Kloppend hart

18 maart 2011 - We hebben sinds kort contact met Alfred. Hij werkt bij een werf in Sneek en heeft veel verstand van de oude SABB motoren. Via internet zijn we aan zijn naam gekomen en na een telefoongesprek maken we een afspraak om onze diesel te bekijken. We zijn destijds afgegaan op uiterlijk en klank, voor wat dat waard is als je niet weet wat je zou moeten zien of horen. Omdat we geen gekraak, rammelgeluiden, lekkage, startproblemen, grote rookwolken of geknal constateerden, zijn we er van uit gegaan dat het wel goed zou zitten. Dat was in het begin best spannend. Zou ie het wel weer doen?...en wat nou als hij er halverwege mee stopt? Maar met de tijd groeide het vertrouwen en werd de motor een trouwe metgezel, redder in nood, uitdaging voor de stuurman/vrouw maar bovenal kloppend hart van de 201. Martijn was 1 toen we de motor voor het eerst hoorden lopen. Hij stond met zijn moeder in de kajuit en begon spontaan te lachen terwijl ik had verwacht dat hij in huilen zou uitbarsten. Prachtig vond hij het. Ik was meteen verkocht aan het klassieke klop/plofgeluid van de tweecilinder en krijg steevast een brede grijns op mijn gezicht zodra hij aanslaat. Het zal wel een mannending zijn want Karin heeft er niets mee. Onderweg krijgen we af en toe reakties van meestal mannen op leeftijd. 'Is dat nog een echte SABB?' zeggen ze dan, om er na bevestiging aan toe te voegen:'Goede motoren...'. Ik herken bij Alfred dezelfde grijns als hij de motor start nadat hij deze aan een grondige inspectie heeft onderworpen. Mooi he zegt hij terwijl hij een paar keer het gas indrukt. We herkennen elkaar duidelijk in wat klopt en ploft en dat maakt hem nog enthousiaster. 'Nou', zegt hij terwijl hij na een poosje de motor uit zet. Prima ding. Moet wat onderhoud gedaan worden, meters repareren maar verder helemaal in orde hoor. Hij vertelt nog wat dingen over de motor en waarvoor bepaalde handles dienen. Hij is blij dat er nog mensen zijn die dit soort motoren kunnen waarderen. Het is wel behelpen en je moet goed vooruitdenken, vertelt hij. Dat is voor veel mensen een reden om de motor te vervangen. Nou zijn wij geen andere motor gewend maar dit verklaart wel het een en ander... Ik denk er later nog eens over na. Het is waar. Je drukt het gas in en het duurt even voor de motor op toeren komt. Je laat het gas los en het duur even voor het toerental naar beneden gaat. Dat vraagt wel om het nodige planwerk en leverde vooral in het begin wat onverwachte situaties op. We spreken af dat hij de motor volgende week een beurt geeft en dan ook de kapotte meters vervangt. We zijn erg blij om te horen dat alles goed is. We krijgen de tip om na de winter de motor een half uurtje te laten draaien, dan is de het vocht uit de motor. Dat doen we maar meteen. Daarna varen we naar de helling en gaat de boot op de kant want we blijven dit weekend klussen.

Een tonnetje patat

21 augustus 2010 - We zijn een dag varen met de familie van Karin. Er staat een zuidenwind kracht 4-5 en aanvankelijk twijfelen we een beetje, maar we gaan toch. We varen op de motor tegen de wind in naar het grote meer. Eenmaal onder de brug door blijkt dat er op het meer een flinke golfslag staat. Voor de verandering hebben we de afsluiters van de kuip dit keer wel op tijd dichtgedraaid... Martijn zit met Karin en Irma voorop. Hij heeft de grootste lol als de golven opspatten tegen de punt. Ze worden zowaar een beetje nat. Het is een hele belevenis en grote lol op de voorplecht. Na een uur varen windopwaarts, leggen we aan in een sloot die de verbinding vormt tussen twee delen van het meer. Het is hier een komen en gaan van bootjes. We zetten koffie en gaan uitgebreid eten op de kant. Na het eten varen we nog een stuk door naar het zuiden tot we op de weg stuiten. We zijn op een klein afgelegen meer met een bewoond eilandje. Het zou een mooie plek zijn om een keer te overnachten. We keren om en hijsen de fok om voor de wind terug te varen richting huis. We besluiten nog een omzwerving te maken en steken een vaart over, een smalle sloot in. Volgens de diepte op de kaart kunnen we hier varen. De dieptemeter begint wel regelmatig te piepen. Voor ons vaart een zeilboot die linksaf slaat, en dan zijn we helemaal alleen tussen de gras- en rietlanden. Het is duidelijk een vergeten sloot, die overigens ook steeds smaller wordt. We buigen af waardoor we beter voor de wind komen te liggen. Het gaat fantastisch zo, hoewel we ons nog steeds afvragen of dit wel kan... Keren wordt hier wel een grap, dus hopelijk is dat niet nodig. Na een poos komen we uit op de sloot waar we voor de middag hebben aangelegd om te eten. Hiervoor moeten we rechtsaf slaan en de fok naar de andere kant doorzetten. Ik bedenk me dat het wel handig is om vaart te houden anders verwaaien we gegarandeerd tegen de kant. Niet dat dat erg zou zijn; het is een zachte wal, maar het staat zo knullig als je je zeeschouw op een drukke doorsteek in het hart van het zeilmekka, in het weiland parkeert. En die Friezen maar lachen...neeeeeeh, dat gaat ons niet gebeuren. Voor de zekerheid stiekum de motor startklaar. Maar alles gaat goed. We sturen kort de bocht om en varen op halve wind de sloot in. Voor en achter ons zijn veel bootjes die de doorsteek gebruiken om naar de andere kant van het meer te komen. We moeten om een rietveldje heen maar kunnen niet te ver uitwijken vanwege de tegenliggers. Het wordt krap en ik voel dat we door de modder gaan. Even valt de snelheid weg maar met wat bijsturen komen we meteen weer op gang. De doorgang voor de tegenliggers is nu wel smal. We zijn hier een bakbeest in vergelijking met de open bootjes die zich langs bakboord verdringen. Even later komen we uit op het meer en gaan met flinke vaart voor de wind kracht 5 terug naar de brug. Na de brug hijsen we de fok weer en varen zo terug naar thuishaven (aldus Martijn). Hoog tijd voor een tonnetje patat, of doet u er ons maar twee.

Ramkoers

14 augustus 2010 - We gaan een dag zeilen met Ingeborg en Casper. Het weer zit erg mee en er staat aanvankelijk een zwakke wind uit het Noorden. Kort buiten de haven hijsen we de fok en kort daarna toch ook maar het grootzeil. We varen richting de zuidelijke meren. Na het kanaal nemen we een doorsteekje dat we onlangs ontdekten. Het is smal en de doorgang ligt verborgen achter een knik met veel groen en overhangende takken. Het zijn dit soort slootjes die zeker mijn voorkeur hebben. Het past helemaal bij het 'oudhollandse platbodem-gevoel' dat me zo aanspreekt. Na de doorsteek volgt nog een smalle sloot en dan zijn we op het meer. We varen een hoekje om en leggen aan op een stille plas om wat te eten. Er wordt gevoetbald, Casper neemt een duik en Martijn probeert zijn nieuwe kegels uit die hij net van Ingeborg en Caspar heeft gekregen. Na het eten hijsen we de fok, geven de neus een zet en varen voor de wind terug naar het meer. Hier varen wat rond en naarmate de middag vordert trekt de wind aan. We liggen op de koers van een andere platbodem die van stuurboord komt. Nadat we de voorrangsregels hebben ontcijferd (beide stuurboord zeil, maar wij zijn loef dus moeten we wijken) lijkt het er op dat we er voorlangs kunnen. Dat blijkt op een meter of 20 te gaan. Ik roep nog iets van 'past precies' naar de dame aan bakboord, maar krijg een bits 'Ja, vind je?' terug... Ze kijkt met een blik van: heb je weer zo'n stel Westerlingen die niet kunnen zeilen. En dat klopt precies, dus laten we laten het daar maar bij. Blijkbaar was onze berekening van de ramkoers iets te vrijzinnig naar het oordeel. Het ligt het met de voorrangsregels duidelijk gevoelig... In Frankrijk heb je stickers voor beginnende automobilisten, en in Cyprus rijden alle huurauto's met een andere kleur kentekenplaat (stuur rechts). Dat zou voor ons ook wel wat zijn in het drukke hoogseizoen. We beloven beterschap. Het is al met al een gezellige dag zeilen.

Swarte Wieven

30.07.2010: Vanavond zijn er veel luchtballonnen. Ze komen van over de meren. De onderste luchtlaag lijkt weinig stabiel, want ze vallen rond ons bij bosjes naar beneden. Dat levert af en toe interessante situaties op met de hoogspanningsmasten en het kanaal. Sommige stijgen na de landing weer op, anderen zakken als een plumpudding in elkaar. Het is een mooie avond en morgen vertrekken we voor een weekend varen. Dit keer vaart Irma (zus van Karin) mee en we zijn heel benieuwd hoe het haar zal bevallen.

De weerberichten zijn niet optimaal met kans op regen op zaterdag. Maar de temperatuur is goed en dat is het belangrijkste. We varen naar het noordelijk natuurgebied met de vele plassen en sloten. Allereerst de bruggen door. De spoorbrug laat op zich wachten. We passeren een schouw die op de fok vaart en besluiten hetzelfde te doen. De wind is zuidelijk, koers noord, noordwest dus dat moet lukken. We varen met de middenfok en het loopt lekker. Op het meer is een wedstrijd met Regenbogen aan de gang. Krap langs de kant kunnen we langs de boei maar het ziet er wat rommelig uit. We zetten de motor bij om wat vaart te houden. Uit de buurt van het wedstrijdveld kan de motor weer uit. We krijgen nu een aardig vaartje en komen halverwege het meer achter het eiland bij het verzamelpunt van de wedstrijd. Kunnen we hier wel langs? Met enige regelmaat schiet er een Regenboog voor of achter ons weg om zich naar de start te begeven. Niemand die echt last lijkt te hebben van een lome zeeschouw die nieuwsgierig een kijkje komt nemen. Na het eiland trekt de wind aan en komt de vaart er meer in. We duiken van het meer een sloot in langs een pontje. Het gaat super relaxed zo op de fok. We willen aanleggen op een bekende plek. Zodra we de sloot indraaien waar de plek is, blijkt deze al meteen om de hoek te liggen. Ik gooi snel de fok naar beneden en Karin stuurt richting de steiger. Mmmmmm dit gaat toch nog harder dan we dachten...meewind, oh ja...zodra het kan, spring ik op de kant en begin te duwen. Het valt niet mee en we raken met het zwaard licht de steiger. Niet ernstig gelukkig. Als we stil liggen, schieten we in de lach. Omdat het allemaal zo snel ging hebben we, zonder daar verder over na te denken, zeilend aangelegd! Met enige bedenktijd hadden we waarschijnlijk fijn de motor aangezet. Weer een ervaring rijker en ook op een paar punten geleerd hoe het niet moet...

Tegen de middag begint het te regenen en we zitten de regen uit met eten en theedrinken. Daarna varen we verder door een deel van het gebied dat we zelf ook nog niet kennen. We komen door een prachtige sloot die steeds smaller wordt. Ik kijk enigszins bedenkelijk naar de dieptemeter maar het cijfer op de kaart liegt niet! Geen tegenliggers gelukkig. We slingeren tussen de bomen door en komen uit op een bekend meer. Van hier varen we een rondje terug op de motor naar een plek in de luwte. Er wordt gevist en 'gehengeld'. Dat laatste verdient enige uitleg. Vissen doe je met een hengel (dobber,haakje etc.) en 'hengelen' doe je met een magneet aan een touwtje. We hebben nog niets 'gevangen' behalve de testlepel die we in de haven overboord hadden gegooid. Test in eerste instantie faliekant mislukt want wat Martijn en ik ook probeerden, nergens konden we de lepel vinden. Karin, die het schouwspel enige tijd had gadegeslagen, haalt hem bij de eerste worp boven water. Mmmmm daar ging ons mannenego. Een paar weekenden geleden werden we op het idee gebracht door een buurman. Hij zocht ook regelmatig met een metaaldetector en had al van alles gevonden. Zo had hij een keer een pistool opgevist (en toen maar de politie gebeld...). Dit keer bleef het bij een dubbeltje. Thuis een magneetje gekocht met een gat erin. Oogje met touwtje eraan gezet en klaar. En nu is het spannend wat we de komende tijd zullen vinden. En hopen dat we niet per ongeluk een granaat of zoiets vangen.

De volgende dag varen we terug naar het meer om te gaan zeilen. We zijn daar niet de enigen. Er liggen boeien van de Regenbogen, en het Skutsje 't Swarte Wief maakt daarvan dankbaar gebruik om haar trainingsrondjes te varen. Voor de matige wind die er staat, gaan ze loeihard. Wij daarentegen...niet. We varen een stukje achter ze aan maar op een half rondje komen ze ons met gemak twee keer voorbij! Het is een mooi gezicht. Ik rommel nog wat met het zeil, maar nee, met onze ervaring kansloos. Heel even als de wind aantrekt varen we een kort stukje gelijk op, tenminste zo lijkt het... Thuis op internet kom ik er achter dat ze meedoen in het IFKS. Er is al veel aan de boot gesleuteld. Schip verlengd, langere mast, nieuwe giek, nieuw grootzeil en fokken, zwaarden vervangen. Alles voor snelheid, en dat is te merken. Het lijkt me een ambitieus team en het zou me niet verbazen als ze nog ver gaan komen. Dit is de link naar hun website.

Als de Regenbogen komen is 't Swarte Wief snel verdwenen. Wij hebben daar wat meer moeite mee, en na een uitwijkmanoeuvre op de motor zeilen we achter het eiland langs om daar vervolgens nog meer Regenbogen tegen te komen. We houden het voor gezien en leggen aan om op te ruimen en te eten. Daarna 'op naar thuishaven' zoals Martijn zegt. Hij is dit seizoen al een hele zeeman geworden en loopt (uiteraard met zwemvest) zelf over de gangboarden. Klimt aan en van boord. Hij is al heel handig geworden in het ontwijken van de fendertouwen en loopt af en toe te paraderen alsof het dagelijkse kost is. De voorplecht lokt, en hij is telkens bezig zijn grens te verleggen, waar nodig in strijd met regels of afspraken. Het wordt gauw tijd dat hij leert zwemmen. De kans zit in een klein hoekje dat hij een keer overboord gaat, dus we houden hem nog goed in de gaten.

Aanleggen in de box gaat dit keer super. Met de zuidenwind in de rug inmiddels een makkie mits we goed uitkomen met indraaien. We zetten hem na de draai in zijn achteruit tot we bijna stil en recht voor de box liggen. De wind houdt de neus vooruit. Dan langzaam naar binnen varen.

Maar de tijd van de zuidenwinden loopt op haar eind, en ik kan de worsteling met windkracht 6 West nog goed herinneren. Lang geen euforie dus. Voorlopig genieten we even van de gedachte dat we het onder deze omstandigheden aardig onder controle hebben. Het boekje Motormanoeuvres & aanleggen is aanleiding geweest tot meer creativiteit en daardoor hebben we nieuwe dingen ontdekt. Metname de wind voor je laten werken helpt goed op momenten dat ze tegen zit. Verder maken we beter gebruik van de hulpmiddelen om bij het uitvaren van de box de neus recht te houden. Gaandeweg leren we steeds meer en daardoor wordt het varen leuker. De dekzeilen laten helaas op zich wachten en het wordt medio september voordat deze worden geleverd. Het klussen gaat langzaam maar wel constant door. De bok wordt nu gelakt en de katrollen van de kluiverboom krijgen een beurt. Allemaal in de avonduurtjes dus het gaat niet supersnel. Binnenkort een keer een paar dagen schilderen plannen. Het blijft al met al een leuke hobby. En Irma....die gaat denk ik nog wel een keer mee.

Motormanoeuvres en ankeren

De afgelopen weekenden stonden in het kader van familie, vrienden en werkzaamheden thuis. Om de gemoederen bezig te houden maar een boekje besteld, Motormanoeuvres en ankeren. Stond aanbevolen op het zeilersforum. Goed boekje met duidelijke plaatjes, veel situatieschetsen en diverse tips en truucs. Maar het boekje is nu uit, het weer is goed, dus dit weekend moet er gevaren worden. We gaan het maar eens in de praktijk uitproberen.

De enge straat

In het weekend na hemelvaart zijn we drie dagen op de boot. Het motorluik is gerepareerd en kan worden gemonteerd. Het is goed gelukt (verslag en foto's in het klusarchief).

We gaan nog even langs het winkeltje bij de werf. Ik heb de gasslang gedemonteerd en kom tot de conclusie dat deze aan vervanging toe is. De drukregelaar moet ook worden vervangen en de oude fles die welliswaar nog niet helemaal leeg is besluiten we niet meer te gebruiken. Daarvoor in de plaats komt een tweede nieuwe fles. De eerste hadden we vorig jaar al aangeschaft.

Martijn helpt met afsoppen en alles blijkt goed dicht. Ook voor de zekerheid het gasstel van de wand gehaald en aangesloten om de leidingen tot de kranen te kunnen controleren. Het is nog het originele gasstel dat het erg goed doet. Alleen de grote pit heeft weinig druk. Door de nieuwe drukregelaar hebben we duidelijk meer druk dan voorheen. Als we met een stukje van een staaldraad de uitblaasnippel van de grote pit hebben schoongemaakt brandt deze ook weer als het hoort. Simpel, dat we daar niet eerder op zijn gekomen.

Vanavond slapen we in de haven en morgen gaan we richting het noorden naar het natuurgebied waar we vorig jaar ook zijn geweest. Via een leuke slingerslanger komen we in een breed kanaal. Hierover ligt een spoorbrug die nog dicht is. Daarom besluiten we aan te leggen. Dat gaat niet helemaal lekker omdat er net een kruiser voorbij komt. Door de hekgolf worden we tegen de palen geduwd. Maar we liggen. Martijn vindt het alleen minder geslaagd. Hij kijkt een beetje benard naar de hoge golven die tegen de kade slaan. Dat wordt niet meteen minder als er twee vrachtschepen voorbij komen, daarachter nog een paar kruisers. Als ze voorbij zijn gaat de brug open en varen we verder.

We leggen aan bij een dorp voor nog wat inkopen. Na een ererondje langs een paar kades waar je niet mag aanleggen varen we regelrecht een 14 meter box in. Zo, die ligt. Er is nog voldoende plek dus het kan wel even zo.
Martijn speelt bij de speeltuin en we doen inkopen en zetten koffie. Dan varen we het natuurgebied in.
Na een poos leggen we aan bij een eilandje. We verblijven hier de nacht. De volgende dag varen we nog wat rond en gaan tegen de middag terug naar de haven. Als we weer door het kanaal varen zegt Martijn: "Ik vind het niet zo leuk in de Grote Straat (van Elias en de Enge Straat)". Hij begint wat meer de gevaren te zien, maar als we het uitleggen is hij snel gerustgesteld. Volgend weekend gaan we weer!

Beter varen met platbodems

Eindelijk gevonden. Ik ben al lang zoek naar het boek 'Beter varen met platbodems'. Het was uitverkocht maar is weer verschenen in een nieuwe uitgave door Heeg by de Mar. Originele tekst en foto's. Kosten 16 EUR met 3 EUR verzendkosten.



Absoluut de moeite waard. Het is het vervolg op het boek 'Zeilen met platbodems'. Naast uitgebreide behandeling van zeilevenwicht en stand van zeilen geeft het ook tips voor varen op de motor, aanleggen, sluizen enz. Echt een aanwinst. De praktijk is nu wel weer wat ingewikkelder dan het leek. Soms kun je dingen maar beter niet weten ; )

IJsvrij

Afgelopen zondag naar de boot geweest. Het was een last minute beslissing omdat we er 's ochtends achter kwamen dat het een prachtige dag zou worden. Gauw de koffie in de thermoskan en op pad.

Zo'n winter met je boot in het water is best spannend. Temeer omdat er tot twee keer toe flink ijs heeft gelegen. Omdat voor ons de afstand groot is ga je niet zomaar even langs. Heb wel gedacht aan een automatische pomp, maar hoe lang blijft die lopen zonder walstroom?
We maken er naar hartelust grappen over maar de ondertoon verraad wel de twijfel. Hebben we het goed gedaan, en is er niets stukgevoren? Drijft hij uberhaupt nog? Ik ga er van uit dat we anders wel een belletje hadden gehad. Ze kennen ons ondertussen.

Een eerste aanblik vanaf de parkeerplaats bevestigt dat de boot drijft. Hij zit nog strak onder zeil (dekzeil welteverstaan) dus we zijn voor het grootste deel gerustgesteld. Vanaf de voorpunt kruip ik onder het zeil door naar de achtersteven en ben blij met wat ik aantref. Luchtvochtigheid is goed en het is lekker warm onder het zeil. Martijn kijkt verrast als ik aan de achterkant weer opduik. Eenmaal het zeil verwijderd blijkt alles er prima bij te liggen. In de kajuit is het totaal niet muf. Veel beter dan vorig jaar toen we de boel eigenlijk teveel hadden opgesloten.

Achter het teruggeslagen zeil is het goed toeven in het voorjaarszonnetje (zonnebrand vergeten...). We zijn blij dat we zijn gegaan. In de verte draait een schuurmachine. We zijn een maand vroeger dan vorig jaar en we liggen in het water. De wal staat nog vol schepen die vanaf 1 april in het water gaan. Op de waterlijn is aan één kant wel wat beschadiging te zien door het ijs. Nadere inspectie moet nog uitwijzen hoe groot de schade werkelijk is want dat is zo niet te zien. Na de Amerlock-actie van vorig jaar heb ik wel vertrouwen in mogelijk wat herstelwerkzaamheden. We zijn niet de enigen die deze winter zijn blijven liggen. We beginnen met het opzetten van de mast. Onderhoud zal voornamelijk dekwerk en kuip worden dus de mast ligt dan toch maar in de weg. Ondertussen is het strijken een routineklus geworden dus tegen de tijd dat het nodig is ligt hij zo weer plat.

De accu's geplaatst en daarna de motor gestart. Eén keer starten en lopen (na goed voorgloeien)!. Ik vind het een motor die helemaal aansluit bij de karakter van het schip. Bij het aanslaan van de tweecilinder verschijnt er bij mij steevast een smile van oor tot oor. Ondanks dat een 4-cilinder voordelen heeft, zou ik voor geen goud willen ruilen. Karakter en onverwoestbaar.

Als ik naar het toiletgebouw loop en alles van een afstandje bekijk moet ik constateren dat ik het een mooi schip vind om te zien. Altijd al gevonden maar dit gevoel bevestigt dat ik er ondanks de zorg echt heel blij mee ben. Soms ben ik wel eens jaloers op mensen die de hele winter overdekt kunnen klussen vlak bij huis. Hoewel (onverwarmd) de temperatuur voor lak- en schilderwerk onvoldoende is. Waarschijnlijk dus deels betrekkelijk. Zo in het voorjaar zou een kortere afstand wel prettig zijn om af en toe op een avond een klusje te kunnen doen.
Contact met de watersportvereniging in de buurt wijst uit dat de wachtlijst voor deze afmeting een jaar of 4 is. We staan er nu twee jaar op dus dat duurt nog even.

Het motorluik en het anker gaan mee naar huis. Het luik lekt omdat het gerubberde teak op een paar plaatsen stuk is. Het wordt een flinke klus want alle latten zijn losgekomen van de onderlaag. Het anker moet in de zinkspray.

Het is op een mooie dag als deze moeilijk voor te stellen dat je helemaal vast hebt gelegen in het ijs. Maar we zijn ijsvrij en zien uit naar dit seizoen.

Een gat in het water

Het is weer een tijd geleden dat we het laatste bericht op de blog hebben gezet. Tijd voor wat nieuws.
Afgelopen najaar hebben we een aantal keer gezeild met wisselend resultaat. De werkzaamheden en drukte rond huis in het voorjaar had tot gevolg dat we relatief weinig weg zijn geweest. Daarom hebben we besloten de boot deze winter in het water te laten om te zien hoe dat bevalt. Het is met de strenge winter van dit jaar een aardige testcase of we de winterprocedures goed onder de knie hebben. Best spannend...

Het varen hoeft nu niet te wachten op de klussen boven de waterlijn. Gevaar is natuurlijk dat we niet aan klussen toekomen. We willen het onderhoud van het onderwaterschip plannen in een weekend. Deze winter is alleen de gaffel mee naar huis gegaan. De materiaalverhuizing van vorig jaar had logistiek en opslagtechnisch nogal wat nadelen. Het is prettig dat we dat dit jaar niet hebben. Alles past in de auto. Het onderhoud zal voornamelijk in de haven moeten plaatsvinden.

Mooie opmerking van een zeilende collega afgelopen winter: "Een boot is een gat in het water waar je geld in gooit."
Daarom maar eens nagedacht wat te doen voor meer rendement. Eerder beginnen en langer doorgaan is een logische eerste conclusie. Er staat om die reden een kacheltje op ons verlanglijstje (kost wel weer geld...). Bijkomend voordeel lijkt ons dat het in het voor en najaar wat rustiger is op het water. Eens zien wat er in de praktijk van terecht komt.

Het is grappig om te constateren dat er een voorjaarskriebel bij is gekomen. Die van het varen! Binnenkort, als het weer het toelaat, willen we met klussen beginnen en gek genoeg kijken we daar naar uit.
In ieder geval vast aan de gaffel begonnen. Relaxed in het voorjaarszonnetje in de achtertuin en op het dooie gemak.

Je moet er per slot toch ook van blijven genieten.

Vakantie

13 juni - De auto is volgeladen ondanks dat we gisteren al de nodige spullen hebben gebracht. We komen tot de conclusie dat je hier eigenlijk gewoon een dag voor uit moet trekken in het voorjaar. Boel schoonmaken, inrichten controleren etc. Martijn heeft zijn vakantierugzak met speelgoed volgestopt en kijkt al helemaal uit om weer op de boot te zijn. Gisteren hebben we de watertanks gevuld. Vandaag moeten we nog even langs het winkeltje bij de werf om wat spullen te kopen. We moeten onderandere een nieuwe accu hebben want de oude had het begeven. Dit was er nog niet eerder van gekomen. We kopen ook een gasvles en een nieuwe wateralmanak want de oude is van 2005. We krijgen uitleg over het ruilsysteem met de gasvlessen. De vlessen zijn geldig tot 2015. Voor statiegeld betaal je een x-bedrag. Op op basis van het verschil in tussen het jaartal op de lege en de volle vles wordt het statiegeld verrekend. Krijg je een nieuwere vles: bijbetalen, krijg je een oudere: geld terug. Vooral dat laatste schijnt nogal eens niet te gebeuren. We zijn gewaarschuwd.

En dan denk je: 'even de accu plaatsen, bijladen en klaar'. Bij het plaatsen van de accu blijkt de kabel tussen de min-polen van de motor- en verlichtingaccu te kort. Dit omdat de polen van de nieuwe accu in het midden ziten en die van de oude zaten meer aan de zijkant. Da's een flinke tegenvaller als je eigenlijk op het punt staat om te vertrekken... Maar weer eens het bewijs dat je dit soort dingen op een ander tijdstip moet doen.

Dus met de oude min-kabel terug naar het winkeltje. Daar kunnen ze er weer smakelijk om lachen. Na wat overleggen knutselen ze een nieuwe kabel voor me in elkaar. Deze is in tegenstelling tot de oude kabel, voorzien van klemmen met een M8 bout waarop de kabel met een klemoog wordt vastgemaakt. Twee stukjes kabel, vier klemogen en twee M8-minpoolklemmen. De prijs ben ik al weer vergeten. Het was bijna niets. Ziet er wel meteen een stuk professioneler uit dan de oude kabel dus heeft de tegenslag tenminste een mooi resultaat opgeleverd. De accu is redelijk vol dus we hoeven niet lang te laden.

We varen naar een zijkanaal waar we een mooi plekje vinden bij een werkinham. Er zit een man te vissen die ons wijst op de lange draadeinden die door de beschoeiing zijn geplaatst. Ze verankeren de beschoeiing aan de wal. Aan de achterkant van de beschoeiing kun je daar mooi je boot aan vastleggen (als je er tenminste een kan vinden die niet is afgedekt met grond).
De man komt nog even langs om zijn vangst te laten zien. Het is een snoek van 98 centimeter! Martijn staart vertwijfelt naar het beest dat zijn definitie van vis zichtbaar in verwarring brengt. De man vertelt dat hij, sinds er beschermende maatregelen zijn ingesteld, nauwelijks nog kleine snoek vangt. Een vissende bekende van me vertelt later dat dit komt omdat de soort bij gebrek aan ruimte de kleine en zwakke exemplaren opvreet. De grote vissen overleven.

We varen een dag later naar het natuurgebied in de buurt. Hier zijn we nog niet eerder geweest vanwege de bruggen die je kort achter elkaar moet passeren. De laatste is een spoorbrug. Aangekomen is deze dicht. Er is een bel waar je je kunt melden. We leggen aan en wachten af wat er gaat gebeuren. Na een poosje klinkt een belsignaal maar er gebeurt niets. Nog even later gaat de brug open. Grappig die procedures op het water.

Het natuurgebied is prachtig we blijven hier een aantal dagen en zeilen op een nabijelegen meer. Er zijn volop aanlegsteigers en het is zo vroeg in het seizoen helemaal niet druk. We ontdekken weer een aantal mooie plekjes om terug te komen.



Het varen met Martijn gaat erg goed. Het stoeltje dat we vorig jaar aan boord hadden is een sta-in-de-weg geworden. Hij heeft een nieuw zwemvest dat hem beter zit. Zodra we bij water in de buurt komen gaat het aan. Varen we, dan zit hij met een stuk klimtouw (9 mm.) vast aan de ring op het vest. Het touw verankeren we met een karabiner met mastworp aan het oog van de grootschoot op het dek. Liggen we stil dan mag het touw weg. Af en toe lastig, en voor hem soms vervelend, maar het geeft ons een stuk controle op momenten dat we onze handen plotseling vol hebben bij het varen. Hij is er inmiddels aan gewend en alleen als hij moe wordt geeft het soms problemen. Soms maken we het touw vast aan de giek als deze op de bok ligt. Dit werkt op zich beter voor hem omdat het touw van boven komt en hij er minder over struikelt. Je moet het alleen niet vergeten om te zetten als je gaat zeilen...
Het varen wisselen we telkens af met aanleggen bij een grasveldje. Hier kan hij dan even rennen en voetballen. Ook zijn de paadjes door het riet erg spannend. Bij het koken van het avondeten wordt standaard 'de bar geopend'. Het raam wordt uit de sponning gehaald en er ontstaat door de opening bij de keuken, een verhandeling van drinken bestellen, betalen, en tegen de barman aankletsen. Hij staat dan op het dek en in de kajuit kan er gekookt worden. Slapen gaat veel beter dan vorig jaar. Je merkt dat hij weer een jaar ouder is geworden. Zijn mobiliteit is ook een toegenomen want hij kan zelf via het trapje de kajuit in en uit komen. Dat geeft hem meer vrijheid bij het spelen. Zeilen vind hij wat minder maar dat heeft meer met ons stressniveau te maken aangezien we met zeilen nog weinig ervaring hebben. Hij zegt dan op een geveven moment ook dat we maar weer met de bub-bub-bub (motor) moeten gaan en vaak is dat een wijs besluit.
Verder vindt hij het erg interessant om op zijn knieën voor op de punt te liggen en naar beneden te kijken. Uiteraard alleen met papa of mama erbij.

Het is een week met goed weer. Niet te warm zoals vorig jaar en redelijk wat wind. We maken af en toe van de gelegenheid gebruik om wat lelijke plekken bij te verven. Al met al een succes en we vinden het jammer als we weer terug naar huis moeten.

De kerstboom optuigen

12 juni 2009 - Vandaag gaan de zwaarden, de giek en de kluiverboom op transport. We hebben een aanhanger geleend waar alles in past. De giek gaat boven op de ombouw. De schuur ziet er leeg uit als alles is ingeladen.

Eerst hebben we de zwaarden geplaatst. Met behulp van een bandschlinge hangen we het zwaard aan de val van de gaffel. Vervolgens is het een kwestie van voorzichtig om de stagen heen manouvreren en tot op de juiste hoogte laten zakken. Zwaardbout en zwaardtalie vastzetten en klaar. Het is wel een klusje dat je met zijn tweeën moet doen. Zeker als er zoveel wind staat als vandaag...

We hebben een truuc uit de bergsport (een andere hobby) die hier heel handig blijkt. Hij wordt gebruikt om een bandschlinge te fixeren om een blok of rotspunt. De bandschlinge is een gesloten ring (verkrijgbaar bij een buitensportzaak, maar een geknoopte touwring of een stuk autogordel voldoet in dit geval ook). Maak een knoop in een enkel deel van het touw of schlinge. Omdat de ring gesloten is wordt dit een lus. Je hebt nu een soort achtvorm. Trek de lus verder en maak hem zo groot dat hij om het zwaard past. Zoek het balanspunt op door het zwaard aan de lus iets van de grond te tillen. Balanspunt gevonden, dan schuif je de lus terug tot deze om het zwaard klemt. Op deze manier kan het zwaard naar de brede kant niet meer uit de lus schuiven. De lus blijft aangetrokken door het gewicht van het zwaard zelf. Houd het zwaard met de smalle kant iets naar beneden gekanteld en er kan weinig mis gaan. Indien nodig kun je het lakwerk met een doek beschermen.

Als we na de zwaarden ook de giek en de kluiverboom plaatsen krijgt de boot plotseling meer gestalte. Het is als het ware alsof je een kerstboom optuigt. Met het plaatsten van de nieuw gelakte delen zie je het opknappen. Die kluiverboom was dit najaar een en al bladders. De mooie rode gloed van het hout maakt het nu een sierraad op de boeg.

We krijgen niet alles af maar de rest kunnen we morgen doen. We willen dan aansluitend een week gaan varen.

Zwaarden repareren

8 juni 2009: De vakantie begint met hard werken. De bouw van de schuur heeft als bijresultaat dat de niveauverschillen in de tuin niet meer kloppen. 7 Kuub zand is de afgelopen maand afgegraven. Daarvoor in de plaats is 4 kuub 'geel' zand naar binnen gereden en zijn er over de 6000 stenen gelegd voor de terassen, pad en speelplek. Tijd dus voor een welverdiende vakantie.

Voor die tijd moesten de zwaarden nog wel 'even' worden gerepareerd anders kan er niet worden gezeild. Met het bakboordzwaard waren we in september al begonnen. Wegens gebrek aan ruimte, tijd en materiaal heeft dat stilgelegen. In de nieuwe schuur gaat het allemaal een stuk beter. Bij Fijnhout (Amsterdam) heb ik een aantal mooie stukken eiken op de kop getikt tegen een goede prijs.
Ik word altijd een beetje hebberig in een loods volgepakt met mooie houtsoorten. Aangezien Karin toch een ander idee heeft over houtopslag in onze schuur, laat ik het bij een paar stukken die enigszins het juiste formaat hebben.

De zwaarden zijn er slecht aan toe. Er zijn rotte delen waarvan het hout moet worden vervangen. Sommige plekken moeten worden opgevuld. Ik heb besloten de reparatie met Polypox 700 (info www.polyservice.nl) uit te voeren. Deze epoxylijmvariant heeft een vullend vermogen en kan ook in dikkere lagen worden opgezet. Het lijkt me geschikt voor deze toepassing. Het blijft natuurlijk een beetje een gok. Worse case moet het volgend jaar over. Het nadeel van de epoxy is dat hij wit is. Voor het opvullen van de zichtbare gaten heb ik eiken zaagsel/stof gemengd afkomstig van het schuren. De epoxy kleurt dan bruin op. Nadeel is dat het erg pasteus wordt. Het toevoegsel verlengt de droogtijd enigszins. De epoxy laat zich goed raspen en schuren of met de beitel bewerken. Voor de kop van het zwaard heb ik een nieuwe eiken plaat gemaakt (waar de bout van de ophanging doorheen loopt). Het in vorm brengen vergt een paar uur raspen en schuren maar dan is hij identiek aan het oude deel. Dat was dermate slecht dat ik het niet terug kon plaatsen. Er is wel een groot kleurverschil tussen het oude en nieuwe eiken maar dat is niet anders.
Het stuurboordzwaard besluiten we op te lappen. Er in de huidige staat nog een seizoen mee verder varen, zou betekenen dat de slechte delen te ver vergaan. De gaten zijn gevuld met epoxy, de slechte lak weggekrabt. Goede lak laat ik zitten.
Van 't winter is er tijd om hier verder aan te werken.

Na een 4 lagen lak moet gezien de tijd alles op transport. De epoxy is op sommige plekken zichtbaar (wit). Dat is minder mooi. Op zich ben ik wel tevreden over het resultaat. Polypox heeft een kleurmiddel dat kan worden toegevoegd. Als alles zich goed houdt denk ik erover om daar na het seizoen eens mee te experimenteren. De plekken die nu wit zichtbaar zijn, kunnen eenvoudig worden uitgediept met een beitel en zijn dan te overzetten met een gekleurd laagje.
Omdat de epoxy sterk in het hout trekt is het lastig om plekken die je onbedoeld hebt geraakt met morsen etc. schoon te maken. Dat kost veel tijd. Na de eerste keer heb ik de te bewerken delen afgeplakt. Dit levert een schoner en gerichter resultaat en dus minder schuurwerk op.

Tewaterlating

09.05.2009 - De tewaterlating was een feestelijk gebeuren. We zijn een uur voor tijd om de mast vast te zetten, de annodes te plaatsen en de schoten en stootwillen klaar te leggen. Het is de eerste keer dat we dit meemaken dus vooraf komen er allerlei vragen in je op als: zal de motor het wel doen, zal hij nog waterdicht zijn en zijn we niets vergeten mee te nemen?
Martijn is al een paar dagen in de ban van de trekketrokke (trekker) die de boot in het water gaat laten. Het feest is compleet als bij aankomst blijkt dat de trekker met oplegger naast de boot geparkeerd staat. Hij is er niet meer weg te slaan. Hij heeft een nieuw zwemvest dat hij eerst niet wilde aantrekken tot hij zag dat er een hele speciale bootfluit aan zat. Nu mag hij dus niet meer uit.

Het plaatsen van de oplegger onder de boot is even een precisiewerkje. Eenmaal los van de bokken gaat het allemaal vrij vlot. Voor we het weten licht hij weer in het water en moeten we alsnog vangen en grijpen om te voorkomen dat hij niet afdrijft.
Het is leuk om weer in het water te liggen. Na al die dagen laddertje op laddertje af is het een verademing om direct aan boord te kunnen stappen. We sluiten de accu aan op de polen van de motor. De tweede accu heeft het dit najaar namelijk begeven en we hebben nog geen nieuwe gekocht. De motor start bijna meteen en we zijn blij dat we deze vraag van ons lijstje kunnen schrappen.

Na een tijdje 'warmdraaien' en doornemen van plan van aanpak gooien we de lijnen los en varen achteruit weg van de helling. Het lijkt alsof we weer zijn bij ons startpunt vorig jaar, toen we met het wegvaren van de helling richting de box onze eerste ervaring opdeden. We hadden op dat moment geen idee wat er ging gebeuren en voor alles wat er gebeurde hadden we geen verklaring. Nu hebben we eerst eens goed gekeken waar de wind vandaan komt. Dat scheelt de helft. Er staat een stevig windje schuin in de rug (kracht 5). Tijdens het achteruit varen moeten we een keer terugsteken om de neus recht te houden maar verder gaat het prima. We zijn er redelijk relaxed onder en voor we het weten zijn we al op het kanaal. Het hoekje om en zigzaggen tot in de box gaat ook vlekkeloos. We kijken elkaar triomfantelijk aan. "Eitje!". Als het de rest van het jaar ook zo gaat tekenen we ervoor...

We picknicken samen op het dek waar we de kajuittafel hebben neergezet. Het is leuk om weer op ons plekje te liggen. Wel 4 weken te laat voor ons gevoel. Ik kijk naar de boten die op de kant liggen en waaraan nog volop geklust wordt. Dit gaan we volgende jaar anders aanpakken, hopelijk niet langer vanuit een achterstallige situatie. Hoe, dat weten we nog niet precies, maar wel anders.

We willen vandaag de mast nog overeind zetten zodat we ons lakwerk in volle glorie kunnen aanschouwen. Voor dat dat kan, moeten we de trommelstok en vleugel nog plaatsen en de verlichting opnieuw aansluiten. Dit neemt toch enige tijd in beslag. Waar we ook even geen rekening mee hebben gehouden zijn de vallen die we tijdens het schilderen hadden verwijderd. Het plaatsten kost enig denkwerk en ontcijfering van de markering. Het leek destijds heel logisch maar op dit moment laat het toch wat te wensen over. Het overeind zetten van de mast kost ook nog de nodige tijd in verband met de vallen en stagen die overboord dreigen te gaan. Met wat touwtjes houden we de boel droog.

Al met al hebben we nog wel wat schilderwerk te doen. Het verwijderen van de roestplekken heeft de nodige plekken achtergelaten die nog de originele kleur moeten krijgen. Ook zijn de zwaarden en het overige rondhout nog niet gemonteerd. Die liggen nog in de revisie en nemen we de volgende keer mee.

Voor we weggaan mag Martijn de vlag hijsen die we vanmiddag nog even in het winkeltje hebben gekocht. Hij is er helemaal trots op en zwaait als we weggaan.

Giek en kluiverboom

28.04.2009 - Deze week een begin gemaakt met het opknappen van de giek. Hij heeft in de winter buiten gelegen onder een zeil in afwachting van de nieuwe schuur. De schuur is inmiddels gebouwd en een paar weken geleden is de giek naar binnen gebracht. Aan de kant van de dirk is de lak echt afgebladderd en vertoont het hout verweerde plekken over een lengte van ongeveer een meter. Alle lak is verwijderd en het hout is opgeknapt en geschuurd. Inmiddels zit de tweede laag lak er op.

De kluiverboom was er het afgelopen najaar slechter aan toe. Hij heeft overwinterd in het oude schuurtje. Afgelopen najaar hebben we hem kaal gemaakt en bijgewerkt. Inmiddels zit de derde laag lak erop. Het beslag is ontdaan van roest en is in de primer gezet. Na schilderen kan het worden gemonteerd.

Koninginnedag gaan we weer naar de boot om de laatste roestplekken te verwijderen. De mast krijgt de laatste lagen lak en we hopen het onderwaterschip en het roer voor een groot deel af te krijgen. De rest zal op het water gedaan moeten worden (voorzover dat gaat).

Werkweekend

18/19 april 2009 - Dit weekend is de mast nog twee keer gelakt (laag 5 & 6). Er stond zaterdag veel wind dus slechte omstandigheden voor lakwerk. Het buitenwerk is behelpen en je bent afhankelijk van de omstandigheid. Ondanks dat valt het resultaat niet tegen. Er onstaat langzaam een mooie glanzende laag. We krijgen nog complimenten van mensen die ons hebben zien krabben.
Zaterdag de katrollen uit de mast verwijderd (en gemerkt...). Nu kan het bovenste stuk worden geschilderd. De trommelstok gaat mee naar huis. Langzaamaan wordt steeds duidelijker hoe alles in elkaar zit. Om de trommelstok te kunnen verwijderen moest ook het toplicht worden afgekoppeld. De windvaan gaat ook mee naar huis.
Het bovenstuk van de mast is in de primer gezet. Volgende keer kan dit opnieuw worden geschilderd.

Het maanlandschap op het dak van de kajuit is inmiddels gevuld met plamuur. Het ziet er al een stuk beter uit. Door de droogtijd van 24 uur is het schuren nog niet gelukt. In plaats daarvan maar in de primer gezet tegen het vocht. Volgende keer schuren en opnieuw primeren.

Het luik bij de ingang is gelakt en de rails, waarover deze loopt, zijn afgekrabt en opgeschuurd met de bandschuurmachine. Op de geleiders zit inmiddels 1 laag lak.
Op verschillende plekken is de kit vervangen.

Winterklaarmaken

December 2008 - We hebben de boot in november op de kant laten leggen. Een zoektocht naar een plekje binnen leverde niet op tijd iets op. Vaak mocht er niet worden geklust of slechts een beperkte periode, en waar je wel mocht klussen kon je weer niet permanent binnen liggen. We hebben besloten eens te kijken hoe het buiten bevalt.
Op internet hebben we een dekzeil besteld van 10 bij 15 (onder het mom van beter te groot dan te klein). Het duurt even voor het binnen is. Vandaag zijn we met zeil en gereedschap op pad gegaan. Het heeft vannacht gevroren (hoezo winterklaar maken...). Onderweg kopen we nog een klapladder. Zo eentje waar je ook een steiger van kunt maken. Bij de haven gekomen schroeft Karin de ladder in elkaar. Het is geen lekker weer zonder handschoenen en het is een geworstel met de schroefjes en ringetjes. Er staat een stevige wind.
We kunnen stroom gebruiken van de steiger. Binnen maken we soep en het is meteen gezellig. We constateren dat het hiervoor niet uitmaakt of je op de kant of in het water ligt... We legen de watertanks en slangen. We pompen zoveel mogelijk het water uit het toilet. Ik haal de accu los. Die gaat mee naar huis. De gasfles laten we in de bun. Ik ben hier nog niet over uit. Het alternatief is dat we hem mee naar huis nemen maar of dat een veiligere optie is vraag ik mij af. Er zijn bedrijven die opslag voor de winter aanbieden. Eentje om over na te denken.
Ik haal de houten blokken voor de landvasten van het dek. Die kunnen wel een opknapbeurt gebruiken. Verder nemen we beddegoed, proviand etc. mee naar huis. Als we klaar zijn rollen we het dekzeil uit. Het redelijk voorspelbaar wat er gebeurt als je met windkracht 5 een zeil van 10 x 15 uitvouwt. Desondanks belanden we bijna in de haven. Het is een heel geworstel met de wind en moeizaam krijgen we de boel op zijn plek. Ik heb wat oude klimtouwen meegenomen. Die komen nu goed van pas. Als we de laatste touwen aanbrengen komen we erachter dat we toch nog wat zijn vergeten... Niet handig. Het zwemtrapje doet wonderen en we maken de laatste touwen vast. Het is een soort rollade geworden. Ik moet nog zien hoe goed dit werkt qua ventilatie. Er zijn wel wat openingen gelaten. Binnen hebben we vochtvreters gezet om de vochtigheid uit de kanjuit te houden. Er steekt nog een stuk uit van de mast.
Koud maar voldaan gaan we naar huis.

De eerste keer zeilen

19 september 2008 - Het is medio september als Sander met zijn familie over is uit Portugal. Hij heeft vroeger veel met een platbodem gezeild en is erg benieuwd naar onze nieuwe aanwinst. We gaan een dag zeilen op het Sneekermeer. Er is nauwelijks wind. Een ideaal moment om eens te kijken hoe het nou met die zeilen zit. Sander weet hoe het moet, dat scheelt. Nadat we de fok hebben klaargemaakt gaan we met het grootzeil aan de slag. Het is nog even gehannes met de diverse touwen maar uiteindelijk zit het zeil erop. We hijsen de boel. Het is een hele lap. Toch in perspectief valt het me eerlijkgezegd mee. Als de fok ook staat kijken we trots naar het resultaat. Wow zeg, dat ziet er gaaf uit.

We zeilen en dobberen de dag door en experimenteren nog wat met de lijnen. We maken veel foto's. Sander vertelt honderd uit en geeft ons erg veel handige informatie. Zo na een dag zien we ons dit zelf ook nog wel doen. Mits er weinig wind is tenminste. Voor ons gevoel is de puzzel weer een stukje completer. Aan het eind van de dag nemen we afscheid en gaan voldaan naar huis.

Oude bekenden

Ergens in augustus zien we een reaktie op een bericht van onze blog. We zijn erg verrast want het blijken de vorige eigenaren te zijn! Harry en Coby van der Laan hebben de Amazone 21 jaar gehad tot 2002. Ze hebben jaren vanuit Delfzijl op de Eems en het Wad gevaren en zelfs wedstrijden met de boot gezeild. En niet onfortuinlijk want het blijkt dat de Amazone twee dozen met bekers op naam heeft staan! We zijn erg blij met dit contact en hebben inmiddels gemaild. Voor ons is het na de ontdekkingstocht van het afgelopen half jaar leuk om oude bekenden van het schip te treffen en te horen wat ze gedurende al die jaren heeft meegemaakt. We zullen zeker van hun aanbod als vraagbaak gebruik maken!

Tijd voor een nieuw net

Het werd tijd voor een nieuw net onder de kluiverboom. Het vorige is nagenoeg versleten en je kunt de strengen van het touw met je handen stuktrekken. Na grondig meten blijkt dat er zo'n 18 meter touw in is verwerkt! We halen touw van 10 mm bij de winkel. In de avonduren knutselen we zo goed en zo kwaad als dat gaat, een kopie van het oude net in elkaar. De verbindingen zijn gesplitst en niet geknoopt zoals je dat ook wel tegenkomt. Het kost een paar avonden en zere vingers voor het af is. Het is een mooi stukje huisvlijt geworden, vinden we zelf.

Een week vakantie

Dag 1
Toen we de boot kochten hebben we besloten om er dit jaar ook een week mee op vakantie te gaan. We hebben geen idee hoe het is om een week te varen. Hoe gaat dat met wassen enzo. Het idee om je elke ochtend bij het keukentje te wassen wordt niet door iedereen met evenveel gejuich ontvangen. Maar we hebben besloten dat we wel zullen zien hoe het gaat. De auto is vol als we vertrekken. Voldoende kleren, eten, speelgoed. Voorzichtigheidshalve nemen we waarschijnlijk teveel mee. Het weer zal de komende week goed zijn op wat buien na. Bij de haven rijden we twee karretjes spullen naar de boot. Daarna gaan we met alle jerrycans naar de pomp. We hebben geen zin om er aan te leggen want het is erg druk. We kopen nog een extra tank in de winkel. Het duurt even want er staat een man te tanken die 1000 liter moet hebben. Ze zetten hem voor ons even stop op 600 liter. Met alle tankjes vol moeten we een eind kunnen komen. We gooien alle diesel over in de bandstoftanks en dan vertrekken we. We hebben een rondje uitgestippeld waarvan we denken dat dat haalbaar is in een week. Het is lastig te bepalen wat onze actieradius zal zijn. We hebben tot nu toe nooit uren aan een stuk gevaren. Daarbij zijn er nog wat onzekere factoren zoals bruggen en sluizen die we tot nu toe niet zijn tegengekomen. Een ander punt is dat we onder een paar bruggen door moeten die niet omhoog kunnen. We zullen de mast dus moeten strijken en eerlijk gezegd weten we niet hoe dat moet... Maar goed we kunnen altijd terug en met die gedachte beginnen we aan de reis. De eerste overnachting is in een kanaal tegenover een boerderij aan de rand van een natuurgebied. Naast ons ligt een kleine salonboot. Het zoeken naar een plek duurde even en officieel staan hier geen paaltjes. We zijn er al voorbij als we toch besluiten om te keren. We hebben de lijnen verlengd en deze na wat gehannes door de brandnetels, aan een paar dikke populieren geknoopt. De mobiele kurketrekker dient voor de spring. We koken en eten op het achterdek. De zon gaat in het verlengde van het kanaal onder in een rode gloed.


Dag 2
We hebben goed geslapen. De salonboot is al verdwenen. We nemen ruim de tijd voor het ontbijt en vervolgen dan de weg via het kanaal. Het varen is goed te doen. We tuffen op een laag toerental door de vaart al wijzend op voorbijkomende schapen, molens, trekkers en ga zo maar door. Martijn vindt het prachtig. Als voorbereiding op deze week zag Karin op internet de tip om een kinderstoeltje of fietsstoeltje meenemen voor op het dek. Diverse montagemethoden doen de ronde. Wij hebben een Ikea stoelje van plastic meegenomen en de poten thuisgelaten. Het zit met een touwtje aan de bank vastgeknoopt en achter de rugleuning aan een kikker. Het blijkt al snel een uitkomst. Martijn zit er regelmatig in. Zodra we onze handen vrij moeten hebben, zetten we hem erin. Hij vind het ook leuk om erin te spelen.

De eerste keer tanken
Na een paar uur varen komen we bij een jachthaven. Op de kop van de ingang staat een grote dieseltank. Dat treft want we hebben gezegd dat we onderweg ergens zouden tanken. We maken een bocht naar links en leggen aan tegenover de tank. Bij het huisje naast de tank zit een bel maar er komt niemand. Als Karin op zoek gaat komt de havenmeester net aanrijden. Hij is wat stug maar vriendelijk. We hebben aangelegd op een plek waar hij niet mag tanken. 'Tsja, milieuwetgeving he. Als ik dat doe krijg ik gedonder.' Ik verontschuldig me nog een beetje en leg uit dat het de eerste keer is dat we tanken. 'Ja dat dacht ik al' zegt hij. Als beginner spring je duidelijk in het oog bij ervaren rotten. Hij helpt me met het verleggen naar een plek waar het tanken wel is toegestaan. Er gaat zo'n 60 liter in. Meer dan we dachten want de tanks zijn half vol. Bij het betalen krijgen Karin een grote hoeveelheid theelepeltjes cadeau. We moeten er wel om lachen. Als je hier regelmatig tankt kom je waarschijnlijk om in de lepeltjes. Voor ons is dit setje best handig. We praten nog wat met twee jongens van de verhuur die horen dat we de boot net hebben. Als echte Friezen lopen ze wel warm voor een platbodem. Ze geven ons nog wat tips en vragen waar we heen gaan. Ze waarschuwen dat we niet onder de volgende brug doorkunnen. Daar hadden we al helemaal niet meer aan gedacht... We besluiten buiten de haven in het kanaal te gaan liggen. Er is een stukje gras en daarachter een rij hoge bomen. Het is inmiddels erg warm geworden. We zetten de stoeltjes in de schadw en gaan wat eten. Onder het eten bespreken we het plan van aanpak voor het strijken van de mast.

Het strijken van de mast
Het plan van aanpak is dat ik de mast zal strijken en dat Karin Martijn bezighoudt. Meer plan is er niet, want we hebben geen idee hoe het maststrijken precies werkt. Ik heb alle onderdelen waarvan ik vermoed dat ze dit doel bedoeld zijn, op het dek verzameld. We weten wel dat het middels een soort hefboom constructie zal moeten, en dat de lier op het voordek als vast punt dient, maar daarmee houdt het wel op. Het wordt dus een soort logica puzzel.
Er zijn drie stalen delen. Een korte met een wiel. Een lange met een vork, en een lange met een brede flens iets boven het eind. De twee lange delen passen in elkaar. Het deel met de flens moet vast ergens in. Er is een groot gat in de mastvoet. Na wat wrikken blijkt de stang inderdaad precies te passen. De korte stang met het wiel blijft over. Voor op het dek zit een buis waar deze precies in past. Ik zie niet direct wat de functie is. Het is lastig om de voorstag los te krijgen. Hij zit rechtstreeks met een harp op de punt. Met een hulptouwtje lukt het de spanning eraf te krijgen. De kartrol met haak die op de staaldraad van de lier zit komt op de punt.
Langzaamaan wordt het een constructie waarvan je zou kunnen zeggen dat je er een mast mee kunt strijken. Ik leg de kabel over de korte stang met katrol. Hij staat niet helemaal in lijn met de staaldraad, dus ik twijfel of dit wel de bedoeling is. Voor de zekerheid haal ik de zijstagen los. Later hoor ik dat je dit beter niet kunt doen. Ook de aansluitingen van de marifoon en het toplicht gaan los. Het is bloedheet en in de volle zon is het een warm klusje. Ik twijfel even met het verwijderen van de dikke borgbout in de mastvoet. Toch nog maar een keertje checken. Het hengsel van de lier zit vast met een touw omdat de vergrendeling ervan niet meer werkt. Na een dubbelcheck verwijder ik de bout in de mastvoet. Er gebeurt niets... Voorzichtig geef ik de mast een zetje waarna deze zachtjes in de voorstag valt. So far so good! En nu draaien maar! Het duurt even voor er een gunstig moment is zonder passerende boten. Langzaam zakt de mast naar beneden. Het werkt! Bij een stand van 10 - 15 graden neemt de kracht merkbaar toe en wordt ook de werking van stang in de mastvoet merkbaar. De stang zorgt voor een hoek in de kabel die, vanaf de top van de mast, via de punt van de stang loopt en zo helpt de trekkracht van de mast aan de kabel om te zetten in neerwaartse kracht op de mastvoet. In deze stand wordt ook de wirwar van neerhangende touwen duidelijk. De dirk ligt al in het water... Met wat eindjes touw knoop ik ze om de mast. Dan is het nog een klein stukje zakken en de mast ligt op de bok. Het is gelukt! Volgens mij moet het op deze manier ook lukken de boel weer overeind te krijgen. Voorlopig zal dat niet nodig zijn want we hebben nog wat bruggen te gaan. We besluiten hier te blijven. Er is noodweer op komst. Als de wind niet draait, liggen we beschut achter de hoge wal en de bomen. Tegen een uur of 6 neemt de wind toe en een uur later barst het noodweer los. We liggen inderdaad mooi beschut. Zolang er geen boom omwaait is het een ideale plek. Het onweer trekt over maar keert laat op de avond terug. Het blijft de hele nacht spoken.



Dag 3
Ondanks het slechte weer hebben we goed geslapen. Het dek ligt vol takken en bladeren. We hebben de kaart en de wateralmanak meerdere keren bestudeerd voor we snappen hoe het precies zit met de bediening en afmetingen van de bruggen die we vandaag passeren. We vinden het best spannend. De eerste beweegbare brug komt al snel in zicht. Hij wordt op afstand bediend. Als we dichterbij komen zien we een paal in het water met een rode knop erop. In een soort 'Te land, ter zee en in de lucht'-aktie ziet Karin, half in de paal hangend, nog net kans om op de knop te drukken. We maken wel een lichte aanvaring met de paal. Even later gaat de brug open. We varen er door op naar de volgende twee. We komen in een smal kanaal. We zijn gewaarschuwd dat dit een trekpleister is en dat klopt. Het ligt vol. We moeten tussen de overstekende bomen slalommen om tegemoetkomend verkeer te ontwijken. Als Karin ziet dat de brug openstaat geeft ze, rechtgeaarde westerling als ze is, 'wat gas' om deze 'even te halen'. De slagen van de diesel galmen door de stilte van het kanaal. Mensen staan op van hun stoeltjes om te kijken wat er aan de hand is. We trekken zowaar een klein hekgolfje voorzover je daar bij een zeeschouw van kunt spreken. Ik denk dat we iets harder varen dan hier is toegestaan (6 km/u). We krijgen wat afkeurenswaardige blikken, maar die brug die haalt ze wel. Terug op het lage toerental keert de rust in de omgeving terug. We passeren een handbediend fietspondje. Hoe diep zou die ketting steken? We varen er behoedzaam omheen. Even later een hoge fietsbrug. Vervolgens onder de provinciale weg door.
Het is opmerkelijk druk op de kant. Meestal is er dan wat te zien... De gegevens zeggen dat deze brug 2.40 m. hoog is, en wij menen dat we 2 meter hoog zijn dus dat moet passen. Er zijn drie doorgangen. Het is niet te zien welke de hoogste is. We kiezen voor de middelste. Als Karin met de voorsteven in de tunnel is verdwenen hoor ik plotseling:"Kijk uit, het wordt hier lager! Ik weet niet of dit past hoor!". Even wil ik hem in zijn achteruit gooien maar het is smal en ik ben bang dat we met die aktie een van de peilers zullen raken. Als we helemaal onder de brug zijn verdwenen zie ik dat het net gaat. Maar dan ook net. Er zit zo'n 10 tot 15 centimeter tussen de mastvoet en het betonnen plafont. Er lopen lange strepen over de onderkant van de brug. Er moet geen golfslag staan want dan past het niet. Met kloppend hart komen we aan de andere kant tevoorschijn. Pfff... we zijn op het Tjeukemeer.
We proberen het klapanker dat we onlangs hebben gevonden in een van de opbergruimtes. We gebruiken een lijn die nog nagelnieuw op de spoel zit en waarvan we het doel tot nu toe niet konden achterhalen. Het blijkt een loodverzwaarde lijn te zijn specifiek voor een anker. Da's lekker meegenomen! De nieuwe bal die we onlangs hebben gekocht gaat ook te water. De grip van het anker valt wat tegen maar er is genoeg ruimte voor afdrijven.
Na het middageten varen we het meer over. Al snel begint het dieptealarm te piepen. We trekken een modderig spoor door het water. Het wordt een beetje spannend als we ook nog waterplanten zien verschijnen. We sturen zo snel mogelijk naar de vaargeul en komen gelukkig niet vast te zitten. We hebben wel weer wat geleerd...
Martijn gooit de afwaskwast overboord en even later een schuursponsje. Hij kijkt ze beteuterd na. 's Avonds duurt het lang voor we een plekje hebben gevonden. Het is hier aanmerkelijk drukker dan waar we vandaan komen. Uiteindelijk vinden we toch een mooie plek langs een kanaal vlak bij een meer. Ik zet het nieuwe net (schepnet/vangnet?) op de stagen van de kluiverboom. Het model is misschien wat krap uitgevallen maar volgens Karin rekt het nog wel.

Dag 4
We varen verder en komen op het Sneekermeer. Het is vandaag weer een snikhete dag. De mast ligt nog steeds naar beneden en ik begin me wat zorgen te maken of dit wel zo lang kan, gezien het doorbuigen. We besluiten de mast weer overeind te zetten. Ondertussen heb ik de tip gehad om de stagen niet los te maken in verband met het opvangen van mogelijk slingeren van de mast. We zetten ze dus eerst vast. Het overeind zetten is een zwaar klusje maar het gaat zonder problemen. Met mast voelen we ons toch meer boot, en opgewekt gaan we op pad. Het is vandaag als de voorgaande dagen snikheet. Op het Sneekermeer buigen we af naar een zijmeertje en leggen daar voor de rest van de dag aan om te zwemmen en van de omgeving te genieten. We draaien de boot als we zien dat onze buurman dat ook doet. Het scheelt een stuk nu we beter in de wind liggen. We hebben waterzakken gevuld die we hebben gevonden bij de spullen van de boot. Het zijn thermozakken waarin het water opwarmt door de zon. Bij wijze van proef hangen we een zak aan de giek boven de kuip en douchen Martijn. Hij vindt het prachtig en knapt er duidelijk van op. Martijn heeft zich deze dagen ontpopt tot een waar zeeman. Waar we voorheen moesten vangen en grijpen compenseert hij nu routinieus alle bewegingen van de boot, zelfs op het schuin aflopende motorluik. Hij kijkt er al niet eens meer van op als hij ergens mee bezig is. Zwaaien naar voorbijkomende boten is een van zijn favoriete bezigheden. Hij oogst daarmee veel succes. Zelf zijn we na drie dagen al aardig gewend aan het varend leven. Het wassen blijkt mee te vallen en met het warme water uit de zakken kun je goed je haar wassen. We doen gewoon het slangetje door het raam naar binnen.
Gisteren bleek het drinkwater op. Als we kijken blijkt er nog een flinke laag te zijn in beide tanks. We plaatsen ze wat schuin zodat we nog een dag vooruit kunnen. Morgen zullen we bij de haven terug zijn.

Dag 5
We hebben besloten om vandaag naar de haven te varen. Het water is op en we moeten morgen terug naar huis. We willen in ieder geval vast onder de brug door. Daarna kijken we wel. We vertrekken vroeg en het is nog lekker koel en rustig op het meer. We maken nog een 'reddingsrondje' als Martijn weer wat spullen overboord gooit.
De brug is dicht. We liggen er al een tijdje voor maar er gebeurt niets. Een man op de kant roept iets naar Karin die op de punt staat. "Wahaaat?" ... "Hij is koffie drinken. Je moet toeteren"... "Ik heb geen toeter"..."Dan moet je blazen!" De man maakt een gebaar van blazen. .. "Aah OK. Bedankt!" Snel halen we de toeter tevoorschijn en geven het signaal. Het werkt inderdaad! De brug gaat open. We hebben weer wat geleerd en we moeten er erg om lachen. De man op de kant waarschijnlijk des te meer. We overnachten in de haven. De dag erna pakken we de spullen in gaan naar huis.

Het is een leuke week geweest. We hebben al varend veel van de boot leren kennen. Het raadsel van het maststrijken is opgelost. Martijn heeft zich erg goed vermaakt en vindt het varen leuk. We zijn erg blij met de Amazone. Het is een prettig schip om op te leven en te varen, voorzover wij daar natuurlijk kijk op hebben. Zelf ben ik helemaal gevallen voor de ovale ruitjes. Het motorgeluid is ook fantastisch. Er is al twee keer iemand voor van de fiets gestapt om even te vragen of dit nog een echte SABB is! Erg grappig om te zien hoe het nostalgische geluid een glimlach op de gezichten van deze, over het algemeen mannen op leeftijd, tovert! We zijn erg trots op onze boot.

De eerste keer 'buitengaats' slapen

05.07.08
Vandaag gaan we de watertanks plaatsen. Het aansluiten gaat vrij simpel. De slang laat zich makkelijk over de nieuwe doorvoeren plaatsen. Slangklem aandraaien en klaar. We testen met
een laag water en alles blijkt waterdicht te zijn. Als we de tanks hebben afgevuld gaan we een stukje varen en leggen aan langs een kanaal. Het is een populaire overnachtingsplek. Je kunt je boot mooi vastmaken aan daarvoor bestemde witte paaltjes. Voor de zekerheid zetten we nog een spring met een landpen. Pen is niet het juiste woord, het is meer een landkurketrekker.
We hebben hem al vrij snel aangeschaft toen bleek dat niet overal waar wij willen aanleggen vaste punten zijn. Het ding laat zich vrij makkelijk indraaien en zit daarna stevig verankerd in de grond.

Het is een mooie avond en Martijn speelt nog wat op de kant. Hopelijk gaat het slapen dit keer beter. In ieder geval zal hier niemand last van hem hebben mocht hij vannacht huilen.
Slapen blijkt heel goed te gaan alleen is hij al om 5 uur wakker. Ik ga er maar uit. Als we samen naar buiten gaan om te kijken of de vogels al wakker zijn, blijkt de hele omgeving gehuld in mistflarden. De zon komt net op en het is een mooi gezicht. Martijn kijkt verbijsterd om zich heen. Dit is duidelijk niet wat hij zich bij deze dag had voorgesteld. Terug in de kajuit vallen we samen op de bank in slaap en slapen tot 7 uur.

Het is gaan waaien. Er staat zeker windkracht 5 met uitschieters. We besluiten de zeilen eens nader te bekijken. Daarvoor is hier op de kant mooi de ruimte. Bij het uitrollen van het grootzeil en de botterfok schieten we in de lach om de enorme oppervlakte. Mmmmm, moeten we dit gaan hijsen? Nog maar even niet lijkt ons. Er zijn ook twee fokken en een kluiver. Er is duidelijk mee op het wad gezeild want hier en daar zitten restjes zout. We pakken de boel weer in en ik maak nog wat schoon bij de motor. Van mijn broer heb ik de tip gekregen om remmenreiniger te gebruiken. Hij heeft een garage in Portugal dus hij zal het wel weten. Het lost alle vuil en vettigheid op waarna je het met een doek zo kan wegvegen. Met de groffe spuitstraal kun je goed tussen randjes en in de hoekjes komen. Het knapt in ieder geval flink op.

Tegen de middag varen we nog een stukje. Het wegvaren blijkt best lastig. Dit is nieuw, we liggen aan de lage wal. Het plan is om achteruit weg te varen aangezien de romp door de wind tegen de kant wordt geduwd. Die krijgen we zeker niet om. Karin staat op het voordek klaar met de vaarboom om af te houden. Bij het achteruitvaren draait de boeg naar de wal. Ik geef eigenlijk net te weinig gas om een veilige afstand te houden van de kant. De boeg zwaait rakelings langs de kadebeschoeiing. Het gaat net goed. Hier moeten we later nog maar eens over nadenken...
Tijdens het varen gebruiken we de zwaarden om beter koers te kunnen houden. Hebben we gelezen in 'Varen met platbodems'. Met zijwind heeft het duidelijk effect. De zwaarden laten zich makkelijk steken (zeg je dat zo?) Het is leuk om te doen en ziet er stoer uit (dat vertellen ze er in het boek niet bij). Niet dat ik nu een zeil zou durven hijzen maar dat weet gelukkig niemand.
We varen nog een stuk over het meer. Er staat een flinke golfslag. Karin die zich zojuist een plekje op de bank heeft gezocht krijgt een flinke klets water over zich heen. "Leuk he een boot!". Via het meer varen we naar de haven.

We varen naar binnen als altijd maar het indraaien in de box mislukt volledig. Ik zet hem in zijn achteruit en voor we het weten zijn we de box voorbij gedreven... Wat is dit? Op het moment dat je denkt dat je weet hoe het moet, zijn de omstandigheden net weer anders en blijkt dat je er helemaal niets van kunt! Nou ja, net even iets anders, het is windkracht 5-6 in plaats van 3 of geen wind. We liggen overdwars tussen de boxen met de rug in de wind. Het lukt niet om de boeg in de richting van de box te krijgen. We drijven overdwars richting het einde van de rij boxen. In een poging om terug te komen rammen we een paal van een andere box. De ijzeren ring op de kop maakt een flinke kras in de lak. We naderen nog een keer akelig dicht een ander schip. Met zo'n sterke meewind blijkt het veel langer te duren voor je stil ligt. Een vervelend gevoel was er al maar begint zich nu echt aan ons op te dringen. Ondertussen kijken er wat mensen geïnteresseerd toe hoe we dit gaan oplossen. We voelen ons behoorlijke suf.
Karin gaat bijna overboord als de vaarboom, waarmee ze de romp in de goede richting probeert te duwen, in de blubber blijft steken. Het wordt bijna de klassieker van de Venetiaanse gondelier... Bomen heeft dus geen zin, daarvoor blijkt het ook te diep. Ik besluit eerst
achteruit en dan vooruit scherp naar rechts te sturen. Dit heeft wat effect. We liggen tenminste iets minder dwars tussen de boxen. Weer achteruit en nog een keer vooruit scherp naar rechts. We liggen recht en zijn een paar meter dichter bij de box. Dit lijkt te werken, dus herhalen we dit nog maar een paar keer tot we tot onze vreugde de box voorbij zijn. We nemen een aanloop voor de herkanzing. We schampen de paal met de zijkant maar de neus is tenminste binnen. Nog wat gehannes en we liggen tussen de palen. Met kloppend hart maken we de landvasten vast.
Het hele circus heeft zeker een kwartier geduurd en we voelen ons op dit moment een stel behoorlijke prutsers. We nemen de schade op. Er zit een diepe kras in de romp waar de ijzeren ring de lak heeft geraakt. Op de zijkant zit een ondiepe kras. Er is wel een ding goed gegaan: we hebben tenminste geen andere boten geraakt. Dat is voor ons het belangrijkste. We besluiten de lak meteen bij te werken.

Terwijl ik met een schuurpapiertje, kwast en een pot verf op de steiger lig om de boeg bij te werken, komt er een achterbuurman binnen met een platbodem. Het is een stoere boot, volgens mij model visserman. Hij heeft flink de vaart erin en ik besluit de kunst maar eens af te kijken. Hij stuurt strak de bocht om en meteen als de neus in de box is geeft hij vol gas achteruit.
We kijken met respect toe. Ik denk dat ik dit nog niet met de helft van de snelheid durf.
"Dat doe je sneller dan ik" roep ik en vertel dat we een kwartier aan het hannesen zijn geweest. Hij moet er wel om lachen. "We varen al tien jaar maar bij zulke wind blijft het elke keer weer spannend hoor" bekent zijn vrouw. "Ja, en als het niet helemaal lukt neem ik gewoon een paaltje mee" zeg hij. Even later komt hij nog even langs met de tip dat we een paar steigerfenders moeten kopen. In ieder geval voor de scherpe hoek op de zijsteiger tussen de boten. Dan mik je daar gewoon op, zegt hij met een grijns. Doe ik ook. Het heeft onze moraal weer een beetje opgekrikt. Het ligt dus niet helemaal aan ons. We hebben nu een truc om achteruit te varen dwars op de wind. Je moet bij het aanvaren duidelijk meer vaart houden zodat je minder afdrijft. We weten nog niet zeker of we dat durven. Eerst die steigerfenders maar eens kopen!

De eerste nacht

14.06.08
Vanavond zullen we voor de eerste keer op de boot slapen. Om te voorkomen dat Martijn uit bed valt maken we met gangboordnet een netwerk voor zijn bed. We gebruiken gewone haakjes om het net mee vast te zetten. Het geheel laat zich goed op spanning zetten. Het restant kunnen we nog voor de ingang van de kajuit gebruiken. Martijn heeft namelijk al een paar keer geïnteresseerd in het trapgat staan kijken... We zijn best tevreden over het resultaat.




We varen overdag naar het eilandje waar we bij onze eerste tocht ook hebben aangelegd en brengen daar de dag door. We lakken nog een stukje houtwerk van het achterdek. Het is snikheet, net zoals afgelopen weekend. 's Avonds eten we op de boot. Ik probeer de waterpomp van het aanrecht aan de praat te krijgen. Dat lukt niet en het is te warm om er te lang mee door te gaan.
De eerste nacht met Martijn is geen succes. Hij wordt om een uur of twaalf wakker en wil dan niet meer gaan slapen. Een paar uur later valt hij pas in slaap. We hebben dan een paar uur gehuil achter de rug. We schamen ons een beetje voor de buren die ook vannacht in de haven overnachten.
De volgende ochtend zijn we alle drie brak van de korte nacht. We varen die dag in de bekende omgeving en komen er achter dat Martijn goed slaapt 'op de motor'. 's Middags worden we door de buurmannen binnen geloodst.

Voor anker of achter anker?

07.06.08
De familie van Karin is er vandaag om een stuk te varen. Het is heet en zelfs het water brengt te weinig verkoeling. Na de positieve ervaring van vorige week durven we het wel aan om onze kunsten te vertonen. We besluiten dit keer een zijkanaal te nemen. Een eindje verder kunnen we een kanaal rechts in. Het leidt langs een prachtig natuurgebied. Terwijl we langs de kant varen hebben we niet in de gaten dat we steeds langzamer gaan tot Karin opmerkt dat we stil liggen! Wat nou? Ik laat de gedachte van een technisch probleem al gauw varen als ik de groene stengels uit het water tevoorschijn zie komen. Hier kan het haast niet diep zijn. We steken tenminste 70 - 80 centimeter. We zitten vast! We zetten hem in zijn achteruit maar er gebeurt weinig. We zetten hem weer vooruit en sturen scherp naar links, daar naar waar we vermoeden dat het dieper is. Er komt er langzaam beweging in het gevaarte. Karin geeft met de vaarboom de laatste verlossende duwen. Pfff dat was even schrikken. Je zal echt vast zitten wat dan? We varen een tijdje rond en blijven behoedzaam van de kant. We besluiten de boot voor het middageten ergens aan te leggen.

Omdat het me leuk lijkt om eens voor anker te gaan, doen we dit op een rustige plek van een plas, een meter of 10 van een rietkraag. Ik loop naar voren pak het anker en trek de ankerketting een stuk uit de kettingruimte. Gooien of langzaam laten zakken? Ik vermoed dat gooien wel eens een nieuwe verfklus kan opleveren dus wordt het langzaam zakken. En nu? Het anker ligt op de bodem. Ketting nog maar een stukje vieren. De boot drijft langzaam weg van het anker en ik voel dat de ketting me langzaam overboord begint te trekken. Waar zet je dat ding aan vast? Ik kijk nog eens naar het gat waar de ketting uit tevoorschijn komt. Ik herinner me
een touwtje dat ik onlangs weg heb gehaald met daaraan een uitgebogen karabiner. Dat zal hem wel zijn geweest. Geen dingen weghalen waarvan je de functie niet kent. Ik loop naar achteren om te kijken waar het is gebleven. De ketting loopt langzaam uit. Geen idee of hij op het
eind vast zit maar het gaat gelukkig heel langzaam. Ik besluit uitleg te laten voor wat het is en ren met een ander touwtje dan gedacht terug om de boel vast te knopen. Pff, we liggen.

Ankeren is leuk. Precies zoals ik me had voorgesteld. Je dobbert wat rond op de watervlakte en de wind en stroming bewegen je langzaam heen en weer rond je vaste punt en ..... "We naderen het riet! Ik weet het zeker hoor. Net lagen we daar nog, kijk maar!" Dit was nou precies niet de bedoeling. We drijven langzaam maar zeker richting rietkraag waar het ongetwijfeld weer niet diep is. Met de vaarboom duwen we ons enigszins in de oude positie maar drijven toch langzaam terug. Door de boomaktie verliezen we de gaffel aan het eind van de vaarboom. Die zat dus niet goed vast. Gelukkig zijn er ergere dingen. We moeten nu eerst het rietprobleem oplossen. De tweede keer blijven we langer liggen.
De lunch is erg lekker maar het is gedaan met de rust. Even later besluiten we verder te varen. Met een ommetje aan het eind van de middag terug naar de haven. Aanleggen gaat redelijk (met hulp van de buurman).
Al met al was het weer een leuke dag.

De eerste keer varen

02.06.08: Het weekend hebben we geklust en schoongemaakt en dus is het nu tijd om eindelijk te gaan varen. Met de eerste ongeplande capriolen nog vers in het geheugen gaan we voor een goede voorbereiding. Prio 1 is genoeg diesel. Het lijkt ons een slecht idee om de eerste keer aanleggen te oefenen bij de dieselpomp. Dus verzamelen we alle dieseltanks die we kunnen vinden. Het is in totaal 20 liter. Dat moet genoeg zijn voor de eerste trip. Na het vullen staat de meter van de tank op halfvol. Geen idee of dat klopt. Martijn maken we vast met zijn zwemvest aan een lijn op het achterdek zodat hij niet over de rand kan vallen. We varen behoedzaam achteruit. De neus begint al meteen te draaien maar Karin kan hem afduwen. Even later varen we vooruit (!) de haven uit. Dat viel alles mee! We varen over het kanaal en het sturen blijkt redelijk makkelijk te gaan. We staan nog wat onwennig op het achterdek en zijn op onze hoede voor andere schepen. Al gauw blijkt dat het, in tegenstelling tot het weekend, helemaal niet druk is op het water. We varen het kanaal uit tot we een paar eilanden passeren. We gaan links om de eilanden en door een korte smalle sloot die toegang geeft tot een groter water. Dit is leuk zeg! Na drie kwartier zien we een mooi eilandje en we besluiten aan te leggen.

De eerste aanlegmanouvre gaat best goed hoewel we de boom over het hoofd hebben gezien waarvan de takken tot ver over het water hangen. Normaliter zie je zo'n boom echt niet over het hoofd maar we komen er pas achter dat we de mast strak tegen zijn takken hebben geparkeerd als we op de kant staan en de boot nog wat verder naar voren willen trekken. We kijken verbaasd omhoog als de elzeproppen op het dek stuiteren. Hier zijn we duidelijk nog niet goed op ingesteld. We moeten er erg om lachen. Het eilandje biedt veel schaduw waar we dankbaar gebruik van maken. Het is weer ontzettend heet. Te heet voor ons. We ontdekken de werking van een zonneluifel van doek en bamboestokken. We hadden al eerder een discussie of de stokken in de lengte of overdwars over de giek moeten. Overdwars en dan opspannen tot ze licht doorbuigen geeft het meest bruikbare resultaat. Het ziet er leuk uit vinden we, en het blijkt erg praktisch. We picknicken op het eiland. Martijn kan zich er lekker uitleven (met zwemvest).
Het is laat in de middag als we terug komen in de haven. Het aanleggen is een spannend moment. Het gaat redelijk goed en de buurman helpt ons door de lastige momenten. Het was een warme maar mooie dag.
We hebben afgelopen dagen veel gedaan. Voldaan gaan we naar huis.

Zoekplaatje

01.06.08: Toen we de boot kochten waren de kluiverboom en giek nog niet
geplaatst. De ophanging van het houtwerk ziet er voor ons logisch uit
maar als we naar de touwen kijken komen er toch wat vraagtekens. Wat is
nou de dirk en hoe werkt dat met die ring op de kluiverboom die je heen
en weer kunt schuiven? Om te voorkomen dat we een modderfiguur slaan
besluiten we een kijkje te nemen bij onze collega platbodemvaarders.
Daarvan zijn er hier gelukkig genoeg. Fraaie schepen zijn er bij, en al
kijkend doe je veel ideeën op. Wat opvalt is dat er veel verschillende
oplossingen zijn voor hetzelfde doel.Al tellend stellen we vast wat de dirk moet zijn en welke val dient voor de kluiver. Door het plaatsen van de kluiverboom en giek is het plaatje
van onze boot weer een stukje completer. Vooral het net (Vangnet?
schepnet?) aan de voorzijde maakt het helemaal af (al is het oud en
versleten).

Grote schoonmaak

31 mei 2008: De eerste dag hebben we een voltallige schoonmaakploeg van de de familie van Karin. De kajuit wordt schoongemaakt. Het dek krijgt een grote beurt, en de vaarboom wordt van losse lak ontdaan. Ondertussen wordt Martijn beziggehouden wat in deze omgeving een dagtaak blijkt.Aan het eind van de middag verbazen we ons over het resultaat. Het dek en gangboorden liggen er schoon bij en ook binnen is het opgeknapt. We zijn enorm trots op onze schuit!
Aan het eind van de dag drinken we voldaan onze eerste rose aan boord.

Vuurdoop

31 mei 2008: Van de week is de boot weer in het water gelegd. We plannen een lang weekend om alles schoon te maken en te klussen.

Bij de jachthaven blijkt de boot niet in de box te liggen zoals afgesproken. Wat is er misgegaan? Na wat rondkijken vind ik hem voor de helling aan de kade. Da's een tegenvaller want dat betekent dat we hem zelf in de box moeten varen, en we hebben nog nooit gevaren. Tenminste niet met dit formaat en type boot... Ik voel de zenuwen al langzaam opkomen en ga maar eens kijken of ik de motor aan de praat kan krijgen. Dat lukt niet. Het lijkt alsof de accu leeg is. Er is een korte klik en daarna niets. Navraag leert dat de havenmeester al op de hoogte is van dit fenomeen. Het is niet de accu. Na een korte uitleg van de havenmeester probeer ik het nog eens. Ik check nog een keer of hij in neutraal staat en start de motor. Hij slaat meteen aan.

Er is veel drukte bij de bootverhuur. Er passeren regelmatig zeilbootjes op de motor. Plotseling is er geschreeuw van de kant. Het duurt even voor het onze aandacht heeft. Er vaart een huurboot volgas recht op ons af. De man lijkt de hele boot en de kade niet te zien. Even denk ik nog dat hij bijdraait maar er gebeurt niet. Met een enorme klap botst hij vol gas tegen onze voorsteven. Ik kan mijn ogen niet geloven. Ik loop naar voren om de schade op te nemen... De stuurman zit stoïcijns in de boot en rommelt wat aan de motor. Hij kijkt me niet aan en verontschuldigt zich ook niet. Zijn maat zit voorin de deuk en vale plek op onze boot te inspecteren. Ik heb bewust nog niets gezegd. De huurboot heeft gelukkig een
rubber punt, uitermate handig bij dit soort ongelukken. We hebben een lichte deuk opgelopen. De man voorin verontschuldigt zich gelukkig wel. Ik kijk nog eens naar de stuurman en besluit er verder geen woorden aan vuil te maken. Zinloos.

We hebben nog geen meter gevaren en al averij! Ik houd het er maar op de de eerste deuk in ieder geval niet onze schuld is en vast geluk brengt voor de toekomst. We maken wat afspraken over de te volgen vaarstrategie en gooien dan de trossen los...

De strategie moeten we direct bijstellen. Ik heb de achterkant flink afgeduwd en ben in de veronderstelling in een schuine hoek van de kant weg te varen. Voor ons is de botenhelling en achter ons ligt een ander schip. Het leek me de beste optie. Het blijkt in de praktijk echter een flauwe bocht naar links te worden. We gaan dichter langs de boot achter ons dan goed is
voor mijn gemoedsrust. Het gaat allemaal goed. Dit moet het wieleffect zijn waarover ik heb gelezen. Door het wieleffect trekt de achterkant van de boot in de richting waarin de schroef draait. Ik constateer dat dat linksom moet zijn. Vijf meter verder is er van de strategie weinig meer over wanneer de achterkant nog verder naar links draait. Ook bewegen we
harder dan ik wil steeds verder de verkeerde kant op. Links achter ons is het kanaal en daar willen we met de voorkant naartoe, niet met de achterkant!

Het is zaterdag en druk in de haven. Het is ook druk op het kanaal. We hadden ons eigenlijk voorgenomen om de eerste keer te gaan varen op een rustige dag, vroeg in de ochtend wanneer iedereen nog sliep... Ik probeer het vooruit. Tot mijn schrik gaat dit veel harder dan ik dacht en we gaan recht op een steiger af. Ik moet mijn hoofd er goed bijhouden om geen verkeerde dingen te doen. Het is een heel gehannes. De vooruit en achteruit wordt bediend met een handel vlak boven de vlonder in de kuip. Ik moet dus telkens bukken, goed kijken wat achteruit en vooruit is. Ik gooi hem in zijn achteruit en geef wat gas bij om het teveel aan vaart te compenseren. We gaan weer achteruit maar weer niet in de goede richting. Na een paar keer heen en weer steken weet ik het zeker: dit gaat zo niet werken. Wat nu?

Ondertussen hebben onze manoeuvres de aandacht getrokken van wat mensen op de kant. Ik weet zeker dat het spreekwoord 'de beste stuurlui staan aan wal' op dit moment letterlijk genomen kan worden. Omdat ik geen idee heb besluit ik aan de nukken van onze schuit toe te geven. Blijkbaar wil hij achteruit het kanaal op dus dan maar achteruit het kanaal op. In ieder geval weg hier uit de krapte tussen de boten en steigers. We bewegen ons richting het kanaal. Daar is het een voortdurend passeren van vaartuigen. Een motorboot die samen met ons naar buiten wil houdt behoedzaam afstand en weet niet goed aan welke kant hij ons zal passeren. Ik kan me goed voorstellen dat op onze koers geen peil valt te trekken en maak dus maar wat verontschuldigende gebaren en roep quasi luchtig: 'nieuwigheid'. Ik weet zeker dat m'n gezicht me verraad. Als we ons weer vooruit bewegen om een zeilboot te ontwijken neemt de schipper zijn kans waar en sluit aan in de stoet schepen die zich langzaam richting brug beweegt. We moeten een paar keer heen en weer steken en ik kom er achter dat het handig is om de hendel met je voet te bewegen. Je hoeft dan niet te bukken en kunt blijven kijken wat er gebeurt. We
verontschuldigen ons nog aan een zeilboot die van koers moet wijken om ons niet van achteren te rammen, en dan is het gat eindelijk groot genoeg om achteruit het kanaal op te varen. Eindelijk weg uit de benarde situatie.

Vooruit over het kanaal is niet moeilijk. We verbazen ons over de snelheid bij het geringe toerental. Tijdens het manouvreren is dat minder praktisch maar je kunt je wel met relatief weinig herrie voortbewegen. Veel tijd om van de stress te bekomen is er niet want de ingang van ons deel van de haven is al in zicht. Het ziet er krap uit. We moeten naar binnen, rechtsaf een hoek om, om vervolgens meteen links ons staatje in te varen. Om de vaart er een beetje uit te halen, zet ik de schroef geregeld in neutraal om vervolgens weer een zetje vooruit te geven. Ik zie de box op aanwijzing van Karin. Op de gok maken we een bocht naar links... het blijkt een goede gok. Omdat ik me de snelheid niet toevertrouw en niet weet hoe dit gaat uitpakken, zet ik hem in zijn achteruit om vaart te minderen. We komen niet helemaal uit, maar zitten ook niet helemaal verkeerd. De punt is binnen de palen van de box, en de buurman komt uit zijn kajuit om ons te helpen. Heel fijn nu zo'n helpende hand. Even later liggen we op onze plek. Ik krijg meteen een goede tip van de buurman die meteen in de gaten heeft dat we hier totaal geen kaas van hebben gegeten. Hij legt uit hoe je de landvast makkelijk om de paal legt met behulp van de pikhaak. Karin worstelt op het voordek met de knopen en ik balanceer op het achterdek met pikhaak en touw. Wat een sport is dit. De buurman kan er gemoedelijk om lachen en dat is in dit stadium misschien ook wel het beste. We zijn uitgeput van de spanning en concentratie. Eerst een bakje koffie en bekomen van dit alles. De zus van Karin heeft onze vuurdoop met foto's vastgelegd. We bekijken de foto's maar kunnen er nog niet erg hard om lachen. In niet-bewegende weergave ziet het er prachtig uit. Het zijn onze eerste beelden.

Een boot kopen ... dat doe je niet zomaar

Het is 24 mei als we aankomen in de jachthaven waar Berend zojuist de boot uit het water haalt. Het is een heel gevaarte en het vereist de nodige precisie om hem met de trekker/oplegger over de botenhelling op de kant te trekken.

We begroeten Berend die een trapje heeft meegebracht om ook in de kajuit te kunnen komen. Het is prachtig weer en we nemen ruim de tijd om alles nog eens uitgebreid te bekijken. Ik snuffel achter alle luikjes, kijk onder de banken en afdichtschotten om een beeld te krijgen van wat zich daaronder afspeelt. De motor is ziet er niet gek uit, maar wat zegt dat? We hebben hem bij de vorige bezichtiging horen lopen. Het starten ging vlekkeloos, er waren geen rookwolken, geen raar getik of geklop. De tweecilinder stampte rustig bijna routinieus. Afgelopen winter is er diesel lekkage geweest tijdens de winteropslag maar die is verholpen. De dieseltank is door een gebroken slang leeggelopen in de motorruimte en de geur van diesel is nog sterk aanwezig. Wat minder mooi is, is dat er ook wat diesel onder de kajuit terecht is gekomen en in het lage houtwerk is getrokken. Nou heb ik diesel nooit vinden stinken maar de meningen lopen daarover uiteen. Als je een raam openzet is het meteen verdwenen waaruit ik meen op te maken dat het wel meevalt. Er lijkt nog wel wat diesel te lekken via een afdichtringetje, maar het is niet veel. Het moet alleen wel worden opgelost. Ik realiseer me dat we motorisch een zeker risico lopen gezien onze kennis.

De tijd vliegt voorbij. Het is al middag als Berend poolshoogte komt nemen. We hebben dan eigenlijk het besluit al genomen. WE DOEN HET!!
We spreken af dat we het dieselprobleem contractueel oplossen en daarmee is de koop gesloten. Bij een bakje koffie in het havenkantoor tekenen voor de koop. We hebben een boot gekocht!!
We raken opgewonden bij de gedachte dat de boot nu van ons is terwijl we eigenlijk helemaal niet weten wat varen inhoudt! Het is letterlijk een sprong in het diepe maar het voelt goed.

Berend stelt voor de boot nog even op de kant te laten zodat we de gelegenheid hebben om wat te doen aan een aantal roestplekken. Ook moet er een nieuwe laag anti-fouling worden aangebracht. Het lijkt me een verstandige keuze aangezien hij nu toch op de trailer staat.
Als we terugrijden realiseren we ons dat we morgen wat te doen hebben....