Dagboek van een scheepshond I

Banjer onze scheepshond, een witte retriever, was vorig jaar in september 5 maanden oud. We konden hem zonder probleem op de punt tillen en hij liep in de haven gewillig met ons mee.

Nu, 7 maanden later, weegt hij 30 kilo en zit in wat hondenkenners noemen 'de tweede angstfase'. Dat betekent dat alles plotseling weer spannend en eng is. Dus om hard tegen te blaffen, voor weg te rennen of vol voor in de ankers te gaan. En steigers en boten vallen in die categorie. Verder alles in de haven dat klappert, heen en weer beweegt of er gewoon onbetrouwbaar uit ziet.

Tsja, en daarop waren we even niet voorbereid. De boot lag er net in en we haalden Banjer uit de auto. Niets vermoedend liepen we naar de steiger en wat we ook maar probeerden, hij ging er niet op. Zelfs niet een heel klein stukje. Wat nu? Uiteindelijk tillen we hem maar op en zetten hem op de punt. Op zijn buik kruipt hij naar de kajuit en kiest vervolgens het linker gangboord om voor de kuip te blijven steken op het schot. Hij is bang en weet niet goed wat hij moet doen. We tillen hem over het schot dat het gangboord van de kuip scheidt en prijzen hem vervolgens de hemel in. Gelukkkig we zijn aan boord.

Na een poosje moet Banjer plassen en ik til hem over het schot naar het gangboord. Hij durft er zelf niet overheen te stappen. Vervolgens gaat hij liggen piepen en komt niet meer vooruit. We leggen matjes op de punt omdat die schuin afloopt en wat glad is. Na een poosje komt hij schoorvoetend, buik vlak boven het dek, oh nee toch niet...weer in zijn achteruit tot zijn achterkant het schot raakt. Na een paar pogingen durft hij wat verder en kan ik hem van de punt tillen. Terug weer hetzelfde liedje maar nu nog harder blaffen en wegrennen als ik hem wil optillen. Ja, als retriever laat je je niet twee keer foppen. Na een aantal keer dit ritueel boot op, boot af, besluiten we om met hem over de steigers te gaan lopen. Zonder riem, doorlopen en niet omkijken, af en toe roepen. En ja hoor hij komt kruipend over de steiger mee. Schichtig op zij kijkend naar het water alsof daar ieder moment een zeemonster kan opduiken. Bij het eind van de steiger is hij al weer op de terugweg, zo'n 15 meter vooruit en telkens omkijkend. Graag zo snel mogelijk er weer af als dat kan. Zo volgen nog een paar steigers. Mensen kijken vreemd op als ze een hond voorbij zien tijgeren. Toch lijkt het wat beter te gaan.  Desondanks is het als hij de boot op moet nog steeds hetzelfde.

Zo zijn we nu een paar weekenden bezig en inmiddels gaat het goed. Al na een aantal steigerwandelingen liep hij redelijk rustig mee. Van een trapje hebben we een soort hondenloopplank gemaakt door de sporten af te dekken met een houten plaat. Daarop vloerkleed. Met een haak hangen we hem aan de rand. Dit is het prototype en Banjer durft er al mee van de punt af. Het lijkt wel wat op een hondenglijbaan. Er mogen nog dwarslatjes op het vloerkleed voor extra grip. Als we hem er met 4 poten op zetten durft hij ook naar boven. Het schotje bij het gangboord is geen probleem meer en hij loopt inmiddels uit zichzelf naar het voordek als er iets interessants voorbij komt. De trap af de kajuit in gaat ook, zij het nog wat onbehouwen. Maken dat je wegkomt dus als hij in flip-de-vliegende-eekhoorn-stijl naar beneden komt. Naar boven gaat alleen met een aanloopje of een zetje.

Onze volgende uitdaging is roeien in Schildpad.

Alweer geen weer

April 2013 - Over een paar weken gaan we het water in en het weer zit niet mee. Het is werken tussen de buien door. Sneeuwbuien welteverstaan. Met dekzeilen ontstaat gaandeweg een soort tent en daaronder is het redelijk droog. Een aantal delen van het onderwaterschip zijn kaal gemaakt omdat er veel roestplekken door kwamen. Na 5 lagen Primocor ziet het er weer mooi uit. Dit spul droogt trouwens ook bij lage temperaturen en dat is nu wel zo prettig. Uiteindelijk de antifouling er op (Hempel Mille Plus / 3,5 Liter).  De oude laag heeft dit keer goed gehouden.
De zwaarden krijgen een nieuwe laklaag. Dat gaat makkelijk met het nieuwe systeem (Owatrol D1/D2). Even schuren met wat D1 en waterproef schuurpapier. Vervolgens afnemen met een doek. Laten drogen en D2 erover. Eigenlijk een dag drogen maar na een uur kan in geval van nood ook. Er gaan 2 lagen D2 op de voorkant. De achterkant laten we voor wat het is.
De houten delen bij de zijklampen en het roer krijgen ook een beurt. In de kuip is het hout aan stuurboord kaalgemaakt en in de olie en lak gezet. Het ziet er een stuk beter uit zo.
Het raam is gerepareerd en geplaatst. Er was nog wat werk om de randen van de uitsparing in de kajuit te ontroesten en weer vlak te plamuren. Zie ook bij verslag werkzaamheden. De kajuit is rondom geschuurd en nu is het alleen nog wachten op een goede dag om te schilderen.

Spinnentijd

Het is najaar en spinnentijd. Je vindt  de beestjes overal en ze maken creatieve overspanningen tussen de palen van de boxen en de landvasten. Met wat dauw en een ochtendzonnetje levert dat een mooi schouwspel op.
Dit weekend zijn we op de boot en zeilen op het meer. Boven de 23 graden is het druk op de kanalen. Je vaart met de stoet mee door de groene algenprut. De openheid op het meer is meer geliefd bij de zeilers. In oktober gaan we weer op de kant, dus nog even genieten zolang het kan.

Klik voor slide show

De Bonte Hond

Als Sander en Jan weg zijn spreek ik nog een tijdje met onze achterbuurman. Hij heeft ook een Westerdijk en we hebben het over de boten. Het is leuk om te horen dat we ongeveer tegen hetzelfde aan lopen. De mislukte experimenten, de kleine successen, aangeboren ongemakken en creatieve oplossingen.

Even later ga ik de boel schoon maken. Het touw van de puts knapt. Met de pikhaak komt hij weer ergens boven. Het is voor het eerst dat ik op de boot ben zonder het gevoel iets te hoeven doen. Dat is best een openbaring na al die jaren klussen. Niet dat het af is maar voldoende af om je er niet aan te hoeven ergeren. De combinatie van olie en lak van Owatrol (D1 & D2) bevalt erg goed. De zwaarden, de bolders en de blokken zijn hier van het winter mee gedaan. De kopse kanten van de zwaarden en de bolders bladderen voor het eerst niet af aan het eind van het seizoen. De olie zorgt er voor dat het hout op beschadigde plekken niet direct verkleurt. Het mooie van het systeem is dat het eenvoudig is om er een laag bij te zetten. Ook tijdens het seizoen als dat nodig is. De lak werkt ook goed haarscheurtjes weg in de met Epifanes gelakte delen. Omdat de lak vrij dun is vloeit het goed in. Nog wel even zien hoe het houdt.
De rest van de familie arriveert aan het begin van de middag met onze nieuwe aanwinst: scheepshond Banjer! Banjer is een witte Golden Retriever van 13 weken oud. Hij is al een paar keer op de boot geweest maar heeft nog niet gevaren of overnacht. We blijven hier de rest van het weekend want er is havenfeest met springkussens, elastiekspringen op een trampoline (...), reddingshonden, palingroken, visnetknopen en prachtige stoommachines. Het is gezellig in de haven. We leren veel nieuwe mensen kennen.
Banjer geeft ook veel aanspraak en voor het eerst valt het ons op hoeveel honden er eigenlijk rondlopen. Vandaag en morgen zijn er demonstraties met reddingshonden door 'Waterwerk'. We gaan kijken hoe de New Foundlanders mensen uit het water halen en boten naar de kant trekken. Als we een poosje hebben gekeken komen we in gesprek met een van de mensen van Waterwerk. Omdat Banjer zijn entingen heeft gehad, en 13 weken is stelt hij voor om hem te leren zwemmen. Hij krijgt een reddingsvestje aangemeten en gaat vervolgens onder deskundige begeleiding te water. Het begin is wat onwennig en spannend, maar gaandeweg begint hij toch aardig te zwemmen. We waren in de veronderstelling dat alle honden konden zwemmen, maar het schijnt dat bepaalde exemplaren niets doen en gewoon zinken. Door de achterkant te ondersteunen leren ze de honden om goed de achterpoten te gebruiken. Dat doen ze niet meteen uit zichzelf waardoor ze gaan spartelen met de voorpoten omdat de achterkant wegzakt. Het is een leuk gezicht en Banjer krijgt applaus van de kant. Daarna is hij uitgevloerd en slaapt tot in de avond.

'Maritieme training'  Banjer

De volgende dag varen we een rondje. Er staat een Zuidenwind en na een rondje door een kanaal en om het meer gaan we op de fok terug naar de haven. Martijn is helemaal vol van het zeil hijsen. Dat hoort namelijk bij piraten, dus stoer en spannend en leuk om te doen. Hij hijst het grootzeil toch al een heel stuk. Als we stil liggen mag hij met zwemvest zelfstandig overal lopen. Hij vindt het fantastisch om het voordek te schrobben. Benieuwd hoe lang dat blijft... Na het aanleggen begevenwe ons weer naar de springkussens, trampolines en gerookte paling. De mensen van Waterwerk hebben Banjer al snel in het vizier. Hij mag nog een keer zwemmen en dit keer gaat hij in een bootje een eind mee het water op. Daar laten ze hem er uit en begeleiden hem naar de kant. Hij doet hard zijn best maar vindt het nog best spannend. Van de kant wordt hij door de omstanders aangemoedigd en geroepen. Dat schijnt te helpen om hem in de goede richting te krijgen. Hierdoor is hij plotseling zo bekend geworden als de bonte hond. Als we even later door de haven lopen horen we telkens 'Hé Banjer!!' als hij wordt begroet door mensen die wij zelf niet kennen. Leuk! Het is een gezellige haven en we zijn blij dat we hier liggen.

Vader en zonen

Vader en zonen

Sander is over uit Portugal en we hebben het idee opgevat om samen met Jan te gaan varen. Voor Jan is het een al heel lang een wens om samen met zijn zonen een dag te kunnen zeilen. vanwege de afstand met Portugal is de gelegenheden daarvoor schaars maar dit keer is het gelukt. Helaas gooit het weer roet in het eten. Vrijdagochtend is het windkracht 6-7 met uitschieters en regen. We besluiten het ochtendprogramma te schrappen en spreken af om twee uur. Bij de haven gekomen ziet het er niet naar uit dat er nog gezeild kan worden. De windfiles geven wel een verbetering vanaf een uur of 5. We drinken koffie en maken toastjes met kaas tot het bijna 5 uur is. De wind is inderdaad wat gaan liggen. We besluiten de boel klaar te maken om te gaan varen. Een stukje het meer op hijsen we de zeilen. Als we net op koers liggen zien we in de verte een bui aan komen. De wind trekt plotseling flink aan en het servies vliegt door de kajuit. Goed dat we de afsluiters nog even hebben dichtgedraaid. Het aanvankelijk rustige water heeft schuimkoppen en we gaan in volle vaart het meer over. Het duurt even tot we zijn gewend aan de plotselinge omstandigheden en het gerinkel in de kajuit is opgehouden. Als na een poosje de bui voorbij trekt is het even plotseling weer rustiek zeilweer tegen een ondergaand zonnetje. Zo krijgen we nog een paar buien maar de wind neemt steeds meer in kracht af. Al met al is het een prachtige avond om te zeilen en we varen tot een uur of 8 waarna we het 'gat bij de molen' opzoeken om te ankeren. Dit is mijn favoriete plek. Het is er ondiep en wordt daarom minder bezocht. De meeste boten blijven bij het eilandje en gaan niet dieper het gat in. De bami laat zich goed smaken en gaat schoon op. De rest van de avond praten we bij met een glas wijn en een port voor de liefhebbers. We zitten in de kuip en het is helder onder een volle maan. Het water is inmiddels blak en om ons heen klinken de nachtgeluiden van de water- en weidevogels. Het is een fantastische avond en het is 1 uur als we naar bed gaan. De volgende morgen varen we na het ontbijt (en veel koffie) terug naar de haven. We gaan dit nog eens doen zodra daar de gelegenheid voor is!

Verfkrabber vs pro scraper

Ik heb wat met gereedschap en zo af en toe wordt de verzameling aangevuld met wat nieuws. Als regel houd ik aan dat het dan wel meteen inzetbaar moet zijn, anders is het hek van de dam. Dat rechtvaardigt ook meteen de aanschaf. Meestal is het dan iets dat nodig is voor een klus of zorgt voor beter resultaat. Maar wat als het iets is waarvan je niet weet of het uberhaupt werkt?
Zo gooide ik afgelopen week op de koopavond van de vereniging de Pro Scraper in mijn mandje nadat ik het ding drie keer in mijn handen had gehad en weer terug gelegd... Een cadeautje voor mezelf want immers 10% korting zeg maar. Ergens in de overtuiging dat het ding werkt en dat het beter moet kunnen. En....dat kan. Na twee halen overtuigd. Het is en geel kunststof handvat in de vorm van een flauw vraagteken. Aan het begin van de haak zit een scherp schraapmes dat wisselbaar is. Ik ben rechts dus drukken doe ik met links op de kop van de haak. Aan de poot houd je met rechts vast en daar heeft het een handvat. Het ding gaat als een speer en levert mooi egaal en glad werk. Scheelt ook met schuren. Het wordt aan de man gebracht als krabber met afzuigmogelijkheid, want je kunt er een stofzuiger op aansluiten die de troep opzuigt, maar dat is vergeleken bij het ergonomisch rendement bijzaak. Ik denk dat het een keer sneller En lichter werkt dan de conventionele krabber. Ik ben er blij mee. Eens kijken of er ook andere maten zijn en vervangingsmesjes hoewel je de mesjes ook kunt slijpen.

Schildpad

Schilpad is onze nieuwe volgboot. Hij is net groot genoeg voor drie personen en hij was in de aanbieding inclusief peddels, pomp zitbankje en reparatiemateriaal. Er zit een tas bij en op die manier is hij goed te dragen hoewel je er niet te ver mee moet lopen. Opblazen is in 10 minuten gedaan en kan eventueel ook aan dek. We hebben er een walpen en een klein klapankertje bij gekocht en sindsdien gaan we regelmatig met Schildpad op avontuur. Dit ter compensatie van het gebrek aan aanlegplaatsen. Op deze manier kunnen we altijd naar de kant om te voetballen of de omgeving te verkennen. Gewoon klooien op het water blijkt ook erg leuk waarbij het ankertje favoriet is. En ook het roeien is leuk. Schildpad heeft namelijk geen motor hoewel Martijn al direct opmerkte dat die er wel op zou kunnen (wijzend op de verstevigingsplaat. Hoe weten kinderen van 4 dat?). Eerst leren roeien en dan zien we wel verder was het antwoord. Bovendien hebben we bedenkingen bij kids die volgas door de haven raggen. Voorlopig is dat nog geen issue. Onlangs roeiden we naar een eilandje. Daar aangekomen gingen we aan land en stuitten op een nest van een gans, vol met eieren. Martijn keek zijn ogen uit. Toen we wegroeiden kwam moeder gans voorzichtig een kijkje nemen. We denken dat we de komende tijd nog veel met Schildpad gaan beleven.

Nieuwe-thuishaven

Het is gemoedelijk en rustig in Nieuwe-thuishaven. De sfeer in een verenigingshaven is duidelijk anders dan een commerciële haven. De faciliteiten zijn basic maar goed. Er is een actieve club zeilers in verschillende klasses en ieder weekend wordt er zeilles gegeven aan de optimistjes. Weer of geen weer. Als er veel wind staat zeilen ze in de 'kom' enigszins beschut door de houtwallen rond de haven. Deze wallen zijn in dat opzicht een voordeel. Ze breken de wind waardoor het in de haven een stuk minder waait. Dat was in Friesland wel anders. Daar kwam de wind over het vlakke land en was aanleggen met windkracht 5 soms al een uitdaging. Hier hebben we daarvan veel minder last.
Martijn moet nog een beetje wennen en heeft het nog wel eens over Oude-thuishaven. Daar waren een paar dingen die hij erg leuk vond en die heb je hier niet, of anders. Wennen dus en nieuwe dingen ontdekken. Zoals de kikkers in de sloot waar je met een plank overheen kunt, en sporen die door het betonnen pad lopen. Ze hebben drie tenen met nagels, dus onmiskenbaar de sporen van dino's. Kleintjes dan natuurlijk.

Een nacht achter anker

Nu we 10 minuten van huis liggen, zijn we geregeld in de haven te vinden. Soms alleen om even op de boot te zijn en niet eens zozeer om te varen. Het is lekker om 's middags langs te wippen en in de kuip in de zon te zitten onder het genot van een hapje en drankje (hoewel die zon het de laatste tijd flink laat afweten).

Het nieuwe vaargebied heeft weinig aanlegplekken in vergelijking met Friesland. Daar komen achter als we een 'verkenningsrondje' maken met de bedoeling om 's avonds ergens te overnachten. We komen er al snel achter dat aanleggen hier anders werkt dan we gewend zijn. We hebben een eilandje op het oog maar daar aangekomen blijkt het eigendom te zijn van een zeilvereniging. Op het eiland staat een starttoren. Als we er omheen varen zien we een bord waarop staat dat niet-leden liggeld moeten betalen. Niet dat we nog willen want het ligt tjokvol. Wat laatkomers verdringen elkaar om de laatste plekjes. Nee, ons niet gezien. We varen verder en komen bij een soort uitstulping van het meer. Hier zijn veel plekjes in de luwte. Overal kleine steigertjes maar die zijn allemaal eigendom. We besluiten het anker uit te gooien in de luwte van de rietkraag. Een eind verderop heeft een zeilboot hetzelfde gedaan. Hij kan hier niet komen want er staat maar 80 cm water. Ankeren hebben we tot nu toe weinig gedaan. Het was niet nodig en voor Martijn is het leuker als hij de kant op kan om te spelen. Het duurt even voor we de ketting zo hebben belegd dat de lak niet teveel beschadigd. De rest van de middag zitten we samen op het voordek. Eten, vissen, spelen met Martijn. We zijn een piratenschip met een echt anker. Dat spreekt wel tot de verbeelding.
 
De avond valt bijna als de rust plotseling wordt verstoord door een schot. Naast ons ketst iets in het water en in mijn ooghoek zie ik een gans uit de lucht in het riet vallen. We schrikken ons rot van de knal. Een hond worstelt zich door de rietkraag op zoek naar de aangeschoten gans. Ik ga op de punt staan en zie nu ook de jager. Ik roep of hij een beetje uitkijkt. "Ik schiet in de lucht hoor, niets aan de hand" is zijn reaktie. 'Het geeft me toch geen fijn gevoel' roep ik. Hij mompelt wat en loopt langzaam weg. Een eindje verderop is een motorboot komen liggen en daar pakken ze het ietsje anders aan als de man voorbij loopt. Het begint met een scheldkannonade gevolgd door een tirade in plat amsterdams. Er ontstaat een discussie over en weer waar ze niet uit komen. Pff welkom in Noordholland. Geen aanlegplekken, de hagel vliegt je om de oren en nog viswijven op de koop toe. Hebben we hier wel goed aan gedaan?
Als de avond valt liggen we inmiddels een halve dag achter anker en zijn vertrouwd met het idee dat we blijven liggen. We besluiten hier vanavond te blijven. We hebben genoeg ruimte rond het anker om te kunnen draaien en mochten we losraken dan is de kans het grootst dat we aan de overkant in de rietkraag belanden. Geen probleem dus.
 
De volgende morgen liggen we nog steeds op dezelfde plek. We hebben heerlijk geslapen en eigenlijk helemaal niet meer gedacht aan het anker. Op de marifoon horen we een windwaarschuwing. We besluiten naar de haven terug te varen. Daar aangekomen leggen we aan. Dat gaat nog wat onwennig want de situatie is heel anders dan in Friesland. De box is veel smaller maar dat blijkt eigenlijk een voordeel. Als de neus tussen de palen is kun je veel beter bij de palen en het touw dat we hebben vastgemaakt tussen paal en steiger. Alleen moeten we voorzichtig zijn om de zwaarden niet te beschadigen. Eruit varen gaat ook makkelijker omdat we hier meer ruimte hebben tot de boxen achter ons. Als we liggen begint het te waaien,, kracht 7-8 bij vlagen. We zijn blij dat we binnen liggen.

Over en weer

26 maart 2011 -   Drie jaar geleden werden we lid van de plaatselijke zeilvereniging en kwamen op de wachtlijst voor een ligplaats. Eerder dan verwacht hebben we een plek gekregen. We verruilen Friesland voor Noordholland al is het met pijn in het hart. In de afgelopen jaren zijn we verslingerd geraakt aan het prachtige natuurgebied dat ons vaargebied was. We kennen alle mooie aanlegplekjes en doorsteekjes en zijn er inmiddels helemaal thuis. Daar staat tegenover dat het voor ons ver van huis is en dat maakt vooral het onderhoud lastig. We hebben besloten het voorlopig dichter bij huis te proberen al gaan we er qua vaargebied voor ons gevoel op achteruit. Het voordeel is wel dat we straks in 10 minuten bij de boot zijn waardoor we het varen beter kunnen combineren met het dagelijks leven.

Afgelopen weekend zijn we uit het water geweest en heeft het onderwaterschip een beurt gekregen. Metname langs de lasnaden en bij de kielbalk zaten sporen van roest. Deze zijn schoongemaakt en behandeld met Amerlock. Dit goedje ook gebruikt voor een paar roestplekken bij de watergaten op het achterdek en de gangboorden. De behandeling met normale primer op de gangboorden van twee jaar geleden was onvoldoende. Eens kijken hoe dit houdt. Ook de bovenkant van de kajuit is geschilderd en hier en daar zijn wat plekjes op de romp bijgewerkt. We zijn tevreden met het resultaat van tweeënhalve dag. Het is opgeknapt.

Vandaag vertrekken we voor de overtocht van zeker een dag of 4. We hebben er een week voor uitgetrokken. Voor de zekerheid. De grootste uitdaging wordt het IJsselmeer en de verschillende sluizen waar we door moeten. Dat hebben we nog niet eerder gedaan dus wel weer spannend. We laden alles aan boord, nemen afscheid van Irma en Karin's moeder die de auto terug naar huis rijden. We vullen de watertanks met behulp van jerrycans want het water staat vanwege de nachtvorst nog niet op de kranen. Na alle voorbereidingen nemen we afscheid. Raar om hier voorlopig niet terug te komen.

Het eerste deel van de tocht gaat door Friesland. Vervolgens willen we het IJsselmeer over en bij Medemblik de polders van Noordholland in. Metname het IJsselmeer is van een ander kaliber dan we gewend zijn. In de voorbereiding hebben we het nodige uitgezocht. De marifoon is het afgelopen weekend ingesteld op onze eigen ATIS-code. De motor heeft een beurt gehad waarbij ook de brandstoftanks zijn schoongemaakt. Dit laatste bleek nodig want er had zich in de loop van jaren aardig wat prut en condenswater onder in de tanks gevormd. Ik kende het verhaal van de klassieke motorpech bij boten die na lange tijd, of zoals wij voor het eerst op open water komen. Door de golfslag verspreid alle prut, die normaal onder in de tank blijft, zich door de brandstof en komt in de motor terecht. Afgemeten aan onze hoeveelheid prut hadden we de overkant zeker niet gehaald. Er is ook een nieuwe warmtemeter geplaatst want de oude was stuk. Voor vertrek maak ik een 2mm nylon touwtje aan de gashendel onder het motorluik. Het loopt via een inkeping die er al zat uit de bun naar buiten en is afgeknoopt op precies de juiste lengte. Een probeersel en het product van nachtelijk denkwerk. Gebaseerd op hand en voetgas zoals een trekker dat heeft. De gashendel loopt namelijk erg stroef. Bij het bedienen ervan moet je zover bukken dat je geen overzicht meer hebt. De bedoeling is om de handel als handgas te gebruiken, dat staat bij manouvreren op stationair, het touwtje is variabel gas en kan rechtop staand bediend worden. Bij normaal varen kan het touwtje weg.

De circel is rond
We vertrekken van precies dezelfde plek waar we jaren geleden onze eerste hachelijke vaarmeters maakten: de botenhelling bij de jollenstijger, met de neus de verkeerde kant op. Het cirkeltje is rond en dit keer vertrekken we voor een nieuwe episode van ons vaaravontuur. Als we achteruit varen herinneren we onze eerste kennismaking en verbeten schermutselingen met een eigenwijze zeeschouw die een andere kant op wilde dan wij. Toch wel wat bijgeleerd de afgelopen jaren. Het touwtje werkt goed en door het overzicht hebben we wat meer controle over de manouvre en hoeveel gas daarbij nodig is. Dit hadden we veel eerder moeten doen, wat een verademing. In tegenstelling tot de eerste keer varen, hebben we de boel nu wel onder controle en zijn we na een paar slagen gekeerd met de neus in de goede richting. Tabee thuishaven, tot ziens. Met Martijn zwaaien we naar ons oude plekje. Hij vindt het maar niets. Niets leuker dan thuishaven.

Het is vroeg in het seizoen en de bruggen en sluizen worden nog volgens winterregeling bediend. En in een aantal gevallen betekent dat mogelijk 'niet bediend'. Dat geldt ook voor de eerste brug: op aanvraag. Toch gaan we het proberen want we willen vertrekken. Mogelijk moet dan meteen de mast plat maar dat zien we dan wel. We hebben mazzel als we een werkschip uit het kanaal zien komen. Het enige obstakel (de brug) van vandaag werkt mee. We passeren samen met een ander schip. Geen idee hoe het nou zit, dus we houden het maar op mazzel. We varen door een open sluis over het Zuidelijk meer en dan komen we steeds meer in gebied dat we nog niet kennen. We genieten dat we op weg zijn. De motor stampt rustig en gestaag door. De avond valt al snel en we vinden een plek voor de nacht, ergens in een verloren hoek. Het is er uitgestorven en stil en de zon gaan fraai achterop onder. In de verte een molen. Om ons heen de geluiden van vogels die in de rietlanden naar voedsel zoeken. Dit zullen we nog missen.

Dag 2 - We vertrekken pas laat en zitten duidelijk nog niet in het vaarritme. Het nodige gerommel aan boord, tijd om te spelen aan de kant en ja, toch nog maar een kopje koffie. En dan eindelijk vertrek. Doel is Stavoren. Het is een prachtige tocht. Vooral het stuk over de Fluessen. Het is er uitgestorven en voor het eerst merk ik dat je zittend op de bank kunt sturen zonder dat dat binnen de kortste keren gevaarlijke situaties oplevert. Af en toe checken op ander verkeer is voldoende. Dat is wel wat anders dan de drukte die we van het hoogseizoen gewend zijn!

Ik stuur van ton naar ton en geniet van het bijna blakke water. Karin en Martijn zitten op de voorplecht en vermaken zich daar kennelijk uitstekend. Ja dit is het betere varen. Alleen het zeil ontbreekt. In de middag leggen we aan bij Marina Friesland even voor de Warnserbrug. Het doet er wat desolaat aan en de meeste schepen staan nog op de kant. We pikken de stroom aan en maken eten. Martijn speelt met zijn dino's op de kant bij een knotwilg. Een geslaagde dag.

Dag 3 -  Vandaag wordt een spannende dag. Voor het eerst door een sluis en het IJsselmeer over. We vertrekken nu wel vroeg. De koffie smaakt niet zo en we willen het liefst gaan. We luisteren nog het weerbericht, trekken de zwemvesten aan en draaien de afsluiters in de kuip dicht. Het kompas wordt geplaatst, voor het eerst in jaren. Na de brug varen we de Johan Frisosluis in en leggen vast. Karin staat voorop, ik met het touwtje in de aanslag; we zijn er klaar voor...op scherp... De deuren gaan dicht. Nu gaat het gebeuren...we beginnen langzaam te zakken...en...Hee roept Karin van voor, de deuren gaan al open! We schieten spontaan in de lach. We zijn goed en wel vijftien centimeter gedaald. Lekker dan. Gelukkig hebben we nog een uitdaging in het verschiet om er toch nog een spannende dag van te kunnen maken. We varen de havenmond uit. Aan de ton aan stuurboord te zien staat er een flinke deining, tenminste vergeleken met wat wij gewend zijn. En dat klopt. Goed en wel de havenmond uit begint het geschommel. de giek die alleen aan de schoot vast staan begint vervaarlijk heen en weer te slaan. Ik zet hem vast met een touw naar beide bolders op de achtersteven. We checken even de marifoon. Hadden we beter gisteren kunnen doen maargoed. Afgelopen seizoen heb ik het bedieningscertificaat gehaald maar we hebben tot nu toe nog nooit gezonden. Dat kwam omdat de Atis van de vorige eigenaar er nog in stond. Die instelling is gelocked en kan alleen met een speciale fabriekscode worden gewijzigd. Inmiddels heb ik die code en is de instelling gewijzigd. Meldpost IJsselmeer...hier Papa Bravo negen zeven twee een...voor test...hoe ontvangt u mij?, over.........Papa Bravo zeven negen twee een (Huh!???)...ontvangst niet al te best...ruis op de marifoon, over. Mmmm, zo te horen hebben we weer een klusje, maar zolang ze ons verstaan is het voor nu even goed. Handig zo'n apparaat en de wetenschap dat je hulp kunt inroepen als er echt iets aan de hand is. Het is windkracht vier en het zicht is goed. Het blijkt nog een hele toer om de boel op koers te houden en die koers is dwars op de golven...we laten het maar zo en hijsen de fok en laten het zwaard zakken om wat stabieler in het water te liggen. Dat helpt. Een vriendelijke man bij de haven vertelde dat de golfslag aan de kust het sterkst is. En dat blijkt te kloppen want een eind verderop wordt het water wat rustiger. Martijn vindt het geschommel in het begin maar niets, maar dat gaat al gauw over. Na drie kwartier gaat hij in zijn kooi een boekje lezen en laat het hele gebeuren verder aan zich voorbij gaan. Het gaat fantastisch. Behalve de koers dan want we komen onder de Hop uit terwijl we bovenlangs het werkeiland hadden gemoeten. Vanaf de Zuidelijke boei steken we terug richting Medemblik dat we van een afstand niet goed konden plaatsen. Een collega had het over markante molens maar overal waar we kijken staan molens... Bij nader inzien snappen we nu welke hij op het oog had. De golven op stuurboord hebben ons langzaam steeds verder van koers geduwd. Na een klein half uur zijn we er. Binnenlopen in Medemblik is een feest, tenminste als de haven zo stil is als nu. We leggen aan in de buitenhaven aan de linker kade voor de brug. Als we afremmen voor de kade slaat de motor af. Geen punt want we liggen al stil, maar wel vreemd. Bij het vastleggen zie ik dat er een landvast van het achterdek in het water hangt en dan weet ik plotseling de oorzaak van het afslaan van de motor...touw in de schroef...ai. Hoe is die landvast in het water terecht is gekomen? Hangend over boord en van de kant wikkelen we met de pikhaak het touw slag voor slag uit de schroef. We hebben geluk want het water in de haven blijkt verrassend helder. Je kunt de schroef gewoon zien. Na een poosje hannesen is het touw los. Het is nog heel. Voor ons legt een 15 meter cruiser aan. Als we de mannen spreken blijken ze ook uit Stavoren te komen en zijn enigszins opgelucht dat ze er zijn. Dan doen we het nog niet zo slecht met onze negen meter en een kleine van vier. We wandelen door Medemblik en melden ons bij de havenmeester. We maken een afspraak om morgenochtend door de brug en de Westerhavensluis van Medemblik te kunnen en krijgen het nummer van de Overlekersluis. Daar maken we een afspraak een half uur later.

Dag 4 - We zijn nog slaperig als we de mast laten zakken waardoor het geheel wat rommelig verloopt. Als de boel eindelijk plat ligt vertrekken we voor de brug en sluis. We hebben geen idee hoe ver we vandaag komen maar we zien wel. Onder de Alkmaarsebrug hebben we weinig speling dus we vragen ons af hoe krap dat wordt. bij de Overlekersluis moeten we even wennen aan de uitstekende mast. Het toplicht dreigt langs de kademuur te gaan maar gelukkig waarschuwt de sluitwachter ons even. Als we onder de Alkmaarsebrug door zijn bellen we de Westfriese Sluis. We treffen een aardige sluiswachter die ons in zijn schema wil inpassen. Als we in de sluis liggen blijken de Braaksluis en de Roskamsluis ook van hem te zijn. Hij vraagt waar we heen gaan en wil wel met ons meerijden als we vandaag door willen varen. Dat laten we ons geen twee keer zeggen. We zien elkaar een poosje later weer bij de Braaksluis. Vooral het stuk naar de Roskamsluis is mooi om te varen. We maken er nog een praatje met de aardige sluiswachter. Na de Roskam zoeken we een plekje om te overnachten. We leggen aan even voor de passantenhaven bij Broek op Lange dijk. Er wordt gevist en nog wat gevangen ook. We zijn nu vlak bij onze eindbestemming en we zullen morgen aankomen. Al met al is het allemaal erg goed verlopen zij het met de nodige mazzel.

Dag 5 - Inmiddels hebben we redelijk onze draai gevonden. Het leven aan boord bevalt goed en het varen zelf gaat steeds beter. Alle obstakels hebben er voor gezorgd dat we inmiddels niet meer in de stress zitten voor een brug of sluis. Hoewel je sluizen in soorten en maten hebt. Als het druk is wordt het vast wat anders.We varen het laatste stuk. We gaan onder de Bolspoorbrug door die maar 2.12 m.is. Heel langzaam en het past precies. Dat is mazzel anders hadden we hier moeten wachten op bediening. We zijn verbaasd dat we hier onderdoor passen. Zou het waterpeil laag zijn? Geen idee eigenlijk. Na een paar uur varen komen dan aan in onze nieuwe thuishaven. Het is even zoeken naar de juiste box. We denken die te hebben gevonden maar we komen vast te zitten tussen de palen...het past niet! Navraag bij de havenmeester blijkt dat we een nummer aan de andere kant hebben. Die boxen zijn ruimer. We blijven met indraaien nog even met de vallen haken achter de meerpalen aan de andere kant. Het wordt hoog tijd om die mast overeind te zetten. We zijn er. De haven is nog leeg. Er liggen een paar boten. Dat zal de komend weken snel veranderen. We blijven hier vanavond en gaan morgen naar huis. Het was een geslaagde overtocht en een mooie ervaring. Voorlopig zijn we hier thuis.

Kloppend hart

18 maart 2011 - We hebben sinds kort contact met Alfred. Hij werkt bij een werf in Sneek en heeft veel verstand van de oude SABB motoren. Via internet zijn we aan zijn naam gekomen en na een telefoongesprek maken we een afspraak om onze diesel te bekijken. We zijn destijds afgegaan op uiterlijk en klank, voor wat dat waard is als je niet weet wat je zou moeten zien of horen. Omdat we geen gekraak, rammelgeluiden, lekkage, startproblemen, grote rookwolken of geknal constateerden, zijn we er van uit gegaan dat het wel goed zou zitten. Dat was in het begin best spannend. Zou ie het wel weer doen?...en wat nou als hij er halverwege mee stopt? Maar met de tijd groeide het vertrouwen en werd de motor een trouwe metgezel, redder in nood, uitdaging voor de stuurman/vrouw maar bovenal kloppend hart van de 201. Martijn was 1 toen we de motor voor het eerst hoorden lopen. Hij stond met zijn moeder in de kajuit en begon spontaan te lachen terwijl ik had verwacht dat hij in huilen zou uitbarsten. Prachtig vond hij het. Ik was meteen verkocht aan het klassieke klop/plofgeluid van de tweecilinder en krijg steevast een brede grijns op mijn gezicht zodra hij aanslaat. Het zal wel een mannending zijn want Karin heeft er niets mee. Onderweg krijgen we af en toe reakties van meestal mannen op leeftijd. 'Is dat nog een echte SABB?' zeggen ze dan, om er na bevestiging aan toe te voegen:'Goede motoren...'. Ik herken bij Alfred dezelfde grijns als hij de motor start nadat hij deze aan een grondige inspectie heeft onderworpen. Mooi he zegt hij terwijl hij een paar keer het gas indrukt. We herkennen elkaar duidelijk in wat klopt en ploft en dat maakt hem nog enthousiaster. 'Nou', zegt hij terwijl hij na een poosje de motor uit zet. Prima ding. Moet wat onderhoud gedaan worden, meters repareren maar verder helemaal in orde hoor. Hij vertelt nog wat dingen over de motor en waarvoor bepaalde handles dienen. Hij is blij dat er nog mensen zijn die dit soort motoren kunnen waarderen. Het is wel behelpen en je moet goed vooruitdenken, vertelt hij. Dat is voor veel mensen een reden om de motor te vervangen. Nou zijn wij geen andere motor gewend maar dit verklaart wel het een en ander... Ik denk er later nog eens over na. Het is waar. Je drukt het gas in en het duurt even voor de motor op toeren komt. Je laat het gas los en het duur even voor het toerental naar beneden gaat. Dat vraagt wel om het nodige planwerk en leverde vooral in het begin wat onverwachte situaties op. We spreken af dat hij de motor volgende week een beurt geeft en dan ook de kapotte meters vervangt. We zijn erg blij om te horen dat alles goed is. We krijgen de tip om na de winter de motor een half uurtje te laten draaien, dan is de het vocht uit de motor. Dat doen we maar meteen. Daarna varen we naar de helling en gaat de boot op de kant want we blijven dit weekend klussen.

Een tonnetje patat

21 augustus 2010 - We zijn een dag varen met de familie van Karin. Er staat een zuidenwind kracht 4-5 en aanvankelijk twijfelen we een beetje, maar we gaan toch. We varen op de motor tegen de wind in naar het grote meer. Eenmaal onder de brug door blijkt dat er op het meer een flinke golfslag staat. Voor de verandering hebben we de afsluiters van de kuip dit keer wel op tijd dichtgedraaid... Martijn zit met Karin en Irma voorop. Hij heeft de grootste lol als de golven opspatten tegen de punt. Ze worden zowaar een beetje nat. Het is een hele belevenis en grote lol op de voorplecht. Na een uur varen windopwaarts, leggen we aan in een sloot die de verbinding vormt tussen twee delen van het meer. Het is hier een komen en gaan van bootjes. We zetten koffie en gaan uitgebreid eten op de kant. Na het eten varen we nog een stuk door naar het zuiden tot we op de weg stuiten. We zijn op een klein afgelegen meer met een bewoond eilandje. Het zou een mooie plek zijn om een keer te overnachten. We keren om en hijsen de fok om voor de wind terug te varen richting huis. We besluiten nog een omzwerving te maken en steken een vaart over, een smalle sloot in. Volgens de diepte op de kaart kunnen we hier varen. De dieptemeter begint wel regelmatig te piepen. Voor ons vaart een zeilboot die linksaf slaat, en dan zijn we helemaal alleen tussen de gras- en rietlanden. Het is duidelijk een vergeten sloot, die overigens ook steeds smaller wordt. We buigen af waardoor we beter voor de wind komen te liggen. Het gaat fantastisch zo, hoewel we ons nog steeds afvragen of dit wel kan... Keren wordt hier wel een grap, dus hopelijk is dat niet nodig. Na een poos komen we uit op de sloot waar we voor de middag hebben aangelegd om te eten. Hiervoor moeten we rechtsaf slaan en de fok naar de andere kant doorzetten. Ik bedenk me dat het wel handig is om vaart te houden anders verwaaien we gegarandeerd tegen de kant. Niet dat dat erg zou zijn; het is een zachte wal, maar het staat zo knullig als je je zeeschouw op een drukke doorsteek in het hart van het zeilmekka, in het weiland parkeert. En die Friezen maar lachen...neeeeeeh, dat gaat ons niet gebeuren. Voor de zekerheid stiekum de motor startklaar. Maar alles gaat goed. We sturen kort de bocht om en varen op halve wind de sloot in. Voor en achter ons zijn veel bootjes die de doorsteek gebruiken om naar de andere kant van het meer te komen. We moeten om een rietveldje heen maar kunnen niet te ver uitwijken vanwege de tegenliggers. Het wordt krap en ik voel dat we door de modder gaan. Even valt de snelheid weg maar met wat bijsturen komen we meteen weer op gang. De doorgang voor de tegenliggers is nu wel smal. We zijn hier een bakbeest in vergelijking met de open bootjes die zich langs bakboord verdringen. Even later komen we uit op het meer en gaan met flinke vaart voor de wind kracht 5 terug naar de brug. Na de brug hijsen we de fok weer en varen zo terug naar thuishaven (aldus Martijn). Hoog tijd voor een tonnetje patat, of doet u er ons maar twee.

Ramkoers

14 augustus 2010 - We gaan een dag zeilen met Ingeborg en Casper. Het weer zit erg mee en er staat aanvankelijk een zwakke wind uit het Noorden. Kort buiten de haven hijsen we de fok en kort daarna toch ook maar het grootzeil. We varen richting de zuidelijke meren. Na het kanaal nemen we een doorsteekje dat we onlangs ontdekten. Het is smal en de doorgang ligt verborgen achter een knik met veel groen en overhangende takken. Het zijn dit soort slootjes die zeker mijn voorkeur hebben. Het past helemaal bij het 'oudhollandse platbodem-gevoel' dat me zo aanspreekt. Na de doorsteek volgt nog een smalle sloot en dan zijn we op het meer. We varen een hoekje om en leggen aan op een stille plas om wat te eten. Er wordt gevoetbald, Casper neemt een duik en Martijn probeert zijn nieuwe kegels uit die hij net van Ingeborg en Caspar heeft gekregen. Na het eten hijsen we de fok, geven de neus een zet en varen voor de wind terug naar het meer. Hier varen wat rond en naarmate de middag vordert trekt de wind aan. We liggen op de koers van een andere platbodem die van stuurboord komt. Nadat we de voorrangsregels hebben ontcijferd (beide stuurboord zeil, maar wij zijn loef dus moeten we wijken) lijkt het er op dat we er voorlangs kunnen. Dat blijkt op een meter of 20 te gaan. Ik roep nog iets van 'past precies' naar de dame aan bakboord, maar krijg een bits 'Ja, vind je?' terug... Ze kijkt met een blik van: heb je weer zo'n stel Westerlingen die niet kunnen zeilen. En dat klopt precies, dus laten we laten het daar maar bij. Blijkbaar was onze berekening van de ramkoers iets te vrijzinnig naar het oordeel. Het ligt het met de voorrangsregels duidelijk gevoelig... In Frankrijk heb je stickers voor beginnende automobilisten, en in Cyprus rijden alle huurauto's met een andere kleur kentekenplaat (stuur rechts). Dat zou voor ons ook wel wat zijn in het drukke hoogseizoen. We beloven beterschap. Het is al met al een gezellige dag zeilen.

Swarte Wieven

30.07.2010: Vanavond zijn er veel luchtballonnen. Ze komen van over de meren. De onderste luchtlaag lijkt weinig stabiel, want ze vallen rond ons bij bosjes naar beneden. Dat levert af en toe interessante situaties op met de hoogspanningsmasten en het kanaal. Sommige stijgen na de landing weer op, anderen zakken als een plumpudding in elkaar. Het is een mooie avond en morgen vertrekken we voor een weekend varen. Dit keer vaart Irma (zus van Karin) mee en we zijn heel benieuwd hoe het haar zal bevallen.

De weerberichten zijn niet optimaal met kans op regen op zaterdag. Maar de temperatuur is goed en dat is het belangrijkste. We varen naar het noordelijk natuurgebied met de vele plassen en sloten. Allereerst de bruggen door. De spoorbrug laat op zich wachten. We passeren een schouw die op de fok vaart en besluiten hetzelfde te doen. De wind is zuidelijk, koers noord, noordwest dus dat moet lukken. We varen met de middenfok en het loopt lekker. Op het meer is een wedstrijd met Regenbogen aan de gang. Krap langs de kant kunnen we langs de boei maar het ziet er wat rommelig uit. We zetten de motor bij om wat vaart te houden. Uit de buurt van het wedstrijdveld kan de motor weer uit. We krijgen nu een aardig vaartje en komen halverwege het meer achter het eiland bij het verzamelpunt van de wedstrijd. Kunnen we hier wel langs? Met enige regelmaat schiet er een Regenboog voor of achter ons weg om zich naar de start te begeven. Niemand die echt last lijkt te hebben van een lome zeeschouw die nieuwsgierig een kijkje komt nemen. Na het eiland trekt de wind aan en komt de vaart er meer in. We duiken van het meer een sloot in langs een pontje. Het gaat super relaxed zo op de fok. We willen aanleggen op een bekende plek. Zodra we de sloot indraaien waar de plek is, blijkt deze al meteen om de hoek te liggen. Ik gooi snel de fok naar beneden en Karin stuurt richting de steiger. Mmmmmm dit gaat toch nog harder dan we dachten...meewind, oh ja...zodra het kan, spring ik op de kant en begin te duwen. Het valt niet mee en we raken met het zwaard licht de steiger. Niet ernstig gelukkig. Als we stil liggen, schieten we in de lach. Omdat het allemaal zo snel ging hebben we, zonder daar verder over na te denken, zeilend aangelegd! Met enige bedenktijd hadden we waarschijnlijk fijn de motor aangezet. Weer een ervaring rijker en ook op een paar punten geleerd hoe het niet moet...

Tegen de middag begint het te regenen en we zitten de regen uit met eten en theedrinken. Daarna varen we verder door een deel van het gebied dat we zelf ook nog niet kennen. We komen door een prachtige sloot die steeds smaller wordt. Ik kijk enigszins bedenkelijk naar de dieptemeter maar het cijfer op de kaart liegt niet! Geen tegenliggers gelukkig. We slingeren tussen de bomen door en komen uit op een bekend meer. Van hier varen we een rondje terug op de motor naar een plek in de luwte. Er wordt gevist en 'gehengeld'. Dat laatste verdient enige uitleg. Vissen doe je met een hengel (dobber,haakje etc.) en 'hengelen' doe je met een magneet aan een touwtje. We hebben nog niets 'gevangen' behalve de testlepel die we in de haven overboord hadden gegooid. Test in eerste instantie faliekant mislukt want wat Martijn en ik ook probeerden, nergens konden we de lepel vinden. Karin, die het schouwspel enige tijd had gadegeslagen, haalt hem bij de eerste worp boven water. Mmmmm daar ging ons mannenego. Een paar weekenden geleden werden we op het idee gebracht door een buurman. Hij zocht ook regelmatig met een metaaldetector en had al van alles gevonden. Zo had hij een keer een pistool opgevist (en toen maar de politie gebeld...). Dit keer bleef het bij een dubbeltje. Thuis een magneetje gekocht met een gat erin. Oogje met touwtje eraan gezet en klaar. En nu is het spannend wat we de komende tijd zullen vinden. En hopen dat we niet per ongeluk een granaat of zoiets vangen.

De volgende dag varen we terug naar het meer om te gaan zeilen. We zijn daar niet de enigen. Er liggen boeien van de Regenbogen, en het Skutsje 't Swarte Wief maakt daarvan dankbaar gebruik om haar trainingsrondjes te varen. Voor de matige wind die er staat, gaan ze loeihard. Wij daarentegen...niet. We varen een stukje achter ze aan maar op een half rondje komen ze ons met gemak twee keer voorbij! Het is een mooi gezicht. Ik rommel nog wat met het zeil, maar nee, met onze ervaring kansloos. Heel even als de wind aantrekt varen we een kort stukje gelijk op, tenminste zo lijkt het... Thuis op internet kom ik er achter dat ze meedoen in het IFKS. Er is al veel aan de boot gesleuteld. Schip verlengd, langere mast, nieuwe giek, nieuw grootzeil en fokken, zwaarden vervangen. Alles voor snelheid, en dat is te merken. Het lijkt me een ambitieus team en het zou me niet verbazen als ze nog ver gaan komen. Dit is de link naar hun website.

Als de Regenbogen komen is 't Swarte Wief snel verdwenen. Wij hebben daar wat meer moeite mee, en na een uitwijkmanoeuvre op de motor zeilen we achter het eiland langs om daar vervolgens nog meer Regenbogen tegen te komen. We houden het voor gezien en leggen aan om op te ruimen en te eten. Daarna 'op naar thuishaven' zoals Martijn zegt. Hij is dit seizoen al een hele zeeman geworden en loopt (uiteraard met zwemvest) zelf over de gangboarden. Klimt aan en van boord. Hij is al heel handig geworden in het ontwijken van de fendertouwen en loopt af en toe te paraderen alsof het dagelijkse kost is. De voorplecht lokt, en hij is telkens bezig zijn grens te verleggen, waar nodig in strijd met regels of afspraken. Het wordt gauw tijd dat hij leert zwemmen. De kans zit in een klein hoekje dat hij een keer overboord gaat, dus we houden hem nog goed in de gaten.

Aanleggen in de box gaat dit keer super. Met de zuidenwind in de rug inmiddels een makkie mits we goed uitkomen met indraaien. We zetten hem na de draai in zijn achteruit tot we bijna stil en recht voor de box liggen. De wind houdt de neus vooruit. Dan langzaam naar binnen varen.

Maar de tijd van de zuidenwinden loopt op haar eind, en ik kan de worsteling met windkracht 6 West nog goed herinneren. Lang geen euforie dus. Voorlopig genieten we even van de gedachte dat we het onder deze omstandigheden aardig onder controle hebben. Het boekje Motormanoeuvres & aanleggen is aanleiding geweest tot meer creativiteit en daardoor hebben we nieuwe dingen ontdekt. Metname de wind voor je laten werken helpt goed op momenten dat ze tegen zit. Verder maken we beter gebruik van de hulpmiddelen om bij het uitvaren van de box de neus recht te houden. Gaandeweg leren we steeds meer en daardoor wordt het varen leuker. De dekzeilen laten helaas op zich wachten en het wordt medio september voordat deze worden geleverd. Het klussen gaat langzaam maar wel constant door. De bok wordt nu gelakt en de katrollen van de kluiverboom krijgen een beurt. Allemaal in de avonduurtjes dus het gaat niet supersnel. Binnenkort een keer een paar dagen schilderen plannen. Het blijft al met al een leuke hobby. En Irma....die gaat denk ik nog wel een keer mee.

Motormanoeuvres en ankeren

De afgelopen weekenden stonden in het kader van familie, vrienden en werkzaamheden thuis. Om de gemoederen bezig te houden maar een boekje besteld, Motormanoeuvres en ankeren. Stond aanbevolen op het zeilersforum. Goed boekje met duidelijke plaatjes, veel situatieschetsen en diverse tips en truucs. Maar het boekje is nu uit, het weer is goed, dus dit weekend moet er gevaren worden. We gaan het maar eens in de praktijk uitproberen.

De enge straat

In het weekend na hemelvaart zijn we drie dagen op de boot. Het motorluik is gerepareerd en kan worden gemonteerd. Het is goed gelukt (verslag en foto's in het klusarchief).

We gaan nog even langs het winkeltje bij de werf. Ik heb de gasslang gedemonteerd en kom tot de conclusie dat deze aan vervanging toe is. De drukregelaar moet ook worden vervangen en de oude fles die welliswaar nog niet helemaal leeg is besluiten we niet meer te gebruiken. Daarvoor in de plaats komt een tweede nieuwe fles. De eerste hadden we vorig jaar al aangeschaft.

Martijn helpt met afsoppen en alles blijkt goed dicht. Ook voor de zekerheid het gasstel van de wand gehaald en aangesloten om de leidingen tot de kranen te kunnen controleren. Het is nog het originele gasstel dat het erg goed doet. Alleen de grote pit heeft weinig druk. Door de nieuwe drukregelaar hebben we duidelijk meer druk dan voorheen. Als we met een stukje van een staaldraad de uitblaasnippel van de grote pit hebben schoongemaakt brandt deze ook weer als het hoort. Simpel, dat we daar niet eerder op zijn gekomen.

Vanavond slapen we in de haven en morgen gaan we richting het noorden naar het natuurgebied waar we vorig jaar ook zijn geweest. Via een leuke slingerslanger komen we in een breed kanaal. Hierover ligt een spoorbrug die nog dicht is. Daarom besluiten we aan te leggen. Dat gaat niet helemaal lekker omdat er net een kruiser voorbij komt. Door de hekgolf worden we tegen de palen geduwd. Maar we liggen. Martijn vindt het alleen minder geslaagd. Hij kijkt een beetje benard naar de hoge golven die tegen de kade slaan. Dat wordt niet meteen minder als er twee vrachtschepen voorbij komen, daarachter nog een paar kruisers. Als ze voorbij zijn gaat de brug open en varen we verder.

We leggen aan bij een dorp voor nog wat inkopen. Na een ererondje langs een paar kades waar je niet mag aanleggen varen we regelrecht een 14 meter box in. Zo, die ligt. Er is nog voldoende plek dus het kan wel even zo.
Martijn speelt bij de speeltuin en we doen inkopen en zetten koffie. Dan varen we het natuurgebied in.
Na een poos leggen we aan bij een eilandje. We verblijven hier de nacht. De volgende dag varen we nog wat rond en gaan tegen de middag terug naar de haven. Als we weer door het kanaal varen zegt Martijn: "Ik vind het niet zo leuk in de Grote Straat (van Elias en de Enge Straat)". Hij begint wat meer de gevaren te zien, maar als we het uitleggen is hij snel gerustgesteld. Volgend weekend gaan we weer!

Beter varen met platbodems

Eindelijk gevonden. Ik ben al lang zoek naar het boek 'Beter varen met platbodems'. Het was uitverkocht maar is weer verschenen in een nieuwe uitgave door Heeg by de Mar. Originele tekst en foto's. Kosten 16 EUR met 3 EUR verzendkosten.



Absoluut de moeite waard. Het is het vervolg op het boek 'Zeilen met platbodems'. Naast uitgebreide behandeling van zeilevenwicht en stand van zeilen geeft het ook tips voor varen op de motor, aanleggen, sluizen enz. Echt een aanwinst. De praktijk is nu wel weer wat ingewikkelder dan het leek. Soms kun je dingen maar beter niet weten ; )

IJsvrij

Afgelopen zondag naar de boot geweest. Het was een last minute beslissing omdat we er 's ochtends achter kwamen dat het een prachtige dag zou worden. Gauw de koffie in de thermoskan en op pad.

Zo'n winter met je boot in het water is best spannend. Temeer omdat er tot twee keer toe flink ijs heeft gelegen. Omdat voor ons de afstand groot is ga je niet zomaar even langs. Heb wel gedacht aan een automatische pomp, maar hoe lang blijft die lopen zonder walstroom?
We maken er naar hartelust grappen over maar de ondertoon verraad wel de twijfel. Hebben we het goed gedaan, en is er niets stukgevoren? Drijft hij uberhaupt nog? Ik ga er van uit dat we anders wel een belletje hadden gehad. Ze kennen ons ondertussen.

Een eerste aanblik vanaf de parkeerplaats bevestigt dat de boot drijft. Hij zit nog strak onder zeil (dekzeil welteverstaan) dus we zijn voor het grootste deel gerustgesteld. Vanaf de voorpunt kruip ik onder het zeil door naar de achtersteven en ben blij met wat ik aantref. Luchtvochtigheid is goed en het is lekker warm onder het zeil. Martijn kijkt verrast als ik aan de achterkant weer opduik. Eenmaal het zeil verwijderd blijkt alles er prima bij te liggen. In de kajuit is het totaal niet muf. Veel beter dan vorig jaar toen we de boel eigenlijk teveel hadden opgesloten.

Achter het teruggeslagen zeil is het goed toeven in het voorjaarszonnetje (zonnebrand vergeten...). We zijn blij dat we zijn gegaan. In de verte draait een schuurmachine. We zijn een maand vroeger dan vorig jaar en we liggen in het water. De wal staat nog vol schepen die vanaf 1 april in het water gaan. Op de waterlijn is aan één kant wel wat beschadiging te zien door het ijs. Nadere inspectie moet nog uitwijzen hoe groot de schade werkelijk is want dat is zo niet te zien. Na de Amerlock-actie van vorig jaar heb ik wel vertrouwen in mogelijk wat herstelwerkzaamheden. We zijn niet de enigen die deze winter zijn blijven liggen. We beginnen met het opzetten van de mast. Onderhoud zal voornamelijk dekwerk en kuip worden dus de mast ligt dan toch maar in de weg. Ondertussen is het strijken een routineklus geworden dus tegen de tijd dat het nodig is ligt hij zo weer plat.

De accu's geplaatst en daarna de motor gestart. Eén keer starten en lopen (na goed voorgloeien)!. Ik vind het een motor die helemaal aansluit bij de karakter van het schip. Bij het aanslaan van de tweecilinder verschijnt er bij mij steevast een smile van oor tot oor. Ondanks dat een 4-cilinder voordelen heeft, zou ik voor geen goud willen ruilen. Karakter en onverwoestbaar.

Als ik naar het toiletgebouw loop en alles van een afstandje bekijk moet ik constateren dat ik het een mooi schip vind om te zien. Altijd al gevonden maar dit gevoel bevestigt dat ik er ondanks de zorg echt heel blij mee ben. Soms ben ik wel eens jaloers op mensen die de hele winter overdekt kunnen klussen vlak bij huis. Hoewel (onverwarmd) de temperatuur voor lak- en schilderwerk onvoldoende is. Waarschijnlijk dus deels betrekkelijk. Zo in het voorjaar zou een kortere afstand wel prettig zijn om af en toe op een avond een klusje te kunnen doen.
Contact met de watersportvereniging in de buurt wijst uit dat de wachtlijst voor deze afmeting een jaar of 4 is. We staan er nu twee jaar op dus dat duurt nog even.

Het motorluik en het anker gaan mee naar huis. Het luik lekt omdat het gerubberde teak op een paar plaatsen stuk is. Het wordt een flinke klus want alle latten zijn losgekomen van de onderlaag. Het anker moet in de zinkspray.

Het is op een mooie dag als deze moeilijk voor te stellen dat je helemaal vast hebt gelegen in het ijs. Maar we zijn ijsvrij en zien uit naar dit seizoen.

Een gat in het water

Het is weer een tijd geleden dat we het laatste bericht op de blog hebben gezet. Tijd voor wat nieuws.
Afgelopen najaar hebben we een aantal keer gezeild met wisselend resultaat. De werkzaamheden en drukte rond huis in het voorjaar had tot gevolg dat we relatief weinig weg zijn geweest. Daarom hebben we besloten de boot deze winter in het water te laten om te zien hoe dat bevalt. Het is met de strenge winter van dit jaar een aardige testcase of we de winterprocedures goed onder de knie hebben. Best spannend...

Het varen hoeft nu niet te wachten op de klussen boven de waterlijn. Gevaar is natuurlijk dat we niet aan klussen toekomen. We willen het onderhoud van het onderwaterschip plannen in een weekend. Deze winter is alleen de gaffel mee naar huis gegaan. De materiaalverhuizing van vorig jaar had logistiek en opslagtechnisch nogal wat nadelen. Het is prettig dat we dat dit jaar niet hebben. Alles past in de auto. Het onderhoud zal voornamelijk in de haven moeten plaatsvinden.

Mooie opmerking van een zeilende collega afgelopen winter: "Een boot is een gat in het water waar je geld in gooit."
Daarom maar eens nagedacht wat te doen voor meer rendement. Eerder beginnen en langer doorgaan is een logische eerste conclusie. Er staat om die reden een kacheltje op ons verlanglijstje (kost wel weer geld...). Bijkomend voordeel lijkt ons dat het in het voor en najaar wat rustiger is op het water. Eens zien wat er in de praktijk van terecht komt.

Het is grappig om te constateren dat er een voorjaarskriebel bij is gekomen. Die van het varen! Binnenkort, als het weer het toelaat, willen we met klussen beginnen en gek genoeg kijken we daar naar uit.
In ieder geval vast aan de gaffel begonnen. Relaxed in het voorjaarszonnetje in de achtertuin en op het dooie gemak.

Je moet er per slot toch ook van blijven genieten.

Vakantie

13 juni - De auto is volgeladen ondanks dat we gisteren al de nodige spullen hebben gebracht. We komen tot de conclusie dat je hier eigenlijk gewoon een dag voor uit moet trekken in het voorjaar. Boel schoonmaken, inrichten controleren etc. Martijn heeft zijn vakantierugzak met speelgoed volgestopt en kijkt al helemaal uit om weer op de boot te zijn. Gisteren hebben we de watertanks gevuld. Vandaag moeten we nog even langs het winkeltje bij de werf om wat spullen te kopen. We moeten onderandere een nieuwe accu hebben want de oude had het begeven. Dit was er nog niet eerder van gekomen. We kopen ook een gasvles en een nieuwe wateralmanak want de oude is van 2005. We krijgen uitleg over het ruilsysteem met de gasvlessen. De vlessen zijn geldig tot 2015. Voor statiegeld betaal je een x-bedrag. Op op basis van het verschil in tussen het jaartal op de lege en de volle vles wordt het statiegeld verrekend. Krijg je een nieuwere vles: bijbetalen, krijg je een oudere: geld terug. Vooral dat laatste schijnt nogal eens niet te gebeuren. We zijn gewaarschuwd.

En dan denk je: 'even de accu plaatsen, bijladen en klaar'. Bij het plaatsen van de accu blijkt de kabel tussen de min-polen van de motor- en verlichtingaccu te kort. Dit omdat de polen van de nieuwe accu in het midden ziten en die van de oude zaten meer aan de zijkant. Da's een flinke tegenvaller als je eigenlijk op het punt staat om te vertrekken... Maar weer eens het bewijs dat je dit soort dingen op een ander tijdstip moet doen.

Dus met de oude min-kabel terug naar het winkeltje. Daar kunnen ze er weer smakelijk om lachen. Na wat overleggen knutselen ze een nieuwe kabel voor me in elkaar. Deze is in tegenstelling tot de oude kabel, voorzien van klemmen met een M8 bout waarop de kabel met een klemoog wordt vastgemaakt. Twee stukjes kabel, vier klemogen en twee M8-minpoolklemmen. De prijs ben ik al weer vergeten. Het was bijna niets. Ziet er wel meteen een stuk professioneler uit dan de oude kabel dus heeft de tegenslag tenminste een mooi resultaat opgeleverd. De accu is redelijk vol dus we hoeven niet lang te laden.

We varen naar een zijkanaal waar we een mooi plekje vinden bij een werkinham. Er zit een man te vissen die ons wijst op de lange draadeinden die door de beschoeiing zijn geplaatst. Ze verankeren de beschoeiing aan de wal. Aan de achterkant van de beschoeiing kun je daar mooi je boot aan vastleggen (als je er tenminste een kan vinden die niet is afgedekt met grond).
De man komt nog even langs om zijn vangst te laten zien. Het is een snoek van 98 centimeter! Martijn staart vertwijfelt naar het beest dat zijn definitie van vis zichtbaar in verwarring brengt. De man vertelt dat hij, sinds er beschermende maatregelen zijn ingesteld, nauwelijks nog kleine snoek vangt. Een vissende bekende van me vertelt later dat dit komt omdat de soort bij gebrek aan ruimte de kleine en zwakke exemplaren opvreet. De grote vissen overleven.

We varen een dag later naar het natuurgebied in de buurt. Hier zijn we nog niet eerder geweest vanwege de bruggen die je kort achter elkaar moet passeren. De laatste is een spoorbrug. Aangekomen is deze dicht. Er is een bel waar je je kunt melden. We leggen aan en wachten af wat er gaat gebeuren. Na een poosje klinkt een belsignaal maar er gebeurt niets. Nog even later gaat de brug open. Grappig die procedures op het water.

Het natuurgebied is prachtig we blijven hier een aantal dagen en zeilen op een nabijelegen meer. Er zijn volop aanlegsteigers en het is zo vroeg in het seizoen helemaal niet druk. We ontdekken weer een aantal mooie plekjes om terug te komen.



Het varen met Martijn gaat erg goed. Het stoeltje dat we vorig jaar aan boord hadden is een sta-in-de-weg geworden. Hij heeft een nieuw zwemvest dat hem beter zit. Zodra we bij water in de buurt komen gaat het aan. Varen we, dan zit hij met een stuk klimtouw (9 mm.) vast aan de ring op het vest. Het touw verankeren we met een karabiner met mastworp aan het oog van de grootschoot op het dek. Liggen we stil dan mag het touw weg. Af en toe lastig, en voor hem soms vervelend, maar het geeft ons een stuk controle op momenten dat we onze handen plotseling vol hebben bij het varen. Hij is er inmiddels aan gewend en alleen als hij moe wordt geeft het soms problemen. Soms maken we het touw vast aan de giek als deze op de bok ligt. Dit werkt op zich beter voor hem omdat het touw van boven komt en hij er minder over struikelt. Je moet het alleen niet vergeten om te zetten als je gaat zeilen...
Het varen wisselen we telkens af met aanleggen bij een grasveldje. Hier kan hij dan even rennen en voetballen. Ook zijn de paadjes door het riet erg spannend. Bij het koken van het avondeten wordt standaard 'de bar geopend'. Het raam wordt uit de sponning gehaald en er ontstaat door de opening bij de keuken, een verhandeling van drinken bestellen, betalen, en tegen de barman aankletsen. Hij staat dan op het dek en in de kajuit kan er gekookt worden. Slapen gaat veel beter dan vorig jaar. Je merkt dat hij weer een jaar ouder is geworden. Zijn mobiliteit is ook een toegenomen want hij kan zelf via het trapje de kajuit in en uit komen. Dat geeft hem meer vrijheid bij het spelen. Zeilen vind hij wat minder maar dat heeft meer met ons stressniveau te maken aangezien we met zeilen nog weinig ervaring hebben. Hij zegt dan op een geveven moment ook dat we maar weer met de bub-bub-bub (motor) moeten gaan en vaak is dat een wijs besluit.
Verder vindt hij het erg interessant om op zijn knieën voor op de punt te liggen en naar beneden te kijken. Uiteraard alleen met papa of mama erbij.

Het is een week met goed weer. Niet te warm zoals vorig jaar en redelijk wat wind. We maken af en toe van de gelegenheid gebruik om wat lelijke plekken bij te verven. Al met al een succes en we vinden het jammer als we weer terug naar huis moeten.

De kerstboom optuigen

12 juni 2009 - Vandaag gaan de zwaarden, de giek en de kluiverboom op transport. We hebben een aanhanger geleend waar alles in past. De giek gaat boven op de ombouw. De schuur ziet er leeg uit als alles is ingeladen.

Eerst hebben we de zwaarden geplaatst. Met behulp van een bandschlinge hangen we het zwaard aan de val van de gaffel. Vervolgens is het een kwestie van voorzichtig om de stagen heen manouvreren en tot op de juiste hoogte laten zakken. Zwaardbout en zwaardtalie vastzetten en klaar. Het is wel een klusje dat je met zijn tweeën moet doen. Zeker als er zoveel wind staat als vandaag...

We hebben een truuc uit de bergsport (een andere hobby) die hier heel handig blijkt. Hij wordt gebruikt om een bandschlinge te fixeren om een blok of rotspunt. De bandschlinge is een gesloten ring (verkrijgbaar bij een buitensportzaak, maar een geknoopte touwring of een stuk autogordel voldoet in dit geval ook). Maak een knoop in een enkel deel van het touw of schlinge. Omdat de ring gesloten is wordt dit een lus. Je hebt nu een soort achtvorm. Trek de lus verder en maak hem zo groot dat hij om het zwaard past. Zoek het balanspunt op door het zwaard aan de lus iets van de grond te tillen. Balanspunt gevonden, dan schuif je de lus terug tot deze om het zwaard klemt. Op deze manier kan het zwaard naar de brede kant niet meer uit de lus schuiven. De lus blijft aangetrokken door het gewicht van het zwaard zelf. Houd het zwaard met de smalle kant iets naar beneden gekanteld en er kan weinig mis gaan. Indien nodig kun je het lakwerk met een doek beschermen.

Als we na de zwaarden ook de giek en de kluiverboom plaatsen krijgt de boot plotseling meer gestalte. Het is als het ware alsof je een kerstboom optuigt. Met het plaatsten van de nieuw gelakte delen zie je het opknappen. Die kluiverboom was dit najaar een en al bladders. De mooie rode gloed van het hout maakt het nu een sierraad op de boeg.

We krijgen niet alles af maar de rest kunnen we morgen doen. We willen dan aansluitend een week gaan varen.

Zwaarden repareren

8 juni 2009: De vakantie begint met hard werken. De bouw van de schuur heeft als bijresultaat dat de niveauverschillen in de tuin niet meer kloppen. 7 Kuub zand is de afgelopen maand afgegraven. Daarvoor in de plaats is 4 kuub 'geel' zand naar binnen gereden en zijn er over de 6000 stenen gelegd voor de terassen, pad en speelplek. Tijd dus voor een welverdiende vakantie.

Voor die tijd moesten de zwaarden nog wel 'even' worden gerepareerd anders kan er niet worden gezeild. Met het bakboordzwaard waren we in september al begonnen. Wegens gebrek aan ruimte, tijd en materiaal heeft dat stilgelegen. In de nieuwe schuur gaat het allemaal een stuk beter. Bij Fijnhout (Amsterdam) heb ik een aantal mooie stukken eiken op de kop getikt tegen een goede prijs.
Ik word altijd een beetje hebberig in een loods volgepakt met mooie houtsoorten. Aangezien Karin toch een ander idee heeft over houtopslag in onze schuur, laat ik het bij een paar stukken die enigszins het juiste formaat hebben.

De zwaarden zijn er slecht aan toe. Er zijn rotte delen waarvan het hout moet worden vervangen. Sommige plekken moeten worden opgevuld. Ik heb besloten de reparatie met Polypox 700 (info www.polyservice.nl) uit te voeren. Deze epoxylijmvariant heeft een vullend vermogen en kan ook in dikkere lagen worden opgezet. Het lijkt me geschikt voor deze toepassing. Het blijft natuurlijk een beetje een gok. Worse case moet het volgend jaar over. Het nadeel van de epoxy is dat hij wit is. Voor het opvullen van de zichtbare gaten heb ik eiken zaagsel/stof gemengd afkomstig van het schuren. De epoxy kleurt dan bruin op. Nadeel is dat het erg pasteus wordt. Het toevoegsel verlengt de droogtijd enigszins. De epoxy laat zich goed raspen en schuren of met de beitel bewerken. Voor de kop van het zwaard heb ik een nieuwe eiken plaat gemaakt (waar de bout van de ophanging doorheen loopt). Het in vorm brengen vergt een paar uur raspen en schuren maar dan is hij identiek aan het oude deel. Dat was dermate slecht dat ik het niet terug kon plaatsen. Er is wel een groot kleurverschil tussen het oude en nieuwe eiken maar dat is niet anders.
Het stuurboordzwaard besluiten we op te lappen. Er in de huidige staat nog een seizoen mee verder varen, zou betekenen dat de slechte delen te ver vergaan. De gaten zijn gevuld met epoxy, de slechte lak weggekrabt. Goede lak laat ik zitten.
Van 't winter is er tijd om hier verder aan te werken.

Na een 4 lagen lak moet gezien de tijd alles op transport. De epoxy is op sommige plekken zichtbaar (wit). Dat is minder mooi. Op zich ben ik wel tevreden over het resultaat. Polypox heeft een kleurmiddel dat kan worden toegevoegd. Als alles zich goed houdt denk ik erover om daar na het seizoen eens mee te experimenteren. De plekken die nu wit zichtbaar zijn, kunnen eenvoudig worden uitgediept met een beitel en zijn dan te overzetten met een gekleurd laagje.
Omdat de epoxy sterk in het hout trekt is het lastig om plekken die je onbedoeld hebt geraakt met morsen etc. schoon te maken. Dat kost veel tijd. Na de eerste keer heb ik de te bewerken delen afgeplakt. Dit levert een schoner en gerichter resultaat en dus minder schuurwerk op.

Tewaterlating

09.05.2009 - De tewaterlating was een feestelijk gebeuren. We zijn een uur voor tijd om de mast vast te zetten, de annodes te plaatsen en de schoten en stootwillen klaar te leggen. Het is de eerste keer dat we dit meemaken dus vooraf komen er allerlei vragen in je op als: zal de motor het wel doen, zal hij nog waterdicht zijn en zijn we niets vergeten mee te nemen?
Martijn is al een paar dagen in de ban van de trekketrokke (trekker) die de boot in het water gaat laten. Het feest is compleet als bij aankomst blijkt dat de trekker met oplegger naast de boot geparkeerd staat. Hij is er niet meer weg te slaan. Hij heeft een nieuw zwemvest dat hij eerst niet wilde aantrekken tot hij zag dat er een hele speciale bootfluit aan zat. Nu mag hij dus niet meer uit.

Het plaatsen van de oplegger onder de boot is even een precisiewerkje. Eenmaal los van de bokken gaat het allemaal vrij vlot. Voor we het weten licht hij weer in het water en moeten we alsnog vangen en grijpen om te voorkomen dat hij niet afdrijft.
Het is leuk om weer in het water te liggen. Na al die dagen laddertje op laddertje af is het een verademing om direct aan boord te kunnen stappen. We sluiten de accu aan op de polen van de motor. De tweede accu heeft het dit najaar namelijk begeven en we hebben nog geen nieuwe gekocht. De motor start bijna meteen en we zijn blij dat we deze vraag van ons lijstje kunnen schrappen.

Na een tijdje 'warmdraaien' en doornemen van plan van aanpak gooien we de lijnen los en varen achteruit weg van de helling. Het lijkt alsof we weer zijn bij ons startpunt vorig jaar, toen we met het wegvaren van de helling richting de box onze eerste ervaring opdeden. We hadden op dat moment geen idee wat er ging gebeuren en voor alles wat er gebeurde hadden we geen verklaring. Nu hebben we eerst eens goed gekeken waar de wind vandaan komt. Dat scheelt de helft. Er staat een stevig windje schuin in de rug (kracht 5). Tijdens het achteruit varen moeten we een keer terugsteken om de neus recht te houden maar verder gaat het prima. We zijn er redelijk relaxed onder en voor we het weten zijn we al op het kanaal. Het hoekje om en zigzaggen tot in de box gaat ook vlekkeloos. We kijken elkaar triomfantelijk aan. "Eitje!". Als het de rest van het jaar ook zo gaat tekenen we ervoor...

We picknicken samen op het dek waar we de kajuittafel hebben neergezet. Het is leuk om weer op ons plekje te liggen. Wel 4 weken te laat voor ons gevoel. Ik kijk naar de boten die op de kant liggen en waaraan nog volop geklust wordt. Dit gaan we volgende jaar anders aanpakken, hopelijk niet langer vanuit een achterstallige situatie. Hoe, dat weten we nog niet precies, maar wel anders.

We willen vandaag de mast nog overeind zetten zodat we ons lakwerk in volle glorie kunnen aanschouwen. Voor dat dat kan, moeten we de trommelstok en vleugel nog plaatsen en de verlichting opnieuw aansluiten. Dit neemt toch enige tijd in beslag. Waar we ook even geen rekening mee hebben gehouden zijn de vallen die we tijdens het schilderen hadden verwijderd. Het plaatsten kost enig denkwerk en ontcijfering van de markering. Het leek destijds heel logisch maar op dit moment laat het toch wat te wensen over. Het overeind zetten van de mast kost ook nog de nodige tijd in verband met de vallen en stagen die overboord dreigen te gaan. Met wat touwtjes houden we de boel droog.

Al met al hebben we nog wel wat schilderwerk te doen. Het verwijderen van de roestplekken heeft de nodige plekken achtergelaten die nog de originele kleur moeten krijgen. Ook zijn de zwaarden en het overige rondhout nog niet gemonteerd. Die liggen nog in de revisie en nemen we de volgende keer mee.

Voor we weggaan mag Martijn de vlag hijsen die we vanmiddag nog even in het winkeltje hebben gekocht. Hij is er helemaal trots op en zwaait als we weggaan.

Giek en kluiverboom

28.04.2009 - Deze week een begin gemaakt met het opknappen van de giek. Hij heeft in de winter buiten gelegen onder een zeil in afwachting van de nieuwe schuur. De schuur is inmiddels gebouwd en een paar weken geleden is de giek naar binnen gebracht. Aan de kant van de dirk is de lak echt afgebladderd en vertoont het hout verweerde plekken over een lengte van ongeveer een meter. Alle lak is verwijderd en het hout is opgeknapt en geschuurd. Inmiddels zit de tweede laag lak er op.

De kluiverboom was er het afgelopen najaar slechter aan toe. Hij heeft overwinterd in het oude schuurtje. Afgelopen najaar hebben we hem kaal gemaakt en bijgewerkt. Inmiddels zit de derde laag lak erop. Het beslag is ontdaan van roest en is in de primer gezet. Na schilderen kan het worden gemonteerd.

Koninginnedag gaan we weer naar de boot om de laatste roestplekken te verwijderen. De mast krijgt de laatste lagen lak en we hopen het onderwaterschip en het roer voor een groot deel af te krijgen. De rest zal op het water gedaan moeten worden (voorzover dat gaat).

Werkweekend

18/19 april 2009 - Dit weekend is de mast nog twee keer gelakt (laag 5 & 6). Er stond zaterdag veel wind dus slechte omstandigheden voor lakwerk. Het buitenwerk is behelpen en je bent afhankelijk van de omstandigheid. Ondanks dat valt het resultaat niet tegen. Er onstaat langzaam een mooie glanzende laag. We krijgen nog complimenten van mensen die ons hebben zien krabben.
Zaterdag de katrollen uit de mast verwijderd (en gemerkt...). Nu kan het bovenste stuk worden geschilderd. De trommelstok gaat mee naar huis. Langzaamaan wordt steeds duidelijker hoe alles in elkaar zit. Om de trommelstok te kunnen verwijderen moest ook het toplicht worden afgekoppeld. De windvaan gaat ook mee naar huis.
Het bovenstuk van de mast is in de primer gezet. Volgende keer kan dit opnieuw worden geschilderd.

Het maanlandschap op het dak van de kajuit is inmiddels gevuld met plamuur. Het ziet er al een stuk beter uit. Door de droogtijd van 24 uur is het schuren nog niet gelukt. In plaats daarvan maar in de primer gezet tegen het vocht. Volgende keer schuren en opnieuw primeren.

Het luik bij de ingang is gelakt en de rails, waarover deze loopt, zijn afgekrabt en opgeschuurd met de bandschuurmachine. Op de geleiders zit inmiddels 1 laag lak.
Op verschillende plekken is de kit vervangen.

Winterklaarmaken

December 2008 - We hebben de boot in november op de kant laten leggen. Een zoektocht naar een plekje binnen leverde niet op tijd iets op. Vaak mocht er niet worden geklust of slechts een beperkte periode, en waar je wel mocht klussen kon je weer niet permanent binnen liggen. We hebben besloten eens te kijken hoe het buiten bevalt.
Op internet hebben we een dekzeil besteld van 10 bij 15 (onder het mom van beter te groot dan te klein). Het duurt even voor het binnen is. Vandaag zijn we met zeil en gereedschap op pad gegaan. Het heeft vannacht gevroren (hoezo winterklaar maken...). Onderweg kopen we nog een klapladder. Zo eentje waar je ook een steiger van kunt maken. Bij de haven gekomen schroeft Karin de ladder in elkaar. Het is geen lekker weer zonder handschoenen en het is een geworstel met de schroefjes en ringetjes. Er staat een stevige wind.
We kunnen stroom gebruiken van de steiger. Binnen maken we soep en het is meteen gezellig. We constateren dat het hiervoor niet uitmaakt of je op de kant of in het water ligt... We legen de watertanks en slangen. We pompen zoveel mogelijk het water uit het toilet. Ik haal de accu los. Die gaat mee naar huis. De gasfles laten we in de bun. Ik ben hier nog niet over uit. Het alternatief is dat we hem mee naar huis nemen maar of dat een veiligere optie is vraag ik mij af. Er zijn bedrijven die opslag voor de winter aanbieden. Eentje om over na te denken.
Ik haal de houten blokken voor de landvasten van het dek. Die kunnen wel een opknapbeurt gebruiken. Verder nemen we beddegoed, proviand etc. mee naar huis. Als we klaar zijn rollen we het dekzeil uit. Het redelijk voorspelbaar wat er gebeurt als je met windkracht 5 een zeil van 10 x 15 uitvouwt. Desondanks belanden we bijna in de haven. Het is een heel geworstel met de wind en moeizaam krijgen we de boel op zijn plek. Ik heb wat oude klimtouwen meegenomen. Die komen nu goed van pas. Als we de laatste touwen aanbrengen komen we erachter dat we toch nog wat zijn vergeten... Niet handig. Het zwemtrapje doet wonderen en we maken de laatste touwen vast. Het is een soort rollade geworden. Ik moet nog zien hoe goed dit werkt qua ventilatie. Er zijn wel wat openingen gelaten. Binnen hebben we vochtvreters gezet om de vochtigheid uit de kanjuit te houden. Er steekt nog een stuk uit van de mast.
Koud maar voldaan gaan we naar huis.

De eerste keer zeilen

19 september 2008 - Het is medio september als Sander met zijn familie over is uit Portugal. Hij heeft vroeger veel met een platbodem gezeild en is erg benieuwd naar onze nieuwe aanwinst. We gaan een dag zeilen op het Sneekermeer. Er is nauwelijks wind. Een ideaal moment om eens te kijken hoe het nou met die zeilen zit. Sander weet hoe het moet, dat scheelt. Nadat we de fok hebben klaargemaakt gaan we met het grootzeil aan de slag. Het is nog even gehannes met de diverse touwen maar uiteindelijk zit het zeil erop. We hijsen de boel. Het is een hele lap. Toch in perspectief valt het me eerlijkgezegd mee. Als de fok ook staat kijken we trots naar het resultaat. Wow zeg, dat ziet er gaaf uit.

We zeilen en dobberen de dag door en experimenteren nog wat met de lijnen. We maken veel foto's. Sander vertelt honderd uit en geeft ons erg veel handige informatie. Zo na een dag zien we ons dit zelf ook nog wel doen. Mits er weinig wind is tenminste. Voor ons gevoel is de puzzel weer een stukje completer. Aan het eind van de dag nemen we afscheid en gaan voldaan naar huis.