifouling er op (Hempel Mille Plus / 3,5 Liter).  De oude laag heeft dit keer goed gehouden.
De zwaarden krijgen een nieuwe laklaag. Dat gaat makkelijk met het nieuwe systeem (Owatrol D1/D2). Even schuren met wat D1 en waterproef schuurpapier. Vervolgens afnemen met een doek. Laten drogen en D2 erover. Eigenlijk een dag drogen maar na een uur kan in geval van nood ook. Er gaan 2 lagen D2 op de voorkant. De achterkant laten we voor wat het is.
De houten delen bij de zijklampen en het roer krijgen ook een beurt. In de kuip is het hout aan stuurboord kaalgemaakt en in de olie en lak gezet. Het ziet er een stuk beter uit zo.
Het raam is gerepareerd en geplaatst. Er was nog wat werk om de randen van de uitsparing in de kajuit te ontroesten en weer vlak te plamuren. Zie ook bij verslag werkzaamheden. De kajuit is rondom geschuurd en nu is het alleen nog wachten op een goede dag om te schilderen.

Spinnentijd

Het is najaar en spinnentijd. Je vindt  de beestjes overal en ze maken creatieve overspanningen tussen de palen van de boxen en de landvasten. Met wat dauw en een ochtendzonnetje levert dat een mooi schouwspel op.
Dit weekend zijn we op de boot en zeilen op het meer. Boven de 23 graden is het druk op de kanalen. Je vaart met de stoet mee door de groene algenprut. De openheid op het meer is meer geliefd bij de zeilers. In oktober gaan we weer op de kant, dus nog even genieten zolang het kan.

Klik voor slide show

De Bonte Hond

Als Sander en Jan weg zijn spreek ik nog een tijdje met onze achterbuurman. Hij heeft ook een Westerdijk en we hebben het over de boten. Het is leuk om te horen dat we ongeveer tegen hetzelfde aan lopen. De mislukte experimenten, de kleine successen, aangeboren ongemakken en creatieve oplossingen.

Even later ga ik de boel schoon maken. Het touw van de puts knapt. Met de pikhaak komt hij weer ergens boven. Het is voor het eerst dat ik op de boot ben zonder het gevoel iets te hoeven doen. Dat is best een openbaring na al die jaren klussen. Niet dat het af is maar voldoende af om je er niet aan te hoeven ergeren. De combinatie van olie en lak van Owatrol (D1 & D2) bevalt erg goed. De zwaarden, de bolders en de blokken zijn hier van het winter mee gedaan. De kopse kanten van de zwaarden en de bolders bladderen voor het eerst niet af aan het eind van het seizoen. De olie zorgt er voor dat het hout op beschadigde plekken niet direct verkleurt. Het mooie van het systeem is dat het eenvoudig is om er een laag bij te zetten. Ook tijdens het seizoen als dat nodig is. De lak werkt ook goed haarscheurtjes weg in de met Epifanes gelakte delen. Omdat de lak vrij dun is vloeit het goed in. Nog wel even zien hoe het houdt.
De rest van de familie arriveert aan het begin van de middag met onze nieuwe aanwinst: scheepshond Banjer! Banjer is een witte Golden Retriever van 13 weken oud. Hij is al een paar keer op de boot geweest maar heeft nog niet gevaren of overnacht. We blijven hier de rest van het weekend want er is havenfeest met springkussens, elastiekspringen op een trampoline (...), reddingshonden, palingroken, visnetknopen en prachtige stoommachines. Het is gezellig in de haven. We leren veel nieuwe mensen kennen.
Banjer geeft ook veel aanspraak en voor het eerst valt het ons op hoeveel honden er eigenlijk rondlopen. Vandaag en morgen zijn er demonstraties met reddingshonden door 'Waterwerk'. We gaan kijken hoe de New Foundlanders mensen uit het water halen en boten naar de kant trekken. Als we een poosje hebben gekeken komen we in gesprek met een van de mensen van Waterwerk. Omdat Banjer zijn entingen heeft gehad, en 13 weken is stelt hij voor om hem te leren zwemmen. Hij krijgt een reddingsvestje aangemeten en gaat vervolgens onder deskundige begeleiding te water. Het begin is wat onwennig en spannend, maar gaandeweg begint hij toch aardig te zwemmen. We waren in de veronderstelling dat alle honden konden zwemmen, maar het schijnt dat bepaalde exemplaren niets doen en gewoon zinken. Door de achterkant te ondersteunen leren ze de honden om goed de achterpoten te gebruiken. Dat doen ze niet meteen uit zichzelf waardoor ze gaan spartelen met de voorpoten omdat de achterkant wegzakt. Het is een leuk gezicht en Banjer krijgt applaus van de kant. Daarna is hij uitgevloerd en slaapt tot in de avond.

'Maritieme training'  Banjer

De volgende dag varen we een rondje. Er staat een Zuidenwind en na een rondje door een kanaal en om het meer gaan we op de fok terug naar de haven. Martijn is helemaal vol van het zeil hijsen. Dat hoort namelijk bij piraten, dus stoer en spannend en leuk om te doen. Hij hijst het grootzeil toch al een heel stuk. Als we stil liggen mag hij met zwemvest zelfstandig overal lopen. Hij vindt het fantastisch om het voordek te schrobben. Benieuwd hoe lang dat blijft... Na het aanleggen begevenwe ons weer naar de springkussens, trampolines en gerookte paling. De mensen van Waterwerk hebben Banjer al snel in het vizier. Hij mag nog een keer zwemmen en dit keer gaat hij in een bootje een eind mee het water op. Daar laten ze hem er uit en begeleiden hem naar de kant. Hij doet hard zijn best maar vindt het nog best spannend. Van de kant wordt hij door de omstanders aangemoedigd en geroepen. Dat schijnt te helpen om hem in de goede richting te krijgen. Hierdoor is hij plotseling zo bekend geworden als de bonte hond. Als we even later door de haven lopen horen we telkens 'Hé Banjer!!' als hij wordt begroet door mensen die wij zelf niet kennen. Leuk! Het is een gezellige haven en we zijn blij dat we hier liggen.

Vader en zonen

Vader en zonen

Sander is over uit Portugal en we hebben het idee opgevat om samen met Jan te gaan varen. Voor Jan is het een al heel lang een wens om samen met zijn zonen een dag te kunnen zeilen. vanwege de afstand met Portugal is de gelegenheden daarvoor schaars maar dit keer is het gelukt. Helaas gooit het weer roet in het eten. Vrijdagochtend is het windkracht 6-7 met uitschieters en regen. We besluiten het ochtendprogramma te schrappen en spreken af om twee uur. Bij de haven gekomen ziet het er niet naar uit dat er nog gezeild kan worden. De windfiles geven wel een verbetering vanaf een uur of 5. We drinken koffie en maken toastjes met kaas tot het bijna 5 uur is. De wind is inderdaad wat gaan liggen. We besluiten de boel klaar te maken om te gaan varen. Een stukje het meer op hijsen we de zeilen. Als we net op koers liggen zien we in de verte een bui aan komen. De wind trekt plotseling flink aan en het servies vliegt door de kajuit. Goed dat we de afsluiters nog even hebben dichtgedraaid. Het aanvankelijk rustige water heeft schuimkoppen en we gaan in volle vaart het meer over. Het duurt even tot we zijn gewend aan de plotselinge omstandigheden en het gerinkel in de kajuit is opgehouden. Als na een poosje de bui voorbij trekt is het even plotseling weer rustiek zeilweer tegen een ondergaand zonnetje. Zo krijgen we nog een paar buien maar de wind neemt steeds meer in kracht af. Al met al is het een prachtige avond om te zeilen en we varen tot een uur of 8 waarna we het 'gat bij de molen' opzoeken om te ankeren. Dit is mijn favoriete plek. Het is er ondiep en wordt daarom minder bezocht. De meeste boten blijven bij het eilandje en gaan niet dieper het gat in. De bami laat zich goed smaken en gaat schoon op. De rest van de avond praten we bij met een glas wijn en een port voor de liefhebbers. We zitten in de kuip en het is helder onder een volle maan. Het water is inmiddels blak en om ons heen klinken de nachtgeluiden van de water- en weidevogels. Het is een fantastische avond en het is 1 uur als we naar bed gaan. De volgende morgen varen we na het ontbijt (en veel koffie) terug naar de haven. We gaan dit nog eens doen zodra daar de gelegenheid voor is!

Verfkrabber vs pro scraper

Ik heb wat met gereedschap en zo af en toe wordt de verzameling aangevuld met wat nieuws. Als regel houd ik aan dat het dan wel meteen inzetbaar moet zijn, anders is het hek van de dam. Dat rechtvaardigt ook meteen de aanschaf. Meestal is het dan iets dat nodig is voor een klus of zorgt voor beter resultaat. Maar wat als het iets is waarvan je niet weet of het uberhaupt werkt?
Zo gooide ik afgelopen week op de koopavond van de vereniging de Pro Scraper in mijn mandje nadat ik het ding drie keer in mijn handen had gehad en weer terug gelegd... Een cadeautje voor mezelf want immers 10% korting zeg maar. Ergens in de overtuiging dat het ding werkt en dat het beter moet kunnen. En....dat kan. Na twee halen overtuigd. Het is en geel kunststof handvat in de vorm van een flauw vraagteken. Aan het begin van de haak zit een scherp schraapmes dat wisselbaar is. Ik ben rechts dus drukken doe ik met links op de kop van de haak. Aan de poot houd je met rechts vast en daar heeft het een handvat. Het ding gaat als een speer en levert mooi egaal en glad werk. Scheelt ook met schuren. Het wordt aan de man gebracht als krabber met afzuigmogelijkheid, want je kunt er een stofzuiger op aansluiten die de troep opzuigt, maar dat is vergeleken bij het ergonomisch rendement bijzaak. Ik denk dat het een keer sneller En lichter werkt dan de conventionele krabber. Ik ben er blij mee. Eens kijken of er ook andere maten zijn en vervangingsmesjes hoewel je de mesjes ook kunt slijpen.

Schildpad

Schilpad is onze nieuwe volgboot. Hij is net groot genoeg voor drie personen en hij was in de aanbieding inclusief peddels, pomp zitbankje en reparatiemateriaal. Er zit een tas bij en op die manier is hij goed te dragen hoewel je er niet te ver mee moet lopen. Opblazen is in 10 minuten gedaan en kan eventueel ook aan dek. We hebben er een walpen en een klein klapankertje bij gekocht en sindsdien gaan we regelmatig met Schildpad op avontuur. Dit ter compensatie van het gebrek aan aanlegplaatsen. Op deze manier kunnen we altijd naar de kant om te voetballen of de omgeving te verkennen. Gewoon klooien op het water blijkt ook erg leuk waarbij het ankertje favoriet is. En ook het roeien is leuk. Schildpad heeft namelijk geen motor hoewel Martijn al direct opmerkte dat die er wel op zou kunnen (wijzend op de verstevigingsplaat. Hoe weten kinderen van 4 dat?). Eerst leren roeien en dan zien we wel verder was het antwoord. Bovendien hebben we bedenkingen bij kids die volgas door de haven raggen. Voorlopig is dat nog geen issue. Onlangs roeiden we naar een eilandje. Daar aangekomen gingen we aan land en stuitten op een nest van een gans, vol met eieren. Martijn keek zijn ogen uit. Toen we wegroeiden kwam moeder gans voorzichtig een kijkje nemen. We denken dat we de komende tijd nog veel met Schildpad gaan beleven.

Nieuwe-thuishaven

Het is gemoedelijk en rustig in Nieuwe-thuishaven. De sfeer in een verenigingshaven is duidelijk anders dan een commerciële haven. De faciliteiten zijn basic maar goed. Er is een actieve club zeilers in verschillende klasses en ieder weekend wordt er zeilles gegeven aan de optimistjes. Weer of geen weer. Als er veel wind staat zeilen ze in de 'kom' enigszins beschut door de houtwallen rond de haven. Deze wallen zijn in dat opzicht een voordeel. Ze breken de wind waardoor het in de haven een stuk minder waait. Dat was in Friesland wel anders. Daar kwam de wind over het vlakke land en was aanleggen met windkracht 5 soms al een uitdaging. Hier hebben we daarvan veel minder last.
Martijn moet nog een beetje wennen en heeft het nog wel eens over Oude-thuishaven. Daar waren een paar dingen die hij erg leuk vond en die heb je hier niet, of anders. Wennen dus en nieuwe dingen ontdekken. Zoals de kikkers in de sloot waar je met een plank overheen kunt, en sporen die door het betonnen pad lopen. Ze hebben drie tenen met nagels, dus onmiskenbaar de sporen van dino's. Kleintjes dan natuurlijk.

Een nacht achter anker

Nu we 10 minuten van huis liggen, zijn we geregeld in de haven te vinden. Soms alleen om even op de boot te zijn en niet eens zozeer om te varen. Het is lekker om 's middags langs te wippen en in de kuip in de zon te zitten onder het genot van een hapje en drankje (hoewel die zon het de laatste tijd flink laat afweten).

Het nieuwe vaargebied heeft weinig aanlegplekken in vergelijking met Friesland. Daar komen achter als we een 'verkenningsrondje' maken met de bedoeling om 's avonds ergens te overnachten. We komen er al snel achter dat aanleggen hier anders werkt dan we gewend zijn. We hebben een eilandje op het oog maar daar aangekomen blijkt het eigendom te zijn van een zeilvereniging. Op het eiland staat een starttoren. Als we er omheen varen zien we een bord waarop staat dat niet-leden liggeld moeten betalen. Niet dat we nog willen want het ligt tjokvol. Wat laatkomers verdringen elkaar om de laatste plekjes. Nee, ons niet gezien. We varen verder en komen bij een soort uitstulping van het meer. Hier zijn veel plekjes in de luwte. Overal kleine steigertjes maar die zijn allemaal eigendom. We besluiten het anker uit te gooien in de luwte van de rietkraag. Een eind verderop heeft een zeilboot hetzelfde gedaan. Hij kan hier niet komen want er staat maar 80 cm water. Ankeren hebben we tot nu toe weinig gedaan. Het was niet nodig en voor Martijn is het leuker als hij de kant op kan om te spelen. Het duurt even voor we de ketting zo hebben belegd dat de lak niet teveel beschadigd. De rest van de middag zitten we samen op het voordek. Eten, vissen, spelen met Martijn. We zijn een piratenschip met een echt anker. Dat spreekt wel tot de verbeelding.
 
De avond valt bijna als de rust plotseling wordt verstoord door een schot. Naast ons ketst iets in het water en in mijn ooghoek zie ik een gans uit de lucht in het riet vallen. We schrikken ons rot van de knal. Een hond worstelt zich door de rietkraag op zoek naar de aangeschoten gans. Ik ga op de punt staan en zie nu ook de jager. Ik roep of hij een beetje uitkijkt. "Ik schiet in de lucht hoor, niets aan de hand" is zijn reaktie. 'Het geeft me toch geen fijn gevoel' roep ik. Hij mompelt wat en loopt langzaam weg. Een eindje verderop is een motorboot komen liggen en daar pakken ze het ietsje anders aan als de man voorbij loopt. Het begint met een scheldkannonade gevolgd door een tirade in plat amsterdams. Er ontstaat een discussie over en weer waar ze niet uit komen. Pff welkom in Noordholland. Geen aanlegplekken, de hagel vliegt je om de oren en nog viswijven op de koop toe. Hebben we hier wel goed aan gedaan?
Als de avond valt liggen we inmiddels een halve dag achter anker en zijn vertrouwd met het idee dat we blijven liggen. We besluiten hier vanavond te blijven. We hebben genoeg ruimte rond het anker om te kunnen draaien en mochten we losraken dan is de kans het grootst dat we aan de overkant in de rietkraag belanden. Geen probleem dus.
 
De volgende morgen liggen we nog steeds op dezelfde plek. We hebben heerlijk geslapen en eigenlijk helemaal niet meer gedacht aan het anker. Op de marifoon horen we een windwaarschuwing. We besluiten naar de haven terug te varen. Daar aangekomen leggen we aan. Dat gaat nog wat onwennig want de situatie is heel anders dan in Friesland. De box is veel smaller maar dat blijkt eigenlijk een voordeel. Als de neus tussen de palen is kun je veel beter bij de palen en het touw dat we hebben vastgemaakt tussen paal en steiger. Alleen moeten we voorzichtig zijn om de zwaarden niet te beschadigen. Eruit varen gaat ook makkelijker omdat we hier meer ruimte hebben tot de boxen achter ons. Als we liggen begint het te waaien,, kracht 7-8 bij vlagen. We zijn blij dat we binnen liggen.

Over en weer

26 maart 2011 -   Drie jaar geleden werden we lid van de plaatselijke zeilvereniging en kwamen op de wachtlijst voor een ligplaats. Eerder dan verwacht hebben we een plek gekregen. We verruilen Friesland voor Noordholland al is het met pijn in het hart. In de afgelopen jaren zijn we verslingerd geraakt aan het prachtige natuurgebied dat ons vaargebied was. We kennen alle mooie aanlegplekjes en doorsteekjes en zijn er inmiddels helemaal thuis. Daar staat tegenover dat het voor ons ver van huis is en dat maakt vooral het onderhoud lastig. We hebben besloten het voorlopig dichter bij huis te proberen al gaan we er qua vaargebied voor ons gevoel op achteruit. Het voordeel is wel dat we straks in 10 minuten bij de boot zijn waardoor we het varen beter kunnen combineren met het dagelijks leven.

Afgelopen weekend zijn we uit het water geweest en heeft het onderwaterschip een beurt gekregen. Metname langs de lasnaden en bij de kielbalk zaten sporen van roest. Deze zijn schoongemaakt en behandeld met Amerlock. Dit goedje ook gebruikt voor een paar roestplekken bij de watergaten op het achterdek en de gangboorden. De behandeling met normale primer op de gangboorden van twee jaar geleden was onvoldoende. Eens kijken hoe dit houdt. Ook de bovenkant van de kajuit is geschilderd en hier en daar zijn wat plekjes op de romp bijgewerkt. We zijn tevreden met het resultaat van tweeënhalve dag. Het is opgeknapt.

Vandaag vertrekken we voor de overtocht van zeker een dag of 4. We hebben er een week voor uitgetrokken. Voor de zekerheid. De grootste uitdaging wordt het IJsselmeer en de verschillende sluizen waar we door moeten. Dat hebben we nog niet eerder gedaan dus wel weer spannend. We laden alles aan boord, nemen afscheid van Irma en Karin's moeder die de auto terug naar huis rijden. We vullen de watertanks met behulp van jerrycans want het water staat vanwege de nachtvorst nog niet op de kranen. Na alle voorbereidingen nemen we afscheid. Raar om hier voorlopig niet terug te komen.

Het eerste deel van de tocht gaat door Friesland. Vervolgens willen we het IJsselmeer over en bij Medemblik de polders van Noordholland in. Metname het IJsselmeer is van een ander kaliber dan we gewend zijn. In de voorbereiding hebben we het nodige uitgezocht. De marifoon is het afgelopen weekend ingesteld op onze eigen ATIS-code. De motor heeft een beurt gehad waarbij ook de brandstoftanks zijn schoongemaakt. Dit laatste bleek nodig want er had zich in de loop van jaren aardig wat prut en condenswater onder in de tanks gevormd. Ik kende het verhaal van de klassieke motorpech bij boten die na lange tijd, of zoals wij voor het eerst op open water komen. Door de golfslag verspreid alle prut, die normaal onder in de tank blijft, zich door de brandstof en komt in de motor terecht. Afgemeten aan onze hoeveelheid prut hadden we de overkant zeker niet gehaald. Er is ook een nieuwe warmtemeter geplaatst want de oude was stuk. Voor vertrek maak ik een 2mm nylon touwtje aan de gashendel onder het motorluik. Het loopt via een inkeping die er al zat uit de bun naar buiten en is afgeknoopt op precies de juiste lengte. Een probeersel en het product van nachtelijk denkwerk. Gebaseerd op hand en voetgas zoals een trekker dat heeft. De gashendel loopt namelijk erg stroef. Bij het bedienen ervan moet je zover bukken dat je geen overzicht meer hebt. De bedoeling is om de handel als handgas te gebruiken, dat staat bij manouvreren op stationair, het touwtje is variabel gas en kan rechtop staand bediend worden. Bij normaal varen kan het touwtje weg.

De circel is rond
We vertrekken van precies dezelfde plek waar we jaren geleden onze eerste hachelijke vaarmeters maakten: de botenhelling bij de jollenstijger, met de neus de verkeerde kant op. Het cirkeltje is rond en dit keer vertrekken we voor een nieuwe episode van ons vaaravontuur. Als we achteruit varen herinneren we onze eerste kennismaking en verbeten schermutselingen met een eigenwijze zeeschouw die een andere kant op wilde dan wij. Toch wel wat bijgeleerd de afgelopen jaren. Het touwtje werkt goed en door het overzicht hebben we wat meer controle over de manouvre en hoeveel gas daarbij nodig is. Dit hadden we veel eerder moeten doen, wat een verademing. In tegenstelling tot de eerste keer varen, hebben we de boel nu wel onder controle en zijn we na een paar slagen gekeerd met de neus in de goede richting. Tabee thuishaven, tot ziens. Met Martijn zwaaien we naar ons oude plekje. Hij vindt het maar niets. Niets leuker dan thuishaven.

Het is vroeg in het seizoen en de bruggen en sluizen worden nog volgens winterregeling bediend. En in een aantal gevallen betekent dat mogelijk 'niet bediend'. Dat geldt ook voor de eerste brug: op aanvraag. Toch gaan we het proberen want we willen vertrekken. Mogelijk moet dan meteen de mast plat maar dat zien we dan wel. We hebben mazzel als we een werkschip uit het kanaal zien komen. Het enige obstakel (de brug) van vandaag werkt mee. We passeren samen met een ander schip. Geen idee hoe het nou zit, dus we houden het maar op mazzel. We varen door een open sluis over het Zuidelijk meer en dan komen we steeds meer in gebied dat we nog niet kennen. We genieten dat we op weg zijn. De motor stampt rustig en gestaag door. De avond valt al snel en we vinden een plek voor de nacht, ergens in een verloren hoek. Het is er uitgestorven en stil en de zon gaan fraai achterop onder. In de verte een molen. Om ons heen de geluiden van vogels die in de rietlanden naar voedsel zoeken. Dit zullen we nog missen.

Dag 2 - We vertrekken pas laat en zitten duidelijk nog niet in het vaarritme. Het nodige gerommel aan boord, tijd om te spelen aan de kant en ja, toch nog maar een kopje koffie. En dan eindelijk vertrek. Doel is Stavoren. Het is een prachtige tocht. Vooral het stuk over de Fluessen. Het is er uitgestorven en voor het eerst merk ik dat je zittend op de bank kunt sturen zonder dat dat binnen de kortste keren gevaarlijke situaties oplevert. Af en toe checken op ander verkeer is voldoende. Dat is wel wat anders dan de drukte die we van het hoogseizoen gewend zijn!

Ik stuur van ton naar ton en geniet van het bijna blakke water. Karin en Martijn zitten op de voorplecht en vermaken zich daar kennelijk uitstekend. Ja dit is het betere varen. Alleen het zeil ontbreekt. In de middag leggen we aan bij Marina Friesland even voor de Warnserbrug. Het doet er wat desolaat aan en de meeste schepen staan nog op de kant. We pikken de stroom aan en maken eten. Martijn speelt met zijn dino's op de kant bij een knotwilg. Een geslaagde dag.

Dag 3 -  Vandaag wordt een spannende dag. Voor het eerst door een sluis en het IJsselmeer over. We vertrekken nu wel vroeg. De koffie smaakt niet zo en we willen het liefst gaan. We luisteren nog het weerbericht, trekken de zwemvesten aan en draaien de afsluiters in de kuip dicht. Het kompas wordt geplaatst, voor het eerst in jaren. Na de brug varen we de Johan Frisosluis in en leggen vast. Karin staat voorop, ik met het touwtje in de aanslag; we zijn er klaar voor...op scherp... De deuren gaan dicht. Nu gaat het gebeuren...we beginnen langzaam te zakken...en...Hee roept Karin van voor, de deuren gaan al open! We schieten spontaan in de lach. We zijn goed en wel vijftien centimeter gedaald. Lekker dan. Gelukkig hebben we nog een uitdaging in het verschiet om er toch nog een spannende dag van te kunnen maken. We varen de havenmond uit. Aan de ton aan stuurboord te zien staat er een flinke deining, tenminste vergeleken met wat wij gewend zijn. En dat klopt. Goed en wel de havenmond uit begint het geschommel. de giek die alleen aan de schoot vast staan begint vervaarlijk heen en weer te slaan. Ik zet hem vast met een touw naar beide bolders op de achtersteven. We checken even de marifoon. Hadden we beter gisteren kunnen doen maargoed. Afgelopen seizoen heb ik het bedieningscertificaat gehaald maar we hebben tot nu toe nog nooit gezonden. Dat kwam omdat de Atis van de vorige eigenaar er nog in stond. Die instelling is gelocked en kan alleen met een speciale fabriekscode worden gewijzigd. Inmiddels heb ik die code en is de instelling gewijzigd. Meldpost IJsselmeer...hier Papa Bravo negen zeven twee een...voor test...hoe ontvangt u mij?, over.........Papa Bravo zeven negen twee een (Huh!???)...ontvangst niet al te best...ruis op de marifoon, over. Mmmm, zo te horen hebben we weer een klusje, maar zolang ze ons verstaan is het voor nu even goed. Handig zo'n apparaat en de wetenschap dat je hulp kunt inroepen als er echt iets aan de hand is. Het is windkracht vier en het zicht is goed. Het blijkt nog een hele toer om de boel op koers te houden en die koers is dwars op de golven...we laten het maar zo en hijsen de fok en laten het zwaard zakken om wat stabieler in het water te liggen. Dat helpt. Een vriendelijke man bij de haven vertelde dat de golfslag aan de kust het sterkst is. En dat blijkt te kloppen want een eind verderop wordt het water wat rustiger. Martijn vindt het geschommel in het begin maar niets, maar dat gaat al gauw over. Na drie kwartier gaat hij in zijn kooi een boekje lezen en laat het hele gebeuren verder aan zich voorbij gaan. Het gaat fantastisch. Behalve de koers dan want we komen onder de Hop uit terwijl we bovenlangs het werkeiland hadden gemoeten. Vanaf de Zuidelijke boei steken we terug richting Medemblik dat we van een afstand niet goed konden plaatsen. Een collega had het over markante molens maar overal waar we kijken staan molens... Bij nader inzien snappen we nu welke hij op het oog had. De golven op stuurboord hebben ons langzaam steeds verder van koers geduwd. Na een klein half uur zijn we er. Binnenlopen in Medemblik is een feest, tenminste als de haven zo stil is als nu. We leggen aan in de buitenhaven aan de linker kade voor de brug. Als we afremmen voor de kade slaat de motor af. Geen punt want we liggen al stil, maar wel vreemd. Bij het vastleggen zie ik dat er een landvast van het achterdek in het water hangt en dan weet ik plotseling de oorzaak van het afslaan van de motor...touw in de schroef...ai. Hoe is die landvast in het water terecht is gekomen? Hangend over boord en van de kant wikkelen we met de pikhaak het touw slag voor slag uit de schroef. We hebben geluk want het water in de haven blijkt verrassend helder. Je kunt de schroef gewoon zien. Na een poosje hannesen is het touw los. Het is nog heel. Voor ons legt een 15 meter cruiser aan. Als we de mannen spreken blijken ze ook uit Stavoren te komen en zijn enigszins opgelucht dat ze er zijn. Dan doen we het nog niet zo slecht met onze negen meter en een kleine van vier. We wandelen door Medemblik en melden ons bij de havenmeester. We maken een afspraak om morgenochtend door de brug en de Westerhavensluis van Medemblik te kunnen en krijgen het nummer van de Overlekersluis. Daar maken we een afspraak een half uur later.

Dag 4 - We zijn nog slaperig als we de mast laten zakken waardoor het geheel wat rommelig verloopt. Als de boel eindelijk plat ligt vertrekken we voor de brug en sluis. We hebben geen idee hoe ver we vandaag komen maar we zien wel. Onder de Alkmaarsebrug hebben we weinig speling dus we vragen ons af hoe krap dat wordt. bij de Overlekersluis moeten we even wennen aan de uitstekende mast. Het toplicht dreigt langs de kademuur te gaan maar gelukkig waarschuwt de sluitwachter ons even. Als we onder de Alkmaarsebrug door zijn bellen we de Westfriese Sluis. We treffen een aardige sluiswachter die ons in zijn schema wil inpassen. Als we in de sluis liggen blijken de Braaksluis en de Roskamsluis ook van hem te zijn. Hij vraagt waar we heen gaan en wil wel met ons meerijden als we vandaag door willen varen. Dat laten we ons geen twee keer zeggen. We zien elkaar een poosje later weer bij de Braaksluis. Vooral het stuk naar de Roskamsluis is mooi om te varen. We maken er nog een praatje met de aardige sluiswachter. Na de Roskam zoeken we een plekje om te overnachten. We leggen aan even voor de passantenhaven bij Broek op Lange dijk. Er wordt gevist en nog wat gevangen ook. We zijn nu vlak bij onze eindbestemming en we zullen morgen aankomen. Al met al is het allemaal erg goed verlopen zij het met de nodige mazzel.

Dag 5 - Inmiddels hebben we redelijk onze draai gevonden. Het leven aan boord bevalt goed en het varen zelf gaat steeds beter. Alle obstakels hebben er voor gezorgd dat we inmiddels niet meer in de stress zitten voor een brug of sluis. Hoewel je sluizen in soorten en maten hebt. Als het druk is wordt het vast wat anders.We varen het laatste stuk. We gaan onder de Bolspoorbrug door die maar 2.12 m.is. Heel langzaam en het past precies. Dat is mazzel anders hadden we hier moeten wachten op bediening. We zijn verbaasd dat we hier onderdoor passen. Zou het waterpeil laag zijn? Geen idee eigenlijk. Na een paar uur varen komen dan aan in onze nieuwe thuishaven. Het is even zoeken naar de juiste box. We denken die te hebben gevonden maar we komen vast te zitten tussen de palen...het past niet! Navraag bij de havenmeester blijkt dat we een nummer aan de andere kant hebben. Die boxen zijn ruimer. We blijven met indraaien nog even met de vallen haken achter de meerpalen aan de andere kant. Het wordt hoog tijd om die mast overeind te zetten. We zijn er. De haven is nog leeg. Er liggen een paar boten. Dat zal de komend weken snel veranderen. We blijven hier vanavond en gaan morgen naar huis. Het was een geslaagde overtocht en een mooie ervaring. Voorlopig zijn we hier thuis.