Dagboek van een scheepshond 5

Ik voel me een beetje misselijk. Ik heb vanochtend een tijd binnen gelegen. Alles schommelde heen en weer. En het schommelen werd steeds erger. Hier buiten voel ik me een stuk beter. Als ik over de rand kijk, in de verste verte geen stukje land te bekennen. Mmmm. En wat een golven, bwah dat ze dat leuk vinden. Je wordt er nog kletsnat van ook.

Gisteren lagen we nummertje 4 in de rij. Er was weinig kans dat ik daar zelf af kon komen. Ik vind de steiger namelijk al spannend. Dus werd ik overboord gehesen. Ik begon in de lucht maar vast te zwemmen want ik zag 'm al aankomen, maar in plaats daarvan landde ik in het bootje.
Daarna zijn we naar de kant geroeid waar ik eindelijk lekker kon rennen. Ik vind het op de boot erg gezellig samen. Beetje krap dat wel. Vooral als ik 's avonds lig te slapen en iedereen steeds over me heen moet stappen. Probeer zelf maar eens een half uurtje uit dan merk je het wel, haha. Inmiddels went het scheepshondenleven steeds meer. Afgelopen jaar is er het nodige aangepast zoals het loopplankje. De oude (eigenlijk het laddertje) was goedbedoeld in elkaar geknutseld door de baas maar vond ik niet echt fijn. 'Prototype' noemde hij dat. Nou niet dus: te steil en te glad voor me. Het leek meer op een hondenglijbaan. Nu heb ik een echte hondenloopplank met anti slip. Hij kan uitschuiven waardoor het niet zo steil meer is bij de punt, en inschuiven zodat hij minder in de weg ligt. En het laddertje gebruiken we weer voor het droogvallen. Daar kan ik trouwens ook over naar boven als het moet. Hadden ze niet verwacht hoor. Beter dan opgetakeld worden! Wat ook veel beter is, is een loopmatje op het voordek. Ik geef het toe: lopen over de punt vind ik gewoon niet fijn. Ik glij zo op mijn nagels naar beneden als er niets ligt. Zit antislip op zegt de baas dan. Yeah right, verkeerde potje zeker. En die losse matjes die woeien telkens weg. Stond ik weer (muh matje...). Nu ligt er een loopmatje van vijverrubber. Uit één stuk en dat blijft goed liggen (lekker zwaar). Eindelijk geen verrassingen meer en ik loop er heerlijk op. Het kan ook als loopmatje over een buurboot als dat echt een keer nodig is, maar liever niet.
Nou tot zover. Ik ga de krant maar eens halen.

Groeten van de scheepshond.

Dagboek van een scheepshond 4

31.07.13 - Op het programma vandaag staan zwemmen, inkopen doen, strand, Geochache zoeken, barbequeen en wat we verder nog verzinnen. Te beginnen met zwemmen. Alle opblaasbare drijfmiddelen komen tevoorschijn. Het is met de hitte lekker om af en toe in het water te zijn. We hebben een driehoekig doek gespannen tegen de zon. Dat geeft wat schaduw in de kuip voor Banjer.

Dagboek van een scheepshond 4
We hebben Banjer in zijn zwemvest gehezen en voor hij het weet til ik hem van de steiger in het water. Hij begint meteen te zoeken naar de uitgang maar kan die niet vinden. We zwemmen een stuk met hem van de steiger weg. Tenminste dat proberen we want als je in zijn buurt komt probeert hij zich aan je op te trekken met zijn voorpoten. Schrammen en striemen van de nagels als gevolg. Het is de kunst om hem van je af te houden en naast hem te komen.
We hebben het laddertje dat als loopplank dient aan één kant aan de stijger vastgemaakt. Onder de andere kant een fender gebonden zodat het laddertje op het water drijft. Als we de fender wat onder water duwen kan Banjer zijn voorpoten op het begin zetten en klimt hij zo over de loopplank op de steiger. Hij wilde in het water altijd grond onder zijn poten hebben maar nu is het dan toch gelukt om hem te laten zwemmen. Hij lijkt het zelfs een beetje leuk te vinden. Dat blijkt als we even later in het water liggen en hij uit zichzelf besluit om via de loopplank weer het water in te gaan. Leuk! Na een paar keer is hij bekaf en houden we er mee op.

's Middags zoeken en vinden we de schat (geocache) en zitten op het strandje. Toby en Sepp zijn er naartoe gezwommen. Wij lopen rond de haven naar het strandje. Martijn heeft zijn zwemdiploma nog niet maar kan al wel zwemmen zonder bandjes. Hij is er best trots op en wij ook natuurlijk. Het maakt het leven op en rond de boot een stuk makkelijker. 's Avonds gezellig barbequeen dit keer op de boot bij Annet en Toby. Met eigengemaakte pindasaus! Verhalen worden uitgewisseld. Op zee zeilen lijkt ons ook wel wat. Na Zeeland dus het wad maar eens op zoeken. Er gaat nog een vork overboord die we het de magneet uiteindelijk weer boven water krijgen. Morgen vertrekken ze naar Noord Holland en gaan wij naar Neeltje Jans.

Dagboek van een scheepshond 3

Ik word overboord getild en in het kleine bootje gezet. Wat nou weer? Vind het maar niks. Eens kijken waar we heen gaan. Naar de kant lijkt het. Zeker om te plassen. Maar ja, dat had ik al gedaan, heh heh. Stiekum 's nachts. Baasje is niet zo'n snelle roeier hoor. Geeft de wind de schuld, pff. En dan loop je eindelijk lekker door het gras, zet hij het ineens op een rennen, hups, zo het water in! Moet ik dat ook?... Oh kijk nou, hij gaat het bootje ophalen. Sterk staaltje apporteerwerk hoor! Respect. Maar mij krijg je echt niet zo gek, als je dat maar weet!

Het akkefietje met het bootje heeft aardig wat energie gekost. Niet vastgelegd dus. Wel het strand opgetrokken maar net niet genoeg. Of was het de vloed? Het was in ieder geval hard zwemmen. Het is dat Karin vanaf de boot begon te roepen anders was het zwemmend niet meer gelukt. Ik zie de plaatselijke krantenkoppen al voor me: 'Man met hond verliest boot'. Lekker suf.

We varen vandaag via de Keeten naar de Oosterschelde. De wind is kracht 5 en we hebben een beetje wantij lijkt het. We stampen door de golven tegen de wind in. We moeten er even aan wennen want zo'n hoge golfslag hebben we niet eerder gehad. Af en toe krijgen we en douche over ons heen. Martijn vindt het geweldig maar gaat na verloop toch naar binnen. Banjer blijft buiten. Hij ziet er uit als een verzopen kat. Hij kan de lol er duidelijk niet van inzien.

Verzopen kat

We merken dat de boot zich goed houdt en we komen op zich prima verder. De weidsheid van het water is een groot verschil met de voorgaande dagen. We wilden eerst naar Zierikzee maar bij nader inzien kiezen we voor Stavenisse. Het is eigenlijk een stukje van niks maar varen is onder deze omstandigheden niet ideaal. Al snel zien we de haveningang. En die is smal, met en met een bochtje. En omdat het afnemend water is, nog smaller dan bij vloed. Je kunt er net met twee boten langs elkaar heen varen als ze niet te groot zijn.
We hebben gebeld en de havenmeester heeft ons box S1 gegeven. We varen naar binnen maar de letters lopen niet tot S. Toch wat over het hoofd gezien? We draaien en varen weer naar het begin maar ook daar geen S1.We vragen iemand op de stijger en die wijst naar de passantensteiger achter in de haven. We besluiten daar aan te leggen en al snel komen we er achter wat er aan de hand is. De havenmeester is dezelfde als die van Sint Annaland. Dus we hebben daar een box gekregen in plaats van hier! We moeten er erg om lachen. Achter ons ligt een stel met een Tholense Schouw. Ze komen bij ons uit de buurt en we praten wat over de vakantie en de boot. Ze komen al heel lang in Zeeland en hebben veel tips. Karin heeft 'Oma's snoepwinkeltje' ontdekt in het dorp. Een super leuk klein winkeltje vol met snoep. Er is keus uit 240 soorten. De eigenaresse heeft (met recht) plezier in haar werk en vertelt over de winkel. Er is ook een prachtige oude kassa waar de kinderen zelf mogen afrekenen. Een aanrader om even langs te gaan. Martijn vindt het geweldig en we vertrekken met een grote zak snoep.
Als het eb is, past er nog maar 1 boot door de geul. Het haventje is klein en pittoresk met uitzicht op de molen. In het dorp is verder weinig te beleven. 's avonds krijgen we van de achterbuurman de tip dat de molen draait. De molenaar is een jonge jongen die ons vol passie uitlegt hoe alles werkt. We mogen ook even boven kijken. We kopen twee zakjes meel en lopen terug door de regen. Voor het eerst deze vakantie.

Dagboek van een scheepshond 2

Tsja en dan heb je de hele middag lekker om de boot gerend (waar was het water trouwens gebleven?) krijg je dat rare zwemvest weer aan en word je aan de giek omhoog getakeld. Echt geen grap. Nou daar zitten we weer.
Baasje rolt een matje met gras uit en wijst er naar. Wat zou hij nou bedoelen? Dacht hij soms dat ik daar in trap. Je ruikt van 10 meter afstand dat dat geen echt gras is. Nee mij niet gezien, dan nog liever ophouden. Hij blijft wel aandringen zeg. Kijk nou, hij doet het ook nog even voor ook. Tsjonge tsjonge. Mij niet gezien. Ik ga slapen.

Dagboek van een scheepshond I

Banjer onze scheepshond, een witte retriever, was vorig jaar in september 5 maanden oud. We konden hem zonder probleem op de punt tillen en hij liep in de haven gewillig met ons mee.

Nu, 7 maanden later, weegt hij 30 kilo en zit in wat hondenkenners noemen 'de tweede angstfase'. Dat betekent dat alles plotseling weer spannend en eng is. Dus om hard tegen te blaffen, voor weg te rennen of vol voor in de ankers te gaan. En steigers en boten vallen in die categorie. Verder alles in de haven dat klappert, heen en weer beweegt of er gewoon onbetrouwbaar uit ziet.

Tsja, en daarop waren we even niet voorbereid. De boot lag er net in en we haalden Banjer uit de auto. Niets vermoedend liepen we naar de steiger en wat we ook maar probeerden, hij ging er niet op. Zelfs niet een heel klein stukje. Wat nu? Uiteindelijk tillen we hem maar op en zetten hem op de punt. Op zijn buik kruipt hij naar de kajuit en kiest vervolgens het linker gangboord om voor de kuip te blijven steken op het schot. Hij is bang en weet niet goed wat hij moet doen. We tillen hem over het schot dat het gangboord van de kuip scheidt en prijzen hem vervolgens de hemel in. Gelukkkig we zijn aan boord.

Na een poosje moet Banjer plassen en ik til hem over het schot naar het gangboord. Hij durft er zelf niet overheen te stappen. Vervolgens gaat hij liggen piepen en komt niet meer vooruit. We leggen matjes op de punt omdat die schuin afloopt en wat glad is. Na een poosje komt hij schoorvoetend, buik vlak boven het dek, oh nee toch niet...weer in zijn achteruit tot zijn achterkant het schot raakt. Na een paar pogingen durft hij wat verder en kan ik hem van de punt tillen. Terug weer hetzelfde liedje maar nu nog harder blaffen en wegrennen als ik hem wil optillen. Ja, als retriever laat je je niet twee keer foppen. Na een aantal keer dit ritueel boot op, boot af, besluiten we om met hem over de steigers te gaan lopen. Zonder riem, doorlopen en niet omkijken, af en toe roepen. En ja hoor hij komt kruipend over de steiger mee. Schichtig op zij kijkend naar het water alsof daar ieder moment een zeemonster kan opduiken. Bij het eind van de steiger is hij al weer op de terugweg, zo'n 15 meter vooruit en telkens omkijkend. Graag zo snel mogelijk er weer af als dat kan. Zo volgen nog een paar steigers. Mensen kijken vreemd op als ze een hond voorbij zien tijgeren. Toch lijkt het wat beter te gaan.  Desondanks is het als hij de boot op moet nog steeds hetzelfde.

Zo zijn we nu een paar weekenden bezig en inmiddels gaat het goed. Al na een aantal steigerwandelingen liep hij redelijk rustig mee. Van een trapje hebben we een soort hondenloopplank gemaakt door de sporten af te dekken met een houten plaat. Daarop vloerkleed. Met een haak hangen we hem aan de rand. Dit is het prototype en Banjer durft er al mee van de punt af. Het lijkt wel wat op een hondenglijbaan. Er mogen nog dwarslatjes op het vloerkleed voor extra grip. Als we hem er met 4 poten op zetten durft hij ook naar boven. Het schotje bij het gangboord is geen probleem meer en hij loopt inmiddels uit zichzelf naar het voordek als er iets interessants voorbij komt. De trap af de kajuit in gaat ook, zij het nog wat onbehouwen. Maken dat je wegkomt dus als hij in flip-de-vliegende-eekhoorn-stijl naar beneden komt. Naar boven gaat alleen met een aanloopje of een zetje.

Onze volgende uitdaging is roeien in Schildpad.