Waterwerk

Vorig jaar hebben we een Flojet dekwaspomp aangeschaft en inmiddels is er al heel wat mee gesopt en geboend. Vooral van Martijn een favoriet spelletje en met slang nog leuker dan met de emmer!

Alleen moeten wel alle luiken en patrijspoorten dicht anders wordt binnen ook meegesopt. De pomp lag nog los in de bun en het werd tijd om deze in te bouwen. Ideaal zou zijn met een aansluitpunt in de kuip dus die hebben we ook ergens op de kop getikt. Afgelopen weekend begonnen met inbouwen. De juiste plek uitgemeten voor het aansluitpunt en een gat van 4 cm geboord. Daarna de schroefgaten geboord, het staal gegrond en het aansluitpunt met kit gemonteerd. Vervolgens de pomp geplaatst en de slangen aangesloten. Beide zitten nu in de bakskist naast de lenspomp. De aanvoerslang hangen we gewoon overboord. De spuitslang is 2 meter te kort maar daar wordt aan gewerkt. De elektra komt later. Voor nu gebruiken we de acculader. Een directe aansluiting op het vlak voor de aanvoer zou nog een optie zijn maar is ook wel een ingreep met nadelen. Daarom laten we het voorlopig zo. Nu maar hopen dat we niet per ongeluk een kikker opzuigen.

 

De lier

Na het strijken van de mast heeft Martijn de lier van het dek gehaald. Met een grote bahco de moeren losgedraaid. Een mooi gezicht. Jong geleerd is oud gedaan zeggen ze dan.
Hij is lekker bezig en krijgt veel goed bedoelde op- en aanmerkingen van passerende volwassenen. Sommigen willen zich er het liefst mee bemoeien. 'Kijk maar uit' zeg ik, 'voor je het weet ben je je bahco kwijt'. Ik herken dat van vroeger. Het kost hem enige moeite om de moeren van de geverfde schroefdraad te draaien maar het lukt uiteindelijk om ze allemaal los te krijgen. Samen tillen we de lier van de bouten. Er onder zit nog de oude kleur van het dek. Een beetje gelig ziet het er uit. De lier gaat mee naar huis voor een opknapbeurt.
Het volgende weekend halen we hem helemaal uit elkaar. De staalkabel eraf. Het huis en de onderdelen zijn redelijk roestig. Met de naaldenbikhamer verwijderen we de roest en oude verf. Daarna in de Hempel silvercoat. Aflakken doen we met een oude pot 243, iets lichter dan de kleur van het dek, gecombineerd met zwart voor de haspel. Ondanks de lage temperatuur gaat het verven in schuur best goed. Het resultaat is mooi geworden. Nog niet helemaal af maar toch al flink opgeknapt. Volgend voorjaar mag Martijn hem er weer op zetten.

Meer foto's in het klusalbum

Kleur bekennen

Toen Sikkens Supergloss werd overgenomen door International is het kleurnummer 242 (Hawaii Beige) uit het assortiment gehaald. En die kleur zit nou net op onze boot. De lichtere variant 243 is nog verkrijgbaar maar die vinden we te licht. De iets donkerdere 242 kleurt erg goed met de Supergloss groen 239 (Thames Green). Maar ja, de potten die we nog hebben opgekocht in het verleden zijn inmiddels leeg. En er moet toch een keer geschilderd worden. Gelukkig hebben we een goede bron die veel weet van verf. Na wat onderzoek heeft hij de standaard kleurcode van de 242 achterhaald. Met deze code is de kleur te mengen in Rubbol AG Plus want dat schijnt ongeveer hetzelfde goedje te zijn als Supergloss.

Afgelopen weekend samen met onze 'goede bron' de romp geschilderd want hij kan namelijk echt schilderen. Vooraf al een grote pot staalplamuur gekregen (hint). Staalplamuur droogt binnen enkele minuten in tegenstelling tot de epoxyplamuur (enkele dagen als het meezit bij deze temperatuur). Een hele verbetering want nu kunnen we sneller doorwerken. Het schilderwerk wordt mooi strak en in de zon glans het je tegemoet. Hij moet hard lachen om de waterlijnverf. Daarvan had ik namelijk nog een potje staan. Het verschil is waarschijnlijk de prijs, vandaar de hilariteit. Veel geleerd van zo'n dagje schilderen. De tips van vandaag: 1. Rollertje omwikkelen met tape voor je begint met rollen. Dan haal je de pluisjes er af. 2. Waterlijn afplakken: Plak de boven- of ondergrens. Plak daartegen om de 60 cm een stukje tape met de juiste breedte voor de maatvoering (of 2 boven elkaar naar gelang hoe breed het moet worden). Houd deze breedte aan met afplakken en de waterlijn wordt overal mooi gelijk. 3. Als verf niet helemaal dekt: eerst een laag aanbrengen als kleeflaag, dan even later nog een keer een laag er overheen. 4. Schuren van een nieuwe verflaag blijkt uit trekproefen soms een slechtere hechting te geven dan niet schuren. Dus als de laag relatief nieuw en glad is, er gewoon overheen schilderen.
Oh ja, de 239 groen blijkt trouwens hetzelfde als Grachtengroen. Wij noemen het Alggroen.

Alweer geen weer

April 2013 - Over een paar weken gaan we het water in en het weer zit niet mee. Het is werken tussen de buien door. Sneeuwbuien welteverstaan. Met dekzeilen ontstaat gaandeweg een soort tent en daaronder is het redelijk droog. Een aantal delen van het onderwaterschip zijn kaal gemaakt omdat er veel roestplekken door kwamen. Na 5 lagen Primocor ziet het er weer mooi uit. Dit spul droogt trouwens ook bij lage temperaturen en dat is nu wel zo prettig. Uiteindelijk de antifouling er op (Hempel Mille Plus / 3,5 Liter).  De oude laag heeft dit keer goed gehouden.
De zwaarden krijgen een nieuwe laklaag. Dat gaat makkelijk met het nieuwe systeem (Owatrol D1/D2). Even schuren met wat D1 en waterproef schuurpapier. Vervolgens afnemen met een doek. Laten drogen en D2 erover. Eigenlijk een dag drogen maar na een uur kan in geval van nood ook. Er gaan 2 lagen D2 op de voorkant. De achterkant laten we voor wat het is.
De houten delen bij de zijklampen en het roer krijgen ook een beurt. In de kuip is het hout aan stuurboord kaalgemaakt en in de olie en lak gezet. Het ziet er een stuk beter uit zo.
Het raam is gerepareerd en geplaatst. Er was nog wat werk om de randen van de uitsparing in de kajuit te ontroesten en weer vlak te plamuren. Zie ook bij verslag werkzaamheden. De kajuit is rondom geschuurd en nu is het alleen nog wachten op een goede dag om te schilderen.

De Bonte Hond

Als Sander en Jan weg zijn spreek ik nog een tijdje met onze achterbuurman. Hij heeft ook een Westerdijk en we hebben het over de boten. Het is leuk om te horen dat we ongeveer tegen hetzelfde aan lopen. De mislukte experimenten, de kleine successen, aangeboren ongemakken en creatieve oplossingen.

Even later ga ik de boel schoon maken. Het touw van de puts knapt. Met de pikhaak komt hij weer ergens boven. Het is voor het eerst dat ik op de boot ben zonder het gevoel iets te hoeven doen. Dat is best een openbaring na al die jaren klussen. Niet dat het af is maar voldoende af om je er niet aan te hoeven ergeren. De combinatie van olie en lak van Owatrol (D1 & D2) bevalt erg goed. De zwaarden, de bolders en de blokken zijn hier van het winter mee gedaan. De kopse kanten van de zwaarden en de bolders bladderen voor het eerst niet af aan het eind van het seizoen. De olie zorgt er voor dat het hout op beschadigde plekken niet direct verkleurt. Het mooie van het systeem is dat het eenvoudig is om er een laag bij te zetten. Ook tijdens het seizoen als dat nodig is. De lak werkt ook goed haarscheurtjes weg in de met Epifanes gelakte delen. Omdat de lak vrij dun is vloeit het goed in. Nog wel even zien hoe het houdt.
De rest van de familie arriveert aan het begin van de middag met onze nieuwe aanwinst: scheepshond Banjer! Banjer is een witte Golden Retriever van 13 weken oud. Hij is al een paar keer op de boot geweest maar heeft nog niet gevaren of overnacht. We blijven hier de rest van het weekend want er is havenfeest met springkussens, elastiekspringen op een trampoline (...), reddingshonden, palingroken, visnetknopen en prachtige stoommachines. Het is gezellig in de haven. We leren veel nieuwe mensen kennen.
Banjer geeft ook veel aanspraak en voor het eerst valt het ons op hoeveel honden er eigenlijk rondlopen. Vandaag en morgen zijn er demonstraties met reddingshonden door 'Waterwerk'. We gaan kijken hoe de New Foundlanders mensen uit het water halen en boten naar de kant trekken. Als we een poosje hebben gekeken komen we in gesprek met een van de mensen van Waterwerk. Omdat Banjer zijn entingen heeft gehad, en 13 weken is stelt hij voor om hem te leren zwemmen. Hij krijgt een reddingsvestje aangemeten en gaat vervolgens onder deskundige begeleiding te water. Het begin is wat onwennig en spannend, maar gaandeweg begint hij toch aardig te zwemmen. We waren in de veronderstelling dat alle honden konden zwemmen, maar het schijnt dat bepaalde exemplaren niets doen en gewoon zinken. Door de achterkant te ondersteunen leren ze de honden om goed de achterpoten te gebruiken. Dat doen ze niet meteen uit zichzelf waardoor ze gaan spartelen met de voorpoten omdat de achterkant wegzakt. Het is een leuk gezicht en Banjer krijgt applaus van de kant. Daarna is hij uitgevloerd en slaapt tot in de avond.

'Maritieme training'  Banjer

De volgende dag varen we een rondje. Er staat een Zuidenwind en na een rondje door een kanaal en om het meer gaan we op de fok terug naar de haven. Martijn is helemaal vol van het zeil hijsen. Dat hoort namelijk bij piraten, dus stoer en spannend en leuk om te doen. Hij hijst het grootzeil toch al een heel stuk. Als we stil liggen mag hij met zwemvest zelfstandig overal lopen. Hij vindt het fantastisch om het voordek te schrobben. Benieuwd hoe lang dat blijft... Na het aanleggen begevenwe ons weer naar de springkussens, trampolines en gerookte paling. De mensen van Waterwerk hebben Banjer al snel in het vizier. Hij mag nog een keer zwemmen en dit keer gaat hij in een bootje een eind mee het water op. Daar laten ze hem er uit en begeleiden hem naar de kant. Hij doet hard zijn best maar vindt het nog best spannend. Van de kant wordt hij door de omstanders aangemoedigd en geroepen. Dat schijnt te helpen om hem in de goede richting te krijgen. Hierdoor is hij plotseling zo bekend geworden als de bonte hond. Als we even later door de haven lopen horen we telkens 'Hé Banjer!!' als hij wordt begroet door mensen die wij zelf niet kennen. Leuk! Het is een gezellige haven en we zijn blij dat we hier liggen.

Verfkrabber vs pro scraper

Ik heb wat met gereedschap en zo af en toe wordt de verzameling aangevuld met wat nieuws. Als regel houd ik aan dat het dan wel meteen inzetbaar moet zijn, anders is het hek van de dam. Dat rechtvaardigt ook meteen de aanschaf. Meestal is het dan iets dat nodig is voor een klus of zorgt voor beter resultaat. Maar wat als het iets is waarvan je niet weet of het uberhaupt werkt?
Zo gooide ik afgelopen week op de koopavond van de vereniging de Pro Scraper in mijn mandje nadat ik het ding drie keer in mijn handen had gehad en weer terug gelegd... Een cadeautje voor mezelf want immers 10% korting zeg maar. Ergens in de overtuiging dat het ding werkt en dat het beter moet kunnen. En....dat kan. Na twee halen overtuigd. Het is en geel kunststof handvat in de vorm van een flauw vraagteken. Aan het begin van de haak zit een scherp schraapmes dat wisselbaar is. Ik ben rechts dus drukken doe ik met links op de kop van de haak. Aan de poot houd je met rechts vast en daar heeft het een handvat. Het ding gaat als een speer en levert mooi egaal en glad werk. Scheelt ook met schuren. Het wordt aan de man gebracht als krabber met afzuigmogelijkheid, want je kunt er een stofzuiger op aansluiten die de troep opzuigt, maar dat is vergeleken bij het ergonomisch rendement bijzaak. Ik denk dat het een keer sneller En lichter werkt dan de conventionele krabber. Ik ben er blij mee. Eens kijken of er ook andere maten zijn en vervangingsmesjes hoewel je de mesjes ook kunt slijpen.

Over en weer

26 maart 2011 -   Drie jaar geleden werden we lid van de plaatselijke zeilvereniging en kwamen op de wachtlijst voor een ligplaats. Eerder dan verwacht hebben we een plek gekregen. We verruilen Friesland voor Noordholland al is het met pijn in het hart. In de afgelopen jaren zijn we verslingerd geraakt aan het prachtige natuurgebied dat ons vaargebied was. We kennen alle mooie aanlegplekjes en doorsteekjes en zijn er inmiddels helemaal thuis. Daar staat tegenover dat het voor ons ver van huis is en dat maakt vooral het onderhoud lastig. We hebben besloten het voorlopig dichter bij huis te proberen al gaan we er qua vaargebied voor ons gevoel op achteruit. Het voordeel is wel dat we straks in 10 minuten bij de boot zijn waardoor we het varen beter kunnen combineren met het dagelijks leven.

Afgelopen weekend zijn we uit het water geweest en heeft het onderwaterschip een beurt gekregen. Metname langs de lasnaden en bij de kielbalk zaten sporen van roest. Deze zijn schoongemaakt en behandeld met Amerlock. Dit goedje ook gebruikt voor een paar roestplekken bij de watergaten op het achterdek en de gangboorden. De behandeling met normale primer op de gangboorden van twee jaar geleden was onvoldoende. Eens kijken hoe dit houdt. Ook de bovenkant van de kajuit is geschilderd en hier en daar zijn wat plekjes op de romp bijgewerkt. We zijn tevreden met het resultaat van tweeënhalve dag. Het is opgeknapt.

Vandaag vertrekken we voor de overtocht van zeker een dag of 4. We hebben er een week voor uitgetrokken. Voor de zekerheid. De grootste uitdaging wordt het IJsselmeer en de verschillende sluizen waar we door moeten. Dat hebben we nog niet eerder gedaan dus wel weer spannend. We laden alles aan boord, nemen afscheid van Irma en Karin's moeder die de auto terug naar huis rijden. We vullen de watertanks met behulp van jerrycans want het water staat vanwege de nachtvorst nog niet op de kranen. Na alle voorbereidingen nemen we afscheid. Raar om hier voorlopig niet terug te komen.

Het eerste deel van de tocht gaat door Friesland. Vervolgens willen we het IJsselmeer over en bij Medemblik de polders van Noordholland in. Metname het IJsselmeer is van een ander kaliber dan we gewend zijn. In de voorbereiding hebben we het nodige uitgezocht. De marifoon is het afgelopen weekend ingesteld op onze eigen ATIS-code. De motor heeft een beurt gehad waarbij ook de brandstoftanks zijn schoongemaakt. Dit laatste bleek nodig want er had zich in de loop van jaren aardig wat prut en condenswater onder in de tanks gevormd. Ik kende het verhaal van de klassieke motorpech bij boten die na lange tijd, of zoals wij voor het eerst op open water komen. Door de golfslag verspreid alle prut, die normaal onder in de tank blijft, zich door de brandstof en komt in de motor terecht. Afgemeten aan onze hoeveelheid prut hadden we de overkant zeker niet gehaald. Er is ook een nieuwe warmtemeter geplaatst want de oude was stuk. Voor vertrek maak ik een 2mm nylon touwtje aan de gashendel onder het motorluik. Het loopt via een inkeping die er al zat uit de bun naar buiten en is afgeknoopt op precies de juiste lengte. Een probeersel en het product van nachtelijk denkwerk. Gebaseerd op hand en voetgas zoals een trekker dat heeft. De gashendel loopt namelijk erg stroef. Bij het bedienen ervan moet je zover bukken dat je geen overzicht meer hebt. De bedoeling is om de handel als handgas te gebruiken, dat staat bij manouvreren op stationair, het touwtje is variabel gas en kan rechtop staand bediend worden. Bij normaal varen kan het touwtje weg.

De circel is rond
We vertrekken van precies dezelfde plek waar we jaren geleden onze eerste hachelijke vaarmeters maakten: de botenhelling bij de jollenstijger, met de neus de verkeerde kant op. Het cirkeltje is rond en dit keer vertrekken we voor een nieuwe episode van ons vaaravontuur. Als we achteruit varen herinneren we onze eerste kennismaking en verbeten schermutselingen met een eigenwijze zeeschouw die een andere kant op wilde dan wij. Toch wel wat bijgeleerd de afgelopen jaren. Het touwtje werkt goed en door het overzicht hebben we wat meer controle over de manouvre en hoeveel gas daarbij nodig is. Dit hadden we veel eerder moeten doen, wat een verademing. In tegenstelling tot de eerste keer varen, hebben we de boel nu wel onder controle en zijn we na een paar slagen gekeerd met de neus in de goede richting. Tabee thuishaven, tot ziens. Met Martijn zwaaien we naar ons oude plekje. Hij vindt het maar niets. Niets leuker dan thuishaven.

Het is vroeg in het seizoen en de bruggen en sluizen worden nog volgens winterregeling bediend. En in een aantal gevallen betekent dat mogelijk 'niet bediend'. Dat geldt ook voor de eerste brug: op aanvraag. Toch gaan we het proberen want we willen vertrekken. Mogelijk moet dan meteen de mast plat maar dat zien we dan wel. We hebben mazzel als we een werkschip uit het kanaal zien komen. Het enige obstakel (de brug) van vandaag werkt mee. We passeren samen met een ander schip. Geen idee hoe het nou zit, dus we houden het maar op mazzel. We varen door een open sluis over het Zuidelijk meer en dan komen we steeds meer in gebied dat we nog niet kennen. We genieten dat we op weg zijn. De motor stampt rustig en gestaag door. De avond valt al snel en we vinden een plek voor de nacht, ergens in een verloren hoek. Het is er uitgestorven en stil en de zon gaan fraai achterop onder. In de verte een molen. Om ons heen de geluiden van vogels die in de rietlanden naar voedsel zoeken. Dit zullen we nog missen.

Dag 2 - We vertrekken pas laat en zitten duidelijk nog niet in het vaarritme. Het nodige gerommel aan boord, tijd om te spelen aan de kant en ja, toch nog maar een kopje koffie. En dan eindelijk vertrek. Doel is Stavoren. Het is een prachtige tocht. Vooral het stuk over de Fluessen. Het is er uitgestorven en voor het eerst merk ik dat je zittend op de bank kunt sturen zonder dat dat binnen de kortste keren gevaarlijke situaties oplevert. Af en toe checken op ander verkeer is voldoende. Dat is wel wat anders dan de drukte die we van het hoogseizoen gewend zijn!

Ik stuur van ton naar ton en geniet van het bijna blakke water. Karin en Martijn zitten op de voorplecht en vermaken zich daar kennelijk uitstekend. Ja dit is het betere varen. Alleen het zeil ontbreekt. In de middag leggen we aan bij Marina Friesland even voor de Warnserbrug. Het doet er wat desolaat aan en de meeste schepen staan nog op de kant. We pikken de stroom aan en maken eten. Martijn speelt met zijn dino's op de kant bij een knotwilg. Een geslaagde dag.

Dag 3 -  Vandaag wordt een spannende dag. Voor het eerst door een sluis en het IJsselmeer over. We vertrekken nu wel vroeg. De koffie smaakt niet zo en we willen het liefst gaan. We luisteren nog het weerbericht, trekken de zwemvesten aan en draaien de afsluiters in de kuip dicht. Het kompas wordt geplaatst, voor het eerst in jaren. Na de brug varen we de Johan Frisosluis in en leggen vast. Karin staat voorop, ik met het touwtje in de aanslag; we zijn er klaar voor...op scherp... De deuren gaan dicht. Nu gaat het gebeuren...we beginnen langzaam te zakken...en...Hee roept Karin van voor, de deuren gaan al open! We schieten spontaan in de lach. We zijn goed en wel vijftien centimeter gedaald. Lekker dan. Gelukkig hebben we nog een uitdaging in het verschiet om er toch nog een spannende dag van te kunnen maken. We varen de havenmond uit. Aan de ton aan stuurboord te zien staat er een flinke deining, tenminste vergeleken met wat wij gewend zijn. En dat klopt. Goed en wel de havenmond uit begint het geschommel. de giek die alleen aan de schoot vast staan begint vervaarlijk heen en weer te slaan. Ik zet hem vast met een touw naar beide bolders op de achtersteven. We checken even de marifoon. Hadden we beter gisteren kunnen doen maargoed. Afgelopen seizoen heb ik het bedieningscertificaat gehaald maar we hebben tot nu toe nog nooit gezonden. Dat kwam omdat de Atis van de vorige eigenaar er nog in stond. Die instelling is gelocked en kan alleen met een speciale fabriekscode worden gewijzigd. Inmiddels heb ik die code en is de instelling gewijzigd. Meldpost IJsselmeer...hier Papa Bravo negen zeven twee een...voor test...hoe ontvangt u mij?, over.........Papa Bravo zeven negen twee een (Huh!???)...ontvangst niet al te best...ruis op de marifoon, over. Mmmm, zo te horen hebben we weer een klusje, maar zolang ze ons verstaan is het voor nu even goed. Handig zo'n apparaat en de wetenschap dat je hulp kunt inroepen als er echt iets aan de hand is. Het is windkracht vier en het zicht is goed. Het blijkt nog een hele toer om de boel op koers te houden en die koers is dwars op de golven...we laten het maar zo en hijsen de fok en laten het zwaard zakken om wat stabieler in het water te liggen. Dat helpt. Een vriendelijke man bij de haven vertelde dat de golfslag aan de kust het sterkst is. En dat blijkt te kloppen want een eind verderop wordt het water wat rustiger. Martijn vindt het geschommel in het begin maar niets, maar dat gaat al gauw over. Na drie kwartier gaat hij in zijn kooi een boekje lezen en laat het hele gebeuren verder aan zich voorbij gaan. Het gaat fantastisch. Behalve de koers dan want we komen onder de Hop uit terwijl we bovenlangs het werkeiland hadden gemoeten. Vanaf de Zuidelijke boei steken we terug richting Medemblik dat we van een afstand niet goed konden plaatsen. Een collega had het over markante molens maar overal waar we kijken staan molens... Bij nader inzien snappen we nu welke hij op het oog had. De golven op stuurboord hebben ons langzaam steeds verder van koers geduwd. Na een klein half uur zijn we er. Binnenlopen in Medemblik is een feest, tenminste als de haven zo stil is als nu. We leggen aan in de buitenhaven aan de linker kade voor de brug. Als we afremmen voor de kade slaat de motor af. Geen punt want we liggen al stil, maar wel vreemd. Bij het vastleggen zie ik dat er een landvast van het achterdek in het water hangt en dan weet ik plotseling de oorzaak van het afslaan van de motor...touw in de schroef...ai. Hoe is die landvast in het water terecht is gekomen? Hangend over boord en van de kant wikkelen we met de pikhaak het touw slag voor slag uit de schroef. We hebben geluk want het water in de haven blijkt verrassend helder. Je kunt de schroef gewoon zien. Na een poosje hannesen is het touw los. Het is nog heel. Voor ons legt een 15 meter cruiser aan. Als we de mannen spreken blijken ze ook uit Stavoren te komen en zijn enigszins opgelucht dat ze er zijn. Dan doen we het nog niet zo slecht met onze negen meter en een kleine van vier. We wandelen door Medemblik en melden ons bij de havenmeester. We maken een afspraak om morgenochtend door de brug en de Westerhavensluis van Medemblik te kunnen en krijgen het nummer van de Overlekersluis. Daar maken we een afspraak een half uur later.

Dag 4 - We zijn nog slaperig als we de mast laten zakken waardoor het geheel wat rommelig verloopt. Als de boel eindelijk plat ligt vertrekken we voor de brug en sluis. We hebben geen idee hoe ver we vandaag komen maar we zien wel. Onder de Alkmaarsebrug hebben we weinig speling dus we vragen ons af hoe krap dat wordt. bij de Overlekersluis moeten we even wennen aan de uitstekende mast. Het toplicht dreigt langs de kademuur te gaan maar gelukkig waarschuwt de sluitwachter ons even. Als we onder de Alkmaarsebrug door zijn bellen we de Westfriese Sluis. We treffen een aardige sluiswachter die ons in zijn schema wil inpassen. Als we in de sluis liggen blijken de Braaksluis en de Roskamsluis ook van hem te zijn. Hij vraagt waar we heen gaan en wil wel met ons meerijden als we vandaag door willen varen. Dat laten we ons geen twee keer zeggen. We zien elkaar een poosje later weer bij de Braaksluis. Vooral het stuk naar de Roskamsluis is mooi om te varen. We maken er nog een praatje met de aardige sluiswachter. Na de Roskam zoeken we een plekje om te overnachten. We leggen aan even voor de passantenhaven bij Broek op Lange dijk. Er wordt gevist en nog wat gevangen ook. We zijn nu vlak bij onze eindbestemming en we zullen morgen aankomen. Al met al is het allemaal erg goed verlopen zij het met de nodige mazzel.

Dag 5 - Inmiddels hebben we redelijk onze draai gevonden. Het leven aan boord bevalt goed en het varen zelf gaat steeds beter. Alle obstakels hebben er voor gezorgd dat we inmiddels niet meer in de stress zitten voor een brug of sluis. Hoewel je sluizen in soorten en maten hebt. Als het druk is wordt het vast wat anders.We varen het laatste stuk. We gaan onder de Bolspoorbrug door die maar 2.12 m.is. Heel langzaam en het past precies. Dat is mazzel anders hadden we hier moeten wachten op bediening. We zijn verbaasd dat we hier onderdoor passen. Zou het waterpeil laag zijn? Geen idee eigenlijk. Na een paar uur varen komen dan aan in onze nieuwe thuishaven. Het is even zoeken naar de juiste box. We denken die te hebben gevonden maar we komen vast te zitten tussen de palen...het past niet! Navraag bij de havenmeester blijkt dat we een nummer aan de andere kant hebben. Die boxen zijn ruimer. We blijven met indraaien nog even met de vallen haken achter de meerpalen aan de andere kant. Het wordt hoog tijd om die mast overeind te zetten. We zijn er. De haven is nog leeg. Er liggen een paar boten. Dat zal de komend weken snel veranderen. We blijven hier vanavond en gaan morgen naar huis. Het was een geslaagde overtocht en een mooie ervaring. Voorlopig zijn we hier thuis.

Kloppend hart

18 maart 2011 - We hebben sinds kort contact met Alfred. Hij werkt bij een werf in Sneek en heeft veel verstand van de oude SABB motoren. Via internet zijn we aan zijn naam gekomen en na een telefoongesprek maken we een afspraak om onze diesel te bekijken. We zijn destijds afgegaan op uiterlijk en klank, voor wat dat waard is als je niet weet wat je zou moeten zien of horen. Omdat we geen gekraak, rammelgeluiden, lekkage, startproblemen, grote rookwolken of geknal constateerden, zijn we er van uit gegaan dat het wel goed zou zitten. Dat was in het begin best spannend. Zou ie het wel weer doen?...en wat nou als hij er halverwege mee stopt? Maar met de tijd groeide het vertrouwen en werd de motor een trouwe metgezel, redder in nood, uitdaging voor de stuurman/vrouw maar bovenal kloppend hart van de 201. Martijn was 1 toen we de motor voor het eerst hoorden lopen. Hij stond met zijn moeder in de kajuit en begon spontaan te lachen terwijl ik had verwacht dat hij in huilen zou uitbarsten. Prachtig vond hij het. Ik was meteen verkocht aan het klassieke klop/plofgeluid van de tweecilinder en krijg steevast een brede grijns op mijn gezicht zodra hij aanslaat. Het zal wel een mannending zijn want Karin heeft er niets mee. Onderweg krijgen we af en toe reakties van meestal mannen op leeftijd. 'Is dat nog een echte SABB?' zeggen ze dan, om er na bevestiging aan toe te voegen:'Goede motoren...'. Ik herken bij Alfred dezelfde grijns als hij de motor start nadat hij deze aan een grondige inspectie heeft onderworpen. Mooi he zegt hij terwijl hij een paar keer het gas indrukt. We herkennen elkaar duidelijk in wat klopt en ploft en dat maakt hem nog enthousiaster. 'Nou', zegt hij terwijl hij na een poosje de motor uit zet. Prima ding. Moet wat onderhoud gedaan worden, meters repareren maar verder helemaal in orde hoor. Hij vertelt nog wat dingen over de motor en waarvoor bepaalde handles dienen. Hij is blij dat er nog mensen zijn die dit soort motoren kunnen waarderen. Het is wel behelpen en je moet goed vooruitdenken, vertelt hij. Dat is voor veel mensen een reden om de motor te vervangen. Nou zijn wij geen andere motor gewend maar dit verklaart wel het een en ander... Ik denk er later nog eens over na. Het is waar. Je drukt het gas in en het duurt even voor de motor op toeren komt. Je laat het gas los en het duur even voor het toerental naar beneden gaat. Dat vraagt wel om het nodige planwerk en leverde vooral in het begin wat onverwachte situaties op. We spreken af dat hij de motor volgende week een beurt geeft en dan ook de kapotte meters vervangt. We zijn erg blij om te horen dat alles goed is. We krijgen de tip om na de winter de motor een half uurtje te laten draaien, dan is de het vocht uit de motor. Dat doen we maar meteen. Daarna varen we naar de helling en gaat de boot op de kant want we blijven dit weekend klussen.

De enge straat

In het weekend na hemelvaart zijn we drie dagen op de boot. Het motorluik is gerepareerd en kan worden gemonteerd. Het is goed gelukt (verslag en foto's in het klusarchief).

We gaan nog even langs het winkeltje bij de werf. Ik heb de gasslang gedemonteerd en kom tot de conclusie dat deze aan vervanging toe is. De drukregelaar moet ook worden vervangen en de oude fles die welliswaar nog niet helemaal leeg is besluiten we niet meer te gebruiken. Daarvoor in de plaats komt een tweede nieuwe fles. De eerste hadden we vorig jaar al aangeschaft.

Martijn helpt met afsoppen en alles blijkt goed dicht. Ook voor de zekerheid het gasstel van de wand gehaald en aangesloten om de leidingen tot de kranen te kunnen controleren. Het is nog het originele gasstel dat het erg goed doet. Alleen de grote pit heeft weinig druk. Door de nieuwe drukregelaar hebben we duidelijk meer druk dan voorheen. Als we met een stukje van een staaldraad de uitblaasnippel van de grote pit hebben schoongemaakt brandt deze ook weer als het hoort. Simpel, dat we daar niet eerder op zijn gekomen.

Vanavond slapen we in de haven en morgen gaan we richting het noorden naar het natuurgebied waar we vorig jaar ook zijn geweest. Via een leuke slingerslanger komen we in een breed kanaal. Hierover ligt een spoorbrug die nog dicht is. Daarom besluiten we aan te leggen. Dat gaat niet helemaal lekker omdat er net een kruiser voorbij komt. Door de hekgolf worden we tegen de palen geduwd. Maar we liggen. Martijn vindt het alleen minder geslaagd. Hij kijkt een beetje benard naar de hoge golven die tegen de kade slaan. Dat wordt niet meteen minder als er twee vrachtschepen voorbij komen, daarachter nog een paar kruisers. Als ze voorbij zijn gaat de brug open en varen we verder.

We leggen aan bij een dorp voor nog wat inkopen. Na een ererondje langs een paar kades waar je niet mag aanleggen varen we regelrecht een 14 meter box in. Zo, die ligt. Er is nog voldoende plek dus het kan wel even zo.
Martijn speelt bij de speeltuin en we doen inkopen en zetten koffie. Dan varen we het natuurgebied in.
Na een poos leggen we aan bij een eilandje. We verblijven hier de nacht. De volgende dag varen we nog wat rond en gaan tegen de middag terug naar de haven. Als we weer door het kanaal varen zegt Martijn: "Ik vind het niet zo leuk in de Grote Straat (van Elias en de Enge Straat)". Hij begint wat meer de gevaren te zien, maar als we het uitleggen is hij snel gerustgesteld. Volgend weekend gaan we weer!

Een gat in het water

Het is weer een tijd geleden dat we het laatste bericht op de blog hebben gezet. Tijd voor wat nieuws.
Afgelopen najaar hebben we een aantal keer gezeild met wisselend resultaat. De werkzaamheden en drukte rond huis in het voorjaar had tot gevolg dat we relatief weinig weg zijn geweest. Daarom hebben we besloten de boot deze winter in het water te laten om te zien hoe dat bevalt. Het is met de strenge winter van dit jaar een aardige testcase of we de winterprocedures goed onder de knie hebben. Best spannend...

Het varen hoeft nu niet te wachten op de klussen boven de waterlijn. Gevaar is natuurlijk dat we niet aan klussen toekomen. We willen het onderhoud van het onderwaterschip plannen in een weekend. Deze winter is alleen de gaffel mee naar huis gegaan. De materiaalverhuizing van vorig jaar had logistiek en opslagtechnisch nogal wat nadelen. Het is prettig dat we dat dit jaar niet hebben. Alles past in de auto. Het onderhoud zal voornamelijk in de haven moeten plaatsvinden.

Mooie opmerking van een zeilende collega afgelopen winter: "Een boot is een gat in het water waar je geld in gooit."
Daarom maar eens nagedacht wat te doen voor meer rendement. Eerder beginnen en langer doorgaan is een logische eerste conclusie. Er staat om die reden een kacheltje op ons verlanglijstje (kost wel weer geld...). Bijkomend voordeel lijkt ons dat het in het voor en najaar wat rustiger is op het water. Eens zien wat er in de praktijk van terecht komt.

Het is grappig om te constateren dat er een voorjaarskriebel bij is gekomen. Die van het varen! Binnenkort, als het weer het toelaat, willen we met klussen beginnen en gek genoeg kijken we daar naar uit.
In ieder geval vast aan de gaffel begonnen. Relaxed in het voorjaarszonnetje in de achtertuin en op het dooie gemak.

Je moet er per slot toch ook van blijven genieten.

Vakantie

13 juni - De auto is volgeladen ondanks dat we gisteren al de nodige spullen hebben gebracht. We komen tot de conclusie dat je hier eigenlijk gewoon een dag voor uit moet trekken in het voorjaar. Boel schoonmaken, inrichten controleren etc. Martijn heeft zijn vakantierugzak met speelgoed volgestopt en kijkt al helemaal uit om weer op de boot te zijn. Gisteren hebben we de watertanks gevuld. Vandaag moeten we nog even langs het winkeltje bij de werf om wat spullen te kopen. We moeten onderandere een nieuwe accu hebben want de oude had het begeven. Dit was er nog niet eerder van gekomen. We kopen ook een gasvles en een nieuwe wateralmanak want de oude is van 2005. We krijgen uitleg over het ruilsysteem met de gasvlessen. De vlessen zijn geldig tot 2015. Voor statiegeld betaal je een x-bedrag. Op op basis van het verschil in tussen het jaartal op de lege en de volle vles wordt het statiegeld verrekend. Krijg je een nieuwere vles: bijbetalen, krijg je een oudere: geld terug. Vooral dat laatste schijnt nogal eens niet te gebeuren. We zijn gewaarschuwd.

En dan denk je: 'even de accu plaatsen, bijladen en klaar'. Bij het plaatsen van de accu blijkt de kabel tussen de min-polen van de motor- en verlichtingaccu te kort. Dit omdat de polen van de nieuwe accu in het midden ziten en die van de oude zaten meer aan de zijkant. Da's een flinke tegenvaller als je eigenlijk op het punt staat om te vertrekken... Maar weer eens het bewijs dat je dit soort dingen op een ander tijdstip moet doen.

Dus met de oude min-kabel terug naar het winkeltje. Daar kunnen ze er weer smakelijk om lachen. Na wat overleggen knutselen ze een nieuwe kabel voor me in elkaar. Deze is in tegenstelling tot de oude kabel, voorzien van klemmen met een M8 bout waarop de kabel met een klemoog wordt vastgemaakt. Twee stukjes kabel, vier klemogen en twee M8-minpoolklemmen. De prijs ben ik al weer vergeten. Het was bijna niets. Ziet er wel meteen een stuk professioneler uit dan de oude kabel dus heeft de tegenslag tenminste een mooi resultaat opgeleverd. De accu is redelijk vol dus we hoeven niet lang te laden.

We varen naar een zijkanaal waar we een mooi plekje vinden bij een werkinham. Er zit een man te vissen die ons wijst op de lange draadeinden die door de beschoeiing zijn geplaatst. Ze verankeren de beschoeiing aan de wal. Aan de achterkant van de beschoeiing kun je daar mooi je boot aan vastleggen (als je er tenminste een kan vinden die niet is afgedekt met grond).
De man komt nog even langs om zijn vangst te laten zien. Het is een snoek van 98 centimeter! Martijn staart vertwijfelt naar het beest dat zijn definitie van vis zichtbaar in verwarring brengt. De man vertelt dat hij, sinds er beschermende maatregelen zijn ingesteld, nauwelijks nog kleine snoek vangt. Een vissende bekende van me vertelt later dat dit komt omdat de soort bij gebrek aan ruimte de kleine en zwakke exemplaren opvreet. De grote vissen overleven.

We varen een dag later naar het natuurgebied in de buurt. Hier zijn we nog niet eerder geweest vanwege de bruggen die je kort achter elkaar moet passeren. De laatste is een spoorbrug. Aangekomen is deze dicht. Er is een bel waar je je kunt melden. We leggen aan en wachten af wat er gaat gebeuren. Na een poosje klinkt een belsignaal maar er gebeurt niets. Nog even later gaat de brug open. Grappig die procedures op het water.

Het natuurgebied is prachtig we blijven hier een aantal dagen en zeilen op een nabijelegen meer. Er zijn volop aanlegsteigers en het is zo vroeg in het seizoen helemaal niet druk. We ontdekken weer een aantal mooie plekjes om terug te komen.



Het varen met Martijn gaat erg goed. Het stoeltje dat we vorig jaar aan boord hadden is een sta-in-de-weg geworden. Hij heeft een nieuw zwemvest dat hem beter zit. Zodra we bij water in de buurt komen gaat het aan. Varen we, dan zit hij met een stuk klimtouw (9 mm.) vast aan de ring op het vest. Het touw verankeren we met een karabiner met mastworp aan het oog van de grootschoot op het dek. Liggen we stil dan mag het touw weg. Af en toe lastig, en voor hem soms vervelend, maar het geeft ons een stuk controle op momenten dat we onze handen plotseling vol hebben bij het varen. Hij is er inmiddels aan gewend en alleen als hij moe wordt geeft het soms problemen. Soms maken we het touw vast aan de giek als deze op de bok ligt. Dit werkt op zich beter voor hem omdat het touw van boven komt en hij er minder over struikelt. Je moet het alleen niet vergeten om te zetten als je gaat zeilen...
Het varen wisselen we telkens af met aanleggen bij een grasveldje. Hier kan hij dan even rennen en voetballen. Ook zijn de paadjes door het riet erg spannend. Bij het koken van het avondeten wordt standaard 'de bar geopend'. Het raam wordt uit de sponning gehaald en er ontstaat door de opening bij de keuken, een verhandeling van drinken bestellen, betalen, en tegen de barman aankletsen. Hij staat dan op het dek en in de kajuit kan er gekookt worden. Slapen gaat veel beter dan vorig jaar. Je merkt dat hij weer een jaar ouder is geworden. Zijn mobiliteit is ook een toegenomen want hij kan zelf via het trapje de kajuit in en uit komen. Dat geeft hem meer vrijheid bij het spelen. Zeilen vind hij wat minder maar dat heeft meer met ons stressniveau te maken aangezien we met zeilen nog weinig ervaring hebben. Hij zegt dan op een geveven moment ook dat we maar weer met de bub-bub-bub (motor) moeten gaan en vaak is dat een wijs besluit.
Verder vindt hij het erg interessant om op zijn knieën voor op de punt te liggen en naar beneden te kijken. Uiteraard alleen met papa of mama erbij.

Het is een week met goed weer. Niet te warm zoals vorig jaar en redelijk wat wind. We maken af en toe van de gelegenheid gebruik om wat lelijke plekken bij te verven. Al met al een succes en we vinden het jammer als we weer terug naar huis moeten.

Zwaarden repareren

8 juni 2009: De vakantie begint met hard werken. De bouw van de schuur heeft als bijresultaat dat de niveauverschillen in de tuin niet meer kloppen. 7 Kuub zand is de afgelopen maand afgegraven. Daarvoor in de plaats is 4 kuub 'geel' zand naar binnen gereden en zijn er over de 6000 stenen gelegd voor de terassen, pad en speelplek. Tijd dus voor een welverdiende vakantie.

Voor die tijd moesten de zwaarden nog wel 'even' worden gerepareerd anders kan er niet worden gezeild. Met het bakboordzwaard waren we in september al begonnen. Wegens gebrek aan ruimte, tijd en materiaal heeft dat stilgelegen. In de nieuwe schuur gaat het allemaal een stuk beter. Bij Fijnhout (Amsterdam) heb ik een aantal mooie stukken eiken op de kop getikt tegen een goede prijs.
Ik word altijd een beetje hebberig in een loods volgepakt met mooie houtsoorten. Aangezien Karin toch een ander idee heeft over houtopslag in onze schuur, laat ik het bij een paar stukken die enigszins het juiste formaat hebben.

De zwaarden zijn er slecht aan toe. Er zijn rotte delen waarvan het hout moet worden vervangen. Sommige plekken moeten worden opgevuld. Ik heb besloten de reparatie met Polypox 700 (info www.polyservice.nl) uit te voeren. Deze epoxylijmvariant heeft een vullend vermogen en kan ook in dikkere lagen worden opgezet. Het lijkt me geschikt voor deze toepassing. Het blijft natuurlijk een beetje een gok. Worse case moet het volgend jaar over. Het nadeel van de epoxy is dat hij wit is. Voor het opvullen van de zichtbare gaten heb ik eiken zaagsel/stof gemengd afkomstig van het schuren. De epoxy kleurt dan bruin op. Nadeel is dat het erg pasteus wordt. Het toevoegsel verlengt de droogtijd enigszins. De epoxy laat zich goed raspen en schuren of met de beitel bewerken. Voor de kop van het zwaard heb ik een nieuwe eiken plaat gemaakt (waar de bout van de ophanging doorheen loopt). Het in vorm brengen vergt een paar uur raspen en schuren maar dan is hij identiek aan het oude deel. Dat was dermate slecht dat ik het niet terug kon plaatsen. Er is wel een groot kleurverschil tussen het oude en nieuwe eiken maar dat is niet anders.
Het stuurboordzwaard besluiten we op te lappen. Er in de huidige staat nog een seizoen mee verder varen, zou betekenen dat de slechte delen te ver vergaan. De gaten zijn gevuld met epoxy, de slechte lak weggekrabt. Goede lak laat ik zitten.
Van 't winter is er tijd om hier verder aan te werken.

Na een 4 lagen lak moet gezien de tijd alles op transport. De epoxy is op sommige plekken zichtbaar (wit). Dat is minder mooi. Op zich ben ik wel tevreden over het resultaat. Polypox heeft een kleurmiddel dat kan worden toegevoegd. Als alles zich goed houdt denk ik erover om daar na het seizoen eens mee te experimenteren. De plekken die nu wit zichtbaar zijn, kunnen eenvoudig worden uitgediept met een beitel en zijn dan te overzetten met een gekleurd laagje.
Omdat de epoxy sterk in het hout trekt is het lastig om plekken die je onbedoeld hebt geraakt met morsen etc. schoon te maken. Dat kost veel tijd. Na de eerste keer heb ik de te bewerken delen afgeplakt. Dit levert een schoner en gerichter resultaat en dus minder schuurwerk op.

Giek en kluiverboom

28.04.2009 - Deze week een begin gemaakt met het opknappen van de giek. Hij heeft in de winter buiten gelegen onder een zeil in afwachting van de nieuwe schuur. De schuur is inmiddels gebouwd en een paar weken geleden is de giek naar binnen gebracht. Aan de kant van de dirk is de lak echt afgebladderd en vertoont het hout verweerde plekken over een lengte van ongeveer een meter. Alle lak is verwijderd en het hout is opgeknapt en geschuurd. Inmiddels zit de tweede laag lak er op.

De kluiverboom was er het afgelopen najaar slechter aan toe. Hij heeft overwinterd in het oude schuurtje. Afgelopen najaar hebben we hem kaal gemaakt en bijgewerkt. Inmiddels zit de derde laag lak erop. Het beslag is ontdaan van roest en is in de primer gezet. Na schilderen kan het worden gemonteerd.

Koninginnedag gaan we weer naar de boot om de laatste roestplekken te verwijderen. De mast krijgt de laatste lagen lak en we hopen het onderwaterschip en het roer voor een groot deel af te krijgen. De rest zal op het water gedaan moeten worden (voorzover dat gaat).

Werkweekend

18/19 april 2009 - Dit weekend is de mast nog twee keer gelakt (laag 5 & 6). Er stond zaterdag veel wind dus slechte omstandigheden voor lakwerk. Het buitenwerk is behelpen en je bent afhankelijk van de omstandigheid. Ondanks dat valt het resultaat niet tegen. Er onstaat langzaam een mooie glanzende laag. We krijgen nog complimenten van mensen die ons hebben zien krabben.
Zaterdag de katrollen uit de mast verwijderd (en gemerkt...). Nu kan het bovenste stuk worden geschilderd. De trommelstok gaat mee naar huis. Langzaamaan wordt steeds duidelijker hoe alles in elkaar zit. Om de trommelstok te kunnen verwijderen moest ook het toplicht worden afgekoppeld. De windvaan gaat ook mee naar huis.
Het bovenstuk van de mast is in de primer gezet. Volgende keer kan dit opnieuw worden geschilderd.

Het maanlandschap op het dak van de kajuit is inmiddels gevuld met plamuur. Het ziet er al een stuk beter uit. Door de droogtijd van 24 uur is het schuren nog niet gelukt. In plaats daarvan maar in de primer gezet tegen het vocht. Volgende keer schuren en opnieuw primeren.

Het luik bij de ingang is gelakt en de rails, waarover deze loopt, zijn afgekrabt en opgeschuurd met de bandschuurmachine. Op de geleiders zit inmiddels 1 laag lak.
Op verschillende plekken is de kit vervangen.

Tijd voor een nieuw net

Het werd tijd voor een nieuw net onder de kluiverboom. Het vorige is nagenoeg versleten en je kunt de strengen van het touw met je handen stuktrekken. Na grondig meten blijkt dat er zo'n 18 meter touw in is verwerkt! We halen touw van 10 mm bij de winkel. In de avonduren knutselen we zo goed en zo kwaad als dat gaat, een kopie van het oude net in elkaar. De verbindingen zijn gesplitst en niet geknoopt zoals je dat ook wel tegenkomt. Het kost een paar avonden en zere vingers voor het af is. Het is een mooi stukje huisvlijt geworden, vinden we zelf.